Një mësim nga Luka 10 për misionin tonë sot Kapitulli 10 i Lukës na hap një dritare të fuqishme drejt misionit që Jezusi i dha dishepujve të Tij. Ishte një mision për atë brez, por është po aq aktual edhe për brezin tonë. Jezusi i dërgoi shtatëdhjetë e dy nxënësit, dy e nga dy, në çdo qytet dhe vend ku Ai vetë do të shkonte (Luka 10:1). Kjo na mëson diçka të rëndësishme: misioni nuk ishte menduar si një aventurë individualiste. Jezusi nuk i dërgoi vetëm. I dërgoi së bashku. Misioni në bashkësi na jep inkurajim kur lodhemi, korrigjim kur gabojmë, mbrojtje kur përballemi me vështirësi dhe dikë me të cilin mund të ndajmë gëzimin e shërbesës. Sigurisht, kjo nuk do të thotë se Perëndia nuk përdor njerëz që shkojnë vetëm. Historia e Kishës është plot me burra e gra që kanë shërbyer në vende ku nuk kishin askënd tjetër pranë. Por ndryshimi është i rëndësishëm: Të shkosh vetëm nuk është domosdoshmërisht individualizëm. Individualizmi është të mendosh se misioni të përket ty, dhe jo Krishtit dhe Trupit të Tij. Pastaj Jezusi thotë një nga fjalitë më tronditëse të këtij kapitulli: “Ja, unë po ju dërgoj si qengja në mes të ujqërve.” — Luka 10:3 Mendojeni për një moment. Kush i dërgon emisarët e vet drejt një rreziku të tillë? Nëse qëllimi do të ishte thjesht siguria, suksesi, fama apo komoditeti, kjo do të dukej si çmenduri. Por Jezusi nuk premtoi një mision pa rrezik. Ai premtoi praninë dhe autoritetin e Tij në mision. Delet nuk kanë dhëmbë ujku. Nuk kanë shpata. Nuk kanë muskuj për t’u mbrojtur. Por kanë një Bari. Dhe kjo ndryshon gjithçka.

PSE TË SHKOSH MES UJQËRVE?

Sepse misioni i Krishtit nuk drejtohet nga urrejtja ndaj atyre që janë larg Perëndisë, por nga dashuria për ta. Ujqërit mund të tregojnë dhëmbët. Mund të tregojnë forcën. Mund të përdorin fjalët, pushtetin, përbuzjen apo edhe dhunën. Por dishepulli i Krishtit nuk dërgohet për t’u bërë ujk. Ai dërgohet si dele. Jo për të mposhtur njerëzit, por për t’u sjellë atyre lajmin e Mbretërisë. Jo për të shkatërruar armiqtë, por për të dashur edhe armiqtë. Jo për të imponuar besimin, por për të dëshmuar për Krishtin. Kjo është fuqia e çuditshme e Ungjillit.

SI JANË NDRYSHUAR KOMBET?

Historia e Kishës dëshmon për njerëz që kanë shkuar në vende të vështira, jo sepse mendonin se ishin heronj, por sepse kishin përjetuar dashurinë, mëshirën dhe faljen e Perëndisë dhe nuk mund ta mbanin atë vetëm për vete. Ata shkuan sepse dikush tjetër duhej ta dëgjonte. Shkuan në qytete. Shkuan në fshatra. Kaluan kufij. Mësuan gjuhë të reja. U përballën me kundërshtim. Humbën miq. Disa humbën edhe jetën. Por Ungjilli vazhdoi të përhapej. Jo sepse ata ishin më të fortë se të tjerët, por sepse Ai që i dërgoi ishte më i madh se çdo kundërshtim që do të takonin.

BESIM QË RREZIKON

Në historinë e misionit shohim gjithashtu njerëz që morën hapa të guximshëm besimi, duke besuar se Perëndia do të vepronte. Dhe shpesh, Perëndia i shoqëroi dëshminë e tyre me përgjigje të fuqishme, shërime, ndërhyrje dhe mrekulli. Por mrekullia nuk ishte qëllimi përfundimtar. Qëllimi ishte Krishti. Mrekullitë nuk duhet të na bëjnë të fiksohemi pas shenjave, por të na drejtojnë te Ai që kryen veprat. Edhe në Luka 10, Jezusi u tha dishepujve të mos gëzoheshin thjesht sepse fuqitë u nënshtroheshin atyre, por të gëzoheshin sepse emrat e tyre ishin shkruar në qiej (Luka 10:20). Ky është një korrigjim i rëndësishëm për çdo shërbesë: Suksesi ynë më i madh nuk është ajo që bëjmë për Perëndinë, por marrëdhënia që kemi me Perëndinë. 

PO SOT?

Edhe sot ne jetojmë “në mes të ujqërve”. Ka kundërshtim. Ka indiferencë. Ka konfuzion shpirtëror. Ka idhuj të rinj. Ka presione kulturore. Ka njerëz që nuk duan të dëgjojnë për Krishtin. Por përgjigjja e Kishës nuk është frika. As zemërimi. As tërheqja. As përshtatja me çdo gjë që kërkon bota. Përgjigjja është të vazhdojmë të jemi dishepuj besnikë të Jezusit, të dërguar me dashuri, të mençur si gjarpërinjtë dhe të pastër si pëllumbat (krahaso Mateu 10:16). Sepse fuqia jonë nuk qëndron në numrin tonë. Nuk qëndron në pasurinë tonë. Nuk qëndron në ndikimin tonë. Qëndron në Atë që na dërgon. Dhe siç shkruan Gjoni: “Ai që është në ju është më i madh se ai që është në botë.”  1 Gjonit 4:4 Prandaj, mos ki frikë nga ujqërit. Ki besim te Bariu.  Jezusi ende po dërgon. Ai ende po kërkon punëtorë për të korrat. Ai ende po thërret njerëz që të shkojnë. Dhe pyetja nuk është vetëm: “A ka ujqër atje?” Pyetja është: “A po më dërgon Jezusi atje?”