Si ta jetojmë besimin në diasporën shqiptare?

Nga zyra te kantieri, nga biznesi personal te puna me kontratë, çdo ditë na jep mundësinë të tregojmë me jetën tonë se çfarë do të thotë të ndjekësh Jezus Krishtin.

A mund të jemi dishepuj të Jezusit edhe në punë?

Fjala «dishepull» mund të tingëllojë e vjetër, tepër fetare ose e lidhur vetëm me kishën dhe aktivitetet shpirtërore. Kur dikush na pyet nëse jemi dishepuj të Jezusit, ndoshta përgjigjemi me hezitim. Por, nëse e kuptojmë dishepullimin si një jetë në të cilën mësojmë çdo ditë nga Jezusi se si të duam, të punojmë, të sillemi dhe të ndikojmë te të tjerët, atëherë kuptimi i tij bëhet shumë më i afërt. Jezusi erdhi duke shpallur Mbretërinë e Perëndisë, një mënyrë të re jetese, që sjell shpresë në një botë të lodhur, të padrejtë dhe të plagosur. Të jesh dishepull i Tij do të thotë të lejosh që kjo Mbretëri të ndikojë në çdo fushë të jetës sonë. Por, ku duhet të duket kjo jetë e re? Për shumë shqiptarë që jetojnë në diasporë, një pjesë e madhe e javës kalon në vendin e punës. Disa punojnë në zyra, spitale, shkolla apo institucione publike. Të tjerë punojnë si elektricistë, hidraulikë, muratorë, shoferë, pastrues, punëtorë ndërtimi ose kontraktorë të pavarur. Disa drejtojnë biznese, ndërsa të tjerë përpiqen të ndërtojnë një jetë më të mirë për familjet e tyre duke punuar me orë të gjata, shpesh larg njerëzve të dashur. Për shumë prej nesh, jeta në diasporë nënkupton sakrifica, përgjegjësi financiare, pasiguri dhe presion për të ecur përpara. Në këto kushte, besimi mund të kufizohet lehtësisht te e diela, te pjesëmarrja në kishë ose te lutjet para gjumit. Por, a është Jezusi Zot vetëm i së dielës? A duhet të jetë besimi ynë i pranishëm vetëm gjatë takimeve të kishës, apo edhe gjatë një dite të zakonshme pune? Bibla na kujton: «Dhe çdo gjë që bëni, bëjeni me zemër, si për Zotin dhe jo për njerëzit.» (Kolosianëve 3:23) Ky varg na sfidon ta shohim punën jo thjesht si një mënyrë për të fituar para, por edhe si një fushë ku mund të rritemi shpirtërisht, të shërbejmë dhe të pasqyrojmë karakterin e Krishtit. Si duket, atëherë, dishepullimi në vendin e punës?

1. Vendi i punës bëhet një shkollë ku mësojmë nga Jezusi

Dishepullimi nuk do të thotë se kemi arritur përsosmërinë. Do të thotë se jemi ende duke mësuar nga Mësuesi ynë. Në Ungjillin sipas Markut 10:21 lexojmë se Jezusi, përpara se t’i përgjigjej të riut pasanik, «e vështroi dhe e deshi». Jezusi nuk shihte vetëm pasurinë, statusin apo gabimet e njerëzve. Ai shihte personin përpara Tij. Ky është një mësim i rëndësishëm edhe për vendin tonë të punës. Në një zyrë, mund të kemi kolegë që na bezdisin, klientë që ankohen vazhdimisht ose drejtues me të cilët nuk pajtohemi. Në një kantier, mund të punojmë me njerëz që kanë prejardhje, zakone dhe bindje të ndryshme. Si kontraktorë, mund të përballemi me klientë që vonojnë pagesat, ndryshojnë kërkesat ose na trajtojnë pa respekt. Është e lehtë t’i përgjigjemi secilit sipas mënyrës se si na trajton. Por Jezusi na thërret të mësojmë një mënyrë tjetër. Të shohim tjetrin si një njeri të krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë, me dinjitet dhe vlerë, edhe kur nuk pajtohemi me të. Kjo nuk do të thotë të pranojmë padrejtësinë, të lejojmë abuzimin apo të heqim dorë nga kufijtë e shëndetshëm. Do të thotë të mbrojmë të vërtetën dhe drejtësinë pa humbur dashurinë dhe respektin. Një dishepull i Jezusit mëson të dëgjojë përpara se të gjykojë, të përgjigjet me qetësi në vend që të shpërthejë dhe të kërkojë pajtim kur është e mundur. Pyetja nuk është vetëm: «A e bëra mirë punën time sot?», por edhe: «A i trajtova njerëzit në mënyrën që do të mësoja nga Jezusi?»

2. Përdorim dhuntitë tona për të sjellë të mira në shoqëri

Perëndia nuk na ka krijuar të gjithëve me të njëjtat aftësi. Disa janë të zotë në organizim dhe drejtim, të tjerë në ndërtim, riparim, mësimdhënie, kujdes ndaj njerëzve, teknologji, financa apo krijimtari. Dishepullimi nuk do të thotë që të gjithë duhet të bëhemi pastorë ose misionarë me kohë të plotë. Do të thotë që secili prej nesh të mësojë t’i përdorë dhuntitë që ka marrë për lavdinë e Perëndisë dhe të mirën e të tjerëve. Mendo për elektricistin shqiptar që kryen punën me kujdes, duke mos rrezikuar sigurinë e familjes që do të jetojë në atë shtëpi. Mendo për hidraulikun që nuk shpik defekte për të kërkuar më shumë para. Për kontabilistin që është i saktë dhe i ndershëm. Për punonjësin e zyrës që ndihmon një koleg të ri të përshtatet. Për pronarin e biznesit që respekton punëtorët dhe i paguan në mënyrë të drejtë. Këto nuk janë thjesht veprime të mira. Ato mund të jenë shprehje konkrete të besimit të jetuar. Një kontraktor i krishterë mund ta shohë cilësinë e punës si pjesë të dëshmisë së tij. Një punonjës mund të kontribuojë duke sjellë ide të dobishme, duke zgjidhur probleme dhe duke ndërtuar marrëdhënie të shëndetshme. Një drejtues mund të përdorë autoritetin për të zhvilluar të tjerët, jo për t’i shfrytëzuar. Në letrën drejtuar Efesianëve 2:10 thuhet se jemi krijuar në Krishtin Jezus për vepra të mira, të cilat Perëndia i ka përgatitur që më parë. Prandaj, nuk duhet ta nënvlerësojmë vendin ku punojmë. Aty mund të jenë pikërisht njerëzit dhe nevojat për të cilat Perëndia dëshiron të na përdorë.

3. Dashuria duhet të jetë motivi pas punës sonë

Mund të jemi profesionistë të shkëlqyer, të fitojmë shumë para dhe të ndërtojmë një biznes të suksesshëm, por, nëse na mungon dashuria, diçka thelbësore mungon. Apostulli Pal shkruan: «Edhe sikur të kisha gjithë besimin, sa të zhvendosja malet, por të mos kisha dashuri, nuk do të isha asgjë.» (1 Korintasve 13:2) Dashuria biblike nuk është thjesht një ndjenjë e bukur. Ajo shfaqet në mënyrën se si veprojmë, si flasim dhe si i trajtojmë njerëzit. Në diasporë, ku shumë shqiptarë përpiqen të arrijnë siguri ekonomike, mund të biem në tundimin për ta matur suksesin vetëm me të ardhurat, pronat, klientët apo mundësitë që kemi fituar. Por çfarë vlere ka suksesi, nëse për ta arritur kemi shkelur mbi të tjerët? Çfarë dëshmie japim kur flasim për Jezusin, por nuk i mbajmë premtimet? Çfarë kuptimi ka të dhurojmë në kishë, nëse në biznes mashtrojmë klientët ose i trajtojmë punëtorët pa dinjitet? Dashuria mund të duket në një veprim shumë të thjeshtë: të mos e turpërosh një koleg që ka bërë gabim, të ndihmosh një punonjës të ri, të jesh i durueshëm me një klient të vështirë ose të mos përfitosh nga dikush që nuk i njeh mirë rregullat. Për një shqiptar që punon si kontraktor, dashuria mund të nënkuptojë t’i shpjegojë klientit me ndershmëri se çfarë pune nevojitet dhe sa do të kushtojë. Për një menaxher, mund të nënkuptojë të dëgjojë shqetësimet e punonjësve dhe të mos i shohë ata vetëm si numra në një raport. Për një punonjës zyre, mund të nënkuptojë të mos marrë pjesë në përgojime dhe të mos përhapë informacione që dëmtojnë të tjerët. Dashuria nuk e përjashton profesionalizmin, drejtësinë apo llogaridhënien. Përkundrazi, i jep punës sonë një qëllim më të thellë. Ne nuk punojmë me ndershmëri vetëm sepse dikush mund të na kontrollojë. Punojmë me ndershmëri sepse dëshirojmë t’i jemi besnikë Perëndisë dhe të mirën e tjetrit e marrim seriozisht.

4. Nëpërmjet nesh, dashuria dhe krijimtaria e Perëndisë bëhen të dukshme

Bibla na zbulon një Perëndi krijues, i cili sjell rregull, bukuri dhe jetë. Kur përdorim aftësitë tona për të ndërtuar, krijuar, riparuar, organizuar ose për të ndihmuar, mund të pasqyrojmë diçka nga kjo krijimtari. Një marangoz që ndërton me mjeshtëri, një arkitekt që mendon për sigurinë dhe bukurinë, një programues që krijon zgjidhje të dobishme ose një infermier që kujdeset me dhembshuri, të gjithë mund ta përdorin punën e tyre për të mirën e njerëzve. Edhe punët që duken të zakonshme kanë rëndësi. Një ndërtesë duhet pastruar. Një rrugë duhet mirëmbajtur. Një zyrë duhet organizuar. Një shtëpi duhet riparuar. Një familje ka nevojë për shërbime të besueshme. Asnjë punë e ndershme nuk është e parëndësishme vetëm sepse nuk shihet nga publiku ose nuk sjell prestigj. Për më tepër, mënyra si punojmë mund të sjellë shpresë. Në një mjedis ku njerëzit janë mësuar me mashtrimin, një njeri i ndershëm bie në sy. Në një vend ku mbizotëron konkurrenca e ashpër, një njeri që ndan njohuritë dhe ndihmon të tjerët sjell një frymë ndryshe. Në një ambient ku mbizotëron ankesa, dikush që punon me përkushtim dhe kërkon zgjidhje mund të jetë burim inkurajimi. Kjo nuk do të thotë se çdo koleg do ta kuptojë besimin tonë ose se çdo veprim i mirë do të vlerësohet. Por jeta jonë mund t’i ndihmojë të tjerët të shohin se besimi në Krishtin nuk është vetëm një deklaratë fetare, por një realitet që ndikon në karakterin tonë. Jezusi tha: «Ashtu le të shndrisë drita juaj përpara njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe të lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej.» (Mateu 5:16)

5. Puna mund të jetë një thirrje nga Perëndia, jo vetëm një burim të ardhurash

Për shumë shqiptarë që kanë emigruar, puna është e lidhur ngushtë me historinë e sakrificës. Shumë kanë ardhur në Kanada dhe në vende të tjera me shpresën për t’u siguruar fëmijëve një të ardhme më të mirë. Kanë pranuar punë të vështira, kanë mësuar profesione të reja dhe kanë punuar me orë të gjata për të mbuluar qiranë, kredinë, faturat dhe nevojat e familjes. Kjo përpjekje meriton respekt. Sigurimi i nevojave të familjes është përgjegjësi e rëndësishme. Megjithatë, si të krishterë, mund të bëjmë një pyetje më të thellë: A është puna ime vetëm një mjet për të fituar para, apo mund të jetë edhe një mënyrë për t’i shërbyer Perëndisë? Thirrja jonë kryesore është të ndjekim Jezusin. Brenda kësaj thirrjeje, ne mund të zbulojmë mënyra të veçanta për t’i përdorur aftësitë dhe mundësitë tona. Për disa, kjo do të nënkuptojë të punojnë në shëndetësi, arsim, ndërtim apo shërbime sociale. Për të tjerë, do të nënkuptojë të krijojnë një biznes të ndershëm, të ofrojnë punësim të drejtë ose të ndihmojnë të rinjtë shqiptarë të fitojnë një profesion. Për dikë tjetër, mund të nënkuptojë të përdorë përvojën e vet për të ndihmuar familjet e sapoardhura të përshtaten në vendin e ri. Jo të gjithë do ta ndiejnë se duhet të ndryshojnë profesionin. Shpesh, Perëndia na thërret ta jetojmë besimin pikërisht aty ku jemi, duke e bërë punën tonë me besnikëri dhe duke kërkuar mundësi për të mirën e të tjerëve. Nëse jemi në një zyrë, le të jemi njerëz të besueshëm. Nëse jemi në një kantier, le të punojmë me përgjegjësi. Nëse kemi biznes, le ta drejtojmë me drejtësi. Nëse jemi punëdhënës, le të kujtojmë se njerëzit që punojnë për ne nuk janë thjesht kosto operative. Nëse jemi punonjës, le të mos e masim vlerën tonë vetëm me pagën ose pozitën që kemi. Dhe nëse kemi mundësi të ndikojmë në jetën e të tjerëve, le ta përdorim atë mundësi për të ndërtuar dhe jo për të shfrytëzuar. Puna jonë nuk është domosdoshmërisht e lehtë dhe jo çdo vend pune është një ambient i shëndetshëm. Ndonjëherë, besnikëria ndaj Krishtit mund të na kushtojë një përfitim, një klient ose një mundësi përparimi. Ndonjëherë, mund të na duhet të kundërshtojmë një veprim të pandershëm ose të kërkojmë një ambient më të drejtë. Megjithatë, thirrja jonë nuk është thjesht të kemi sukses sipas standardeve të botës, por të jemi besnikë ndaj Zotit në mënyrën si e jetojmë jetën.

6. Si mund ta jetojmë dishepullimin në praktikë çdo ditë?

Dishepullimi në punë nuk kërkon gjithmonë veprime të mëdha. Shpesh fillon me vendime të vogla, të përsëritura çdo ditë. Ja disa hapa praktikë për ne që jetojmë dhe punojmë në diasporë: Para se të fillojmë punën, të lutemi. T’i kërkojmë Perëndisë urtësi, durim, ndershmëri dhe mundësinë për të qenë bekim për njerëzit që do të takojmë. Të punojmë me ndershmëri. Të mbajmë premtimet, të respektojmë marrëveshjet, të jemi të saktë me orarin, faturat dhe pagesat, dhe të mos përfitojmë nga dobësia ose padija e tjetrit. T’i trajtojmë njerëzit me dinjitet. Të mos i gjykojmë sipas prejardhjes, statusit ekonomik, profesionit apo bindjeve të tyre. Të dëgjojmë, të tregojmë respekt dhe të mos përdorim fjalë që poshtërojnë. Të jemi dëshmitarë me fjalë dhe me vepra. Nuk kemi pse ta detyrojmë çdo bisedë të kthehet në debat fetar. Por, kur lind një mundësi e natyrshme, mund të ndajmë me përulësi se si besimi ynë në Jezusin ndikon në vendimet dhe shpresën tonë. Të përdorim aftësitë për të ndihmuar. Të këshillojmë një të ri që kërkon punë, të ndihmojmë një familje të sapoardhur, të ndajmë përvojën profesionale ose të ofrojmë ndihmë aty ku ka një nevojë reale. Të mos harrojmë familjen dhe pushimin. Dishepullimi nuk do të thotë të punojmë pa kufi ose të sakrifikojmë vazhdimisht shëndetin dhe marrëdhëniet tona. Edhe mënyra si kujdesemi për familjen, trupin dhe kohën tonë është pjesë e përgjegjësisë së krishterë. Të reflektojmë në fund të ditës. Mund ta pyesim veten: Ku tregova dashurinë e Krishtit sot? Ku dështova? Kujt i detyrohem një falje? Çfarë duhet të ndryshoj nesër? Kështu, dita e zakonshme e punës mund të bëhet një pjesë e rëndësishme e rritjes sonë shpirtërore.

Të jemi dishepuj të Jezusit nga e hëna deri të shtunën

Diaspora shqiptare ka shumë njerëz punëtorë, të aftë dhe të përkushtuar. Shqiptarët ndërtojnë shtëpi, drejtojnë biznese, kujdesen për të sëmurët, shërbejnë në institucione, punojnë në zyra dhe kontribuojnë çdo ditë në shoqëritë ku jetojnë. Pyetja për ne si të krishterë nuk është vetëm nëse kemi arritur të ndërtojmë një jetë më të mirë, por edhe se çfarë lloj njerëzish po bëhemi gjatë këtij procesi. A po bëhemi më të ndershëm, më të durueshëm dhe më të dhembshur? A po i përdorim aftësitë tona për të mirën e të tjerëve? A mund të shohin kolegët, klientët dhe punëdhënësit tanë diçka nga karakteri i Jezusit në mënyrën si punojmë? Dishepullimi nuk kufizohet te kisha, te predikimi apo te aktivitetet e organizuara fetare. Ai përfshin edhe tavolinën e zyrës, kantierin e ndërtimit, automjetin e punës, dyqanin, biznesin familjar dhe çdo vend ku kalojmë ditët tona. Nuk kemi pse të jemi të përsosur për të filluar. Duhet të jemi të gatshëm të mësojmë nga Jezusi dhe të lejojmë që Fryma e Shenjtë të na ndryshojë pak nga pak. Në fund të fundit, puna jonë nuk është vetëm ajo që bëjmë për të siguruar jetesën. Ajo është gjithashtu një mundësi për të dashur, për të shërbyer, për të krijuar dhe për të qenë dëshmitarë të Mbretërisë së Perëndisë. Le të mos jemi dishepuj të Jezusit vetëm të dielave, por edhe të hënave, të martave dhe në çdo ditë të zakonshme të punës. Sepse, kudo që Perëndia na ka vendosur, aty mund të jetojmë besimin tonë dhe të bëhemi bekim për njerëzit që na rrethojnë. «Dhe gjithçka që bëni, me fjalë ose me vepra, bëjeni të gjitha në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar nëpërmjet tij Perëndinë Atë.» (Kolosianëve 3:17)

DELE NË MES TË UJQËRVE

Një mësim nga Luka 10 për misionin tonë sot Kapitulli 10 i Lukës na hap një dritare të fuqishme drejt misionit që Jezusi i dha dishepujve të Tij. Ishte një mision për atë brez, por është po aq aktual edhe për brezin tonë. Jezusi i dërgoi shtatëdhjetë e dy nxënësit, dy e nga dy, në çdo qytet dhe vend ku Ai vetë do të shkonte (Luka 10:1). Kjo na mëson diçka të rëndësishme: misioni nuk ishte menduar si një aventurë individualiste. Jezusi nuk i dërgoi vetëm. I dërgoi së bashku. Misioni në bashkësi na jep inkurajim kur lodhemi, korrigjim kur gabojmë, mbrojtje kur përballemi me vështirësi dhe dikë me të cilin mund të ndajmë gëzimin e shërbesës. Sigurisht, kjo nuk do të thotë se Perëndia nuk përdor njerëz që shkojnë vetëm. Historia e Kishës është plot me burra e gra që kanë shërbyer në vende ku nuk kishin askënd tjetër pranë. Por ndryshimi është i rëndësishëm: Të shkosh vetëm nuk është domosdoshmërisht individualizëm. Individualizmi është të mendosh se misioni të përket ty, dhe jo Krishtit dhe Trupit të Tij. Pastaj Jezusi thotë një nga fjalitë më tronditëse të këtij kapitulli: “Ja, unë po ju dërgoj si qengja në mes të ujqërve.” — Luka 10:3 Mendojeni për një moment. Kush i dërgon emisarët e vet drejt një rreziku të tillë? Nëse qëllimi do të ishte thjesht siguria, suksesi, fama apo komoditeti, kjo do të dukej si çmenduri. Por Jezusi nuk premtoi një mision pa rrezik. Ai premtoi praninë dhe autoritetin e Tij në mision. Delet nuk kanë dhëmbë ujku. Nuk kanë shpata. Nuk kanë muskuj për t’u mbrojtur. Por kanë një Bari. Dhe kjo ndryshon gjithçka.

PSE TË SHKOSH MES UJQËRVE?

Sepse misioni i Krishtit nuk drejtohet nga urrejtja ndaj atyre që janë larg Perëndisë, por nga dashuria për ta. Ujqërit mund të tregojnë dhëmbët. Mund të tregojnë forcën. Mund të përdorin fjalët, pushtetin, përbuzjen apo edhe dhunën. Por dishepulli i Krishtit nuk dërgohet për t’u bërë ujk. Ai dërgohet si dele. Jo për të mposhtur njerëzit, por për t’u sjellë atyre lajmin e Mbretërisë. Jo për të shkatërruar armiqtë, por për të dashur edhe armiqtë. Jo për të imponuar besimin, por për të dëshmuar për Krishtin. Kjo është fuqia e çuditshme e Ungjillit.

SI JANË NDRYSHUAR KOMBET?

Historia e Kishës dëshmon për njerëz që kanë shkuar në vende të vështira, jo sepse mendonin se ishin heronj, por sepse kishin përjetuar dashurinë, mëshirën dhe faljen e Perëndisë dhe nuk mund ta mbanin atë vetëm për vete. Ata shkuan sepse dikush tjetër duhej ta dëgjonte. Shkuan në qytete. Shkuan në fshatra. Kaluan kufij. Mësuan gjuhë të reja. U përballën me kundërshtim. Humbën miq. Disa humbën edhe jetën. Por Ungjilli vazhdoi të përhapej. Jo sepse ata ishin më të fortë se të tjerët, por sepse Ai që i dërgoi ishte më i madh se çdo kundërshtim që do të takonin.

BESIM QË RREZIKON

Në historinë e misionit shohim gjithashtu njerëz që morën hapa të guximshëm besimi, duke besuar se Perëndia do të vepronte. Dhe shpesh, Perëndia i shoqëroi dëshminë e tyre me përgjigje të fuqishme, shërime, ndërhyrje dhe mrekulli. Por mrekullia nuk ishte qëllimi përfundimtar. Qëllimi ishte Krishti. Mrekullitë nuk duhet të na bëjnë të fiksohemi pas shenjave, por të na drejtojnë te Ai që kryen veprat. Edhe në Luka 10, Jezusi u tha dishepujve të mos gëzoheshin thjesht sepse fuqitë u nënshtroheshin atyre, por të gëzoheshin sepse emrat e tyre ishin shkruar në qiej (Luka 10:20). Ky është një korrigjim i rëndësishëm për çdo shërbesë: Suksesi ynë më i madh nuk është ajo që bëjmë për Perëndinë, por marrëdhënia që kemi me Perëndinë. 

PO SOT?

Edhe sot ne jetojmë “në mes të ujqërve”. Ka kundërshtim. Ka indiferencë. Ka konfuzion shpirtëror. Ka idhuj të rinj. Ka presione kulturore. Ka njerëz që nuk duan të dëgjojnë për Krishtin. Por përgjigjja e Kishës nuk është frika. As zemërimi. As tërheqja. As përshtatja me çdo gjë që kërkon bota. Përgjigjja është të vazhdojmë të jemi dishepuj besnikë të Jezusit, të dërguar me dashuri, të mençur si gjarpërinjtë dhe të pastër si pëllumbat (krahaso Mateu 10:16). Sepse fuqia jonë nuk qëndron në numrin tonë. Nuk qëndron në pasurinë tonë. Nuk qëndron në ndikimin tonë. Qëndron në Atë që na dërgon. Dhe siç shkruan Gjoni: “Ai që është në ju është më i madh se ai që është në botë.”  1 Gjonit 4:4 Prandaj, mos ki frikë nga ujqërit. Ki besim te Bariu.  Jezusi ende po dërgon. Ai ende po kërkon punëtorë për të korrat. Ai ende po thërret njerëz që të shkojnë. Dhe pyetja nuk është vetëm: “A ka ujqër atje?” Pyetja është: “A po më dërgon Jezusi atje?” 

Puna e përditshme si shërbim ndaj Perëndisë

Në një ditë prej 24 orësh, një pjesë e madhe e kohës sonë kalon duke fjetur, duke përgatitur dhe ngrënë ushqim, dhe mbi të gjitha, duke punuar. Orët që mbeten zakonisht janë ato që marrin më shumë vëmendje në predikimet dhe aktivitetet e kishës: adhurimi, ungjillizimi, dishepullizimi, shërbimi dhe inkurajimi i besimtarëve. Por kjo ngre një pyetje të rëndësishme: Sa shpesh flasim në kishë për punën e përditshme? Bibla ka shumë për të thënë për punën, pushimin, ushqimin, përgjegjësinë dhe mënyrën se si duhet ta jetojmë jetën tonë të zakonshme para Perëndisë. Për besimtarin, jeta nuk ndahet në një pjesë “shpirtërore” dhe një pjesë “laike”. Perëndia është Zot mbi të gjithë jetën tonë.

Ne u krijuam për të punuar

Puna nuk ishte pasojë e mëkatit. Që në fillim, Perëndia i dha njeriut një detyrë: “Zoti Perëndi e mori njeriun dhe e vuri në kopshtin e Edenit, që ta punonte dhe ta ruante.”  Zanafilla 2:15 Kjo është një e vërtetë e rëndësishme. Puna ishte pjesë e planit të mirë të Perëndisë para Rënies. Mëkati nuk e krijoi punën; ai e prishi punën. Pas Rënies, puna u bë e mundimshme, e lodhshme dhe shpesh zhgënjyese. Megjithatë, vetë puna mbeti pjesë e thirrjes së Perëndisë për njeriun. Prandaj, kur një i krishterë shkon në zyrë, në fabrikë, në shkollë, në një kantier ndërtimi, në një dyqan, në një spital apo punon nga shtëpia, ai nuk po largohet nga jeta e tij shpirtërore. Ai po jeton një pjesë të thirrjes së tij para Perëndisë.

Puna “laike” mund të jetë shërbim shpirtëror

Shpesh mendojmë se shërbim ndaj Perëndisë është vetëm ajo që bëjmë brenda kishës: të predikojmë, të këndojmë, të drejtojmë një grup, të bëjmë ungjillizim ose të shërbejmë në një aktivitet. Por Shkrimi na jep një perspektivë shumë më të gjerë. Pali u shkruan skllevërve dhe punëtorëve: “Çfarëdo që të bëni, punojeni me gjithë shpirt, si për Zotin dhe jo për njerëzit.”  Kolosianëve 3:23 Vini re: “çfarëdo që të bëni.”  Jo vetëm predikimin. Jo vetëm lutjen. Jo vetëm aktivitetin e kishës. Çfarëdo që të bëni. Kjo do të thotë se puna jonë e përditshme mund të bëhet një akt adhurimi kur e bëjmë me ndershmëri, përgjegjësi, përkushtim dhe me vetëdijen se po i shërbejmë Zotit. Punonjësi i krishterë nuk duhet të ketë dy standarde: një në kishë dhe një tjetër në vendin e punës. Karakteri ynë në punë është pjesë e dëshmisë sonë për Krishtin.

Puna jonë është edhe dëshmi

Një nga mënyrat më të fuqishme për të dëshmuar për Krishtin është mënyra se si punojmë. Titit 2:10 flet për një jetë që “zbukuron mësimin e Perëndisë, në çdo gjë”. Njerëzit që punojnë me ne mund të mos vijnë menjëherë në në takime kishe për të dëgjuar një predikim. Por ata na shohin çdo ditë. Ata shohin nëse jemi të ndershëm. Shikojnë nëse i mbajmë premtimet. Shikojnë si reagojmë kur trajtohemi padrejtësisht.  Shikojnë nëse punojmë vetëm kur na kontrollon shefi. Shikojnë nëse përfitojmë nga të tjerët.  Shikojnë nëse ankohemi vazhdimisht. Dhe shikojnë nëse besimi ynë në Krishtin ka ndonjë ndikim real në karakterin tonë. Puna e bërë mirë mund të bëhet një platformë për ungjillin.

Perëndia e sheh punën që bëjmë

Në një vend pune mund të ketë një shef që nuk e vëren përkushtimin tonë. Mund të kemi një menaxher që nuk e vlerëson punën tonë. Mund të punojmë shumë dhe të mos marrim menjëherë shpërblimin që mendojmë se meritojmë. Por besimtari punon me “sytë lart”. Pse? Sepse e di se ka një Zot qiellor që sheh. Shpërblimi i Perëndisë është më i madh se paga që marrim në fund të muajit. Paga është e rëndësishme dhe puna duhet të shpërblehet me drejtësi, por vlera e punës sonë nuk përcaktohet vetëm nga shuma në çekun e pagës. Puna po formon edhe personin që po bëhemi. Dikush ka thene: “Shpërblimi më i madh i punës së njeriut nuk është ajo që merr prej saj, por ajo që bëhet përmes saj.” Kjo sjell një pyetje e fuqishme për çdo të krishterë: Çfarë lloj njeriu po më transformon puna ime? A po më bën më të ndershëm? Më të durueshëm? Më të përgjegjshëm? Më bujar? Më të përulur? Apo më lakmitar, më egoist dhe më të fiksuar pas parasë?

Puna nuk duhet të bëhet idhull

Puna është e mirë. Por edhe gjërat e mira mund të bëhen idhuj. Një njeri mund të fillojë të jetojë vetëm për karrierën, pagën, pozitën, suksesin dhe pasurinë. Në atë moment puna nuk është më thjesht një mjet për të përmbushur përgjegjësitë tona; ajo bëhet një zot i vogël.  Prandaj Bibla na mëson edhe për pushimin. Perëndia nuk na krijoi si makina. Edhe vetë ritmi i krijimit na mëson për punën dhe pushimin. Ne kemi nevojë për gjumë, ushqim, familje, marrëdhënie, adhurim dhe kohë për të pushuar. Ndonjëherë edhe pamundësia për të pushuar është shenjë se kemi harruar se kush është në të vërtetë Zoti. Bota nuk mbahet mbi shpatullat tona apo sic me kane thene kur kam qene besimtar i ri “ti nuk je Shpetimtari”.  Ne punojmë me besnikëri, por Perëndia është ai që sundon dhe kujdeset për gjithçka.

Puna dhe bujaria

Puna nuk është vetëm për të fituar para për veten. Pali, duke kujtuar shembullin e tij, thotë: “Në çdo gjë ju tregova se duke u munduar kështu duhet të ndihmoni të dobëtit dhe të mbani mend fjalët e Zotit Jezus, që tha: ‘Ka më shumë lumturi të japësh sesa të marrësh.’” Veprat 20:35  Kjo ndryshon mënyrën se si e shohim pagën. Ne punojmë për të siguruar nevojat tona dhe të familjes, por Perëndia gjithashtu na jep mundësinë që përmes punës sonë të ndihmojmë të tjerët. Paga jonë mund të ushqejë një familje. Mund të ndihmojë një të varfër. Mund të mbështesë një misionar. Mund të kontribuojë në punën e kishës. Mund të ndihmojë një person në nevojë. Prandaj pyetja nuk është vetëm: “Sa mund të fitoj?” Por edhe: “Si dëshiron Perëndia që ta përdor atë që fitoj?”

Jezusi dhe puna

Vetë Jezusi na jep një shembull të jashtëzakonshëm. Para se të vinte në botë si njeri, Ai ishte Krijuesi. Kur erdhi në tokë, Ai jetoi për shumë vite si një punëtor, i njohur si marangoz. Kjo na kujton se puna e zakonshme nuk është diçka e padenjë për një ndjekës të Krishtit. Jezusi nuk e kaloi gjithë jetën tokësore duke predikuar në mënyrë publike. Ai kaloi shumë vite në heshtje, duke jetuar dhe punuar në një komunitet të zakonshëm. Kjo duhet të na ndryshojë mënyrën se si e shohim jetën tonë të zakonshme. Vitet që kalojmë duke punuar nuk janë vite të humbura nga perspektiva e Perëndisë. Edhe puna e zakonshme mund të jetë pjesë e një jete të jashtëzakonshme të jetuar për Krishtin.

Edhe rritja e fëmijëve është punë me vlerë

Në një shoqëri që shpesh e mat vlerën me pagën, pozitën dhe titullin profesional, duhet të kujtojmë se jo çdo punë e rëndësishme paguhet me para.Rritja e fëmijëve, kujdesi për familjen, edukimi, përgatitja e ushqimit, organizimi i shtëpisë dhe kujdesi për njerëzit janë përgjegjësi me një vlerë të madhe.Shkrimi i Shenjtë nuk e mat vlerën e punës vetëm me një rrogë.Një nënë apo baba që kujdeset për fëmijët po kryen një detyrë me rëndësi të përjetshme. Fëmijët nuk janë thjesht një përgjegjësi; ata janë njerëz që Perëndia ia ka besuar familjes për t’i rritur, dashur dhe drejtuar.

Po pensioni?

Edhe pensioni nuk duhet parë thjesht si fundi i dobisë sonë. Kur mbaron një karrierë, nuk mbaron thirrja për të qenë i dobishëm për Perëndinë. Mund të ndryshojë lloji i punës, por jo domosdoshmërisht qëllimi i jetës. Mosha më e madhe mund të sjellë mundësi të reja për mentorim, lutje, këshillim, kujdes për familjen, shërbim ndaj kishës dhe ndihmë ndaj brezit të ri. Nuk dalim në pension nga mbretëria e Perëndisë.

Puna nuk përfundon me këtë jetë

Një nga të vërtetat më inkurajuese të Shkrimit është se puna jonë nuk përfundon përgjithmonë me vdekjen. Në Zbulesën 22:3 lexojmë: “Shërbëtorët e tij do t’i shërbejnë.” Në praninë e Perëndisë do të vazhdojmë t’i shërbejmë Atij. Në mbretërinë e Krishtit puna nuk do të jetë më e shoqëruar nga mallkimi, kotësia, lodhja dhe padrejtësia që njohim sot. Puna do të jetë e çliruar nga pasojat e mëkatit.

Puno për Zotin

Ndoshta duhet ta shohim ndryshe javën tonë. Kur të hënën në mëngjes ngrihemi për të shkuar në punë, nuk po largohemi nga “shërbesa e krishterë” për të hyrë në jetën “normale”. Po vazhdojmë t’i shërbejmë Perëndisë në një fushë tjetër. Kur punojmë me ndershmëri, po e nderojmë Atë. Kur i shërbejmë klientit me respekt, po e nderojmë Atë. Kur kujdesemi për familjen, po e nderojmë Atë. Kur refuzojmë mashtrimin, po e nderojmë Atë. Kur punojmë edhe kur askush nuk na sheh, po e nderojmë Atë. Kur përdorim të ardhurat tona për të ndihmuar dikë në nevojë, po e nderojmë Atë. Kur dimë të ndalojmë dhe të pushojmë, po pranojmë se Ai është Zoti dhe ne nuk jemi. Prandaj, pyetja nuk është vetëm: “Çfarë pune bëj?” Pyetja më e rëndësishme është: “Për kë po punoj?” Nëse përgjigjja është “për Zotin”, atëherë edhe puna më e zakonshme mund të marrë një kuptim të përjetshëm. Sepse për një të krishterë, puna e përditshme nuk është e ndarë nga besimi. Puna jonë është një nga vendet ku besimi ynë bëhet i dukshëm. Dhe lutja jonë mund të jetë:  “Zot, më ndihmo që mënyra se si punoj të zbukurojë doktrinën e Krishtit, të bekojë njerëzit rreth meje dhe të të sjellë lavdi Ty.”

Martesa si Besëlidhje: Një lidhje që nuk thyhet lehtë

Në kohën tonë, martesa shpesh shihet si një marrëveshje emocionale, një vendim i bazuar në ndjenja dhe përputhje personale. Por narrativa biblike na paraqet një kuptim shumë më të thellë: martesa është një besëlidhje. Nuk është thjesht një premtim midis dy njerëzve, por një lidhje e shenjtë që përfshin edhe Perëndinë. Kur një burrë dhe një grua martohen, ata hyjnë në një marrëdhënie ku secili bën premtime ndaj tjetrit. Por realiteti është ky: kur këto premtime bëhen vetëm midis dy njerëzve, ato mund të thyhen më lehtë. Pse? Sepse asnjëri nuk ka autoritet absolut mbi tjetrin për ta mbajtur përgjegjës në mënyrë përfundimtare. Në mungesë të një autoriteti më të lartë, përgjegjësia dobësohet dhe premtimet rrezikojnë të humbasin peshën e tyre. Kjo është arsyeja pse Bibla na kujton: “Litari i trefishtë nuk këputet lehtë” (Predikuesi 4:12). Kjo “fije e tretë” është vetë Perëndia. Kur Ai është pjesë e martesës, lidhja nuk është më vetëm horizontale (midis burrit dhe gruas), por edhe vertikale (me Perëndinë). Dhe kjo e bën atë më të fortë, më të qëndrueshme dhe më të shenjtë. Bibla e konsideron martesën e bërë sipas mënyrës së Perëndisë si të shenjtë, dhe ajo duhet të nderohet si e tillë nga të gjithë (Hebrenjve 13:4). Kjo do të thotë se martesa nuk duhet të jetë një vendim privat dhe i fshehtë, por një akt publik, ku çifti fton Perëndinë të jetë pjesë e saj që në fillim. Ceremonitë në kishë nuk janë thjesht një moment i bukur, një sallë elegante apo një fotograf profesionist. Ato duhet të jenë një akt i qëllimshëm, një shpallje publike se kjo martesë po vendoset nën autoritetin dhe bekimin e Perëndisë. Prania e pastorit si përfaqësues shpirtëror dhe dëshmitarët që marrin pjesë nuk janë aty për të “bërë martesën”, por për të dëshmuar një vendim që çifti ka marrë përpara Perëndisë. Në përvojën time personale, kur u martova para 26 vitesh, ceremonia ishte publike. Ne morëm me qira teatrin e qytetit “Skampa”, dhe në prani të pastorit dhe shumë dëshmitarëve, bëmë besëlidhjen tonë. Njerëzit ishin aty për të parë dhe për të dëshmuar, por vendimi ishte vetëm i yni. Ne vendosëm ta fillonim martesën tonë me Perëndinë në qendër. Një tjetër element thelbësor është përgatitja. Shumë çifte kërkojnë këshillim disa javë para dasmës. Kjo është e mirë, por nuk është ideale. Përgatitja për martesë duhet të fillojë që në momentin kur dy persona fillojnë të mendojnë seriozisht për një të ardhme së bashku. Martesa është shumë e rëndësishme për t’u përgatitur në mënyrë të nxituar. Po ata që janë martuar pa një ceremoni fetare:ata që kanë bërë vetëm një martesë civile apo kanë vendosur të jetojnë bashkë me premtime të ndërsjella për dashuri dhe përkujdesje? Është e vërtetë që disa nga këto çifte mund të kenë martesa të forta dhe të bukura—madje ndonjëherë më të mira se ato që kanë bërë ceremoni në kishë. Por, në përgjithësi, kur një gjë kaq e rëndësishme fillon pa Perëndinë, ekziston rreziku që ajo të vazhdojë pa Të në qendër. Lajmi i mirë është se nuk është kurrë vonë. Çifte të tilla mund të vendosin të bëjnë një besëlidhje të vetëdijshme para Perëndisë, edhe më vonë. Një ceremoni përkushtimi, një moment ku ata i dorëzojnë martesën e tyre Perëndisë, ka një fuqi të jashtëzakonshme. Dhe jo vetëm për ta, por edhe për fëmijët e tyre, të cilët mësojnë për rëndësinë e një lidhjeje të ndërtuar mbi baza të shenjta. Sot, gjithnjë e më shumë të rinj hezitojnë të angazhohen në marrëdhënie afatgjata. Një nga arsyet kryesore është mungesa e shembujve të mirë përpara tyre. Prandaj, ndërtimi i një martese si besëlidhje nuk është vetëm për të mirën e çiftit, por edhe për të ardhmen e brezit tjetër. Bëni besëlidhjen me bashkëshortin tuaj—për veten tuaj, për Perëndinë dhe për ata që do të vijnë pas jush. Sepse një martesë e ndërtuar me Perëndinë në qendër është një lidhje që nuk thyhet lehtë.

Besimi që refuzon të tërhiqet

“Dhe si doli prej andej, Jezusi u tërhoq në rajonet e Tirit dhe të Sidonit. Dhe ja, një grua kananease nga ata kufij doli dhe i thirri atij duke thënë: “Ki mëshirë për mua, o Zot, Biri i Davidit! Bija ime është demonizuar keqas”. Por ai nuk iu përgjigj me asnjë fjalë. Dhe si erdhën pranë Jezusit dishepujt e tij, e lutnin duke thënë: “Lëshoje atë, sepse po thërret përmbrapa nesh”. Dhe ai, duke u përgjigjur, tha: “Nuk u dërgova askund, përveçse te delet e humbura të shtëpisë së Izraelit”. Por ajo erdhi dhe binte përmbys para tij duke thënë: “O Zot, më ndihmo!”. Por ai, duke u përgjigjur, tha: “Nuk është mirë që të marrësh bukën e fëmijëve dhe t’ua hedhësh këlyshëve të qenve”. Por ajo tha: “Po, o Zot, se edhe këlyshët e qenve hanë nga thërrimet që bien nga tryeza e zotërinjve të tyre”. Atëherë, duke u përgjigjur, Jezusi i tha: “O grua, i madh është besimi yt! Le të të bëhet ashtu siç dëshiron”. Dhe e bija u shërua që nga ai çast. Atëherë, duke u përgjigjur, Jezusi i tha: “O grua, i madh është besimi yt! Le të të bëhet ashtu siç dëshiron”. Dhe e bija u shërua që nga ai çast.” (Ungjilli sipas Mateut 15:21-28 BiblaPRO)

Çfarë na fton të mendojmë kjo histori?

1. Realiteti i pushtimit nga demonët.
Teksti e thotë qartë: vajza ishte “demonizuar keqas”. Bibla nuk e trajton këtë si metaforë, por si një realitet frymor. Në kohën e Jezusit kishte njerëz që ishin nën ndikim të drejtpërdrejtë të demonëve, dhe Jezusi i çlironte ata. Pyetja që lind për ne sot është: si mund të dallojmë kur një problem është thjesht njerëzor (psikologjik, emocional, fizik) dhe kur ka edhe një dimension frymor? Kjo kërkon urtësi, njohje të Shkrimit dhe shumë kujdes. Jo çdo problem është demonik, por Bibla na kujton se bota frymore ekziston dhe nuk duhet injoruar.

2. Kërkesa e dëshpëruar e gruas që nuk u dorëzua.
Kjo grua ishte e dëshpëruar për vajzën e saj. Ajo thërriste, lutej dhe kërkonte mëshirë. Edhe kur u përball me heshtjen e Jezusit dhe me refuzime të njëpasnjëshme, ajo nuk u tërhoq. Besimi i saj nuk ishte një kërkesë e lehtë; ishte një këmbëngulje që vinte nga dashuria për vajzën e saj dhe nga bindja se Jezusi ishte shpresa e vetme.

3. Reagimi i dishepujve.
Dishepujt, si në shumë raste të tjera në Ungjij, nuk tregojnë dhembshurinë e Jezusit. Ata i kërkojnë Jezusit ta largojë gruan, sepse ajo po bërtiste pas tyre. Shqetësimi i tyre kryesor nuk ishte vuajtja e gruas apo e vajzës së saj, por bezdisja që po ndjenin. Sa shpesh edhe ne mund të reagojmë kështu: më shumë të shqetësuar për qetësinë tonë sesa për nevojën e dikujt tjetër.

4. Pse Jezusi duket sikur e refuzon disa herë?
Në pamje të parë, duket sikur Jezusi po e sorrollat këtë grua. Ai hesht, pastaj thotë se është dërguar vetëm te Izraeli, dhe më pas përdor një krahasim të ashpër. Por në të vërtetë Jezusi nuk i thotë asnjëherë një “JO” përfundimtare. Ai e fut në një dialog, duke e shtyrë që të shprehë hapur besimin e saj. Përmes kësaj bisede, besimi i gruas del në pah në mënyrë të jashtëzakonshme. Kjo duhet të na bëjë të reflektojmë më thellë kur shohim nevojat e njerëzve përreth nesh: ndonjëherë procesi është më i thellë sesa duket në sipërfaqe.

5. “I madh është besimi yt.”
Jezusi e shpall publikisht madhështinë e besimit të saj. A e tha këtë për gruan apo për dishepujt? Ai vetë e dinte tashmë sa besim kishte ajo. Ndoshta kjo ishte edhe një mësim për dishepujt që po e shikonin gjithë këtë skenë: një grua jo-izraelite po tregonte një besim që ata vetë shpesh nuk e kishin.

6. Shërimi i menjëhershëm.
Teksti përfundon me një fjali të fuqishme: vajza u shërua në atë moment. Kur Jezusi jep fjalën e Tij dhe vendos diçka, pengesat nuk kanë më fuqi të qëndrojnë. Autoriteti i Tij është i menjëhershëm dhe i plotë.

Mendoni për këto gjëra — dhe Krishti ju ndriçoftë.

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Vetë-examinimi është një disiplinë thelbësore shpirtërore për të krishterët, pasi na ndihmon të vlerësojmë zemrat, veprimet dhe marrëdhënien tonë me Perëndinë. Ky proces na ndihmon të rritemi në shenjtëri dhe të përputhemi me vullnetin e Tij. 2 Korintasve 13: 5 thote "Ekzaminoni veten per te pare nese po qendroni ne besim". Ne mund te ftojme dike tjeter te na beje keto pyetje dhe ndoshta mund te vihemi pak me shume ne pergjegjesi, por nese jemi te sinqerte dhe serioze ne mund t’ja bejme vetes keto pyetje, sepse ne fakt jane per te miren tone. Disa hapa për të kryer një vetë-examinim të kuptimtë mund t’i gjeni me poshte:

1. Filloni me lutje

Ftojeni Frymën e Shenjtë të udhëheqë mendimet tuaja. Ne fakt ky nuk eshte vete-ekzaminim por ftese qe Fryma te ndihmoje dhe zbuloje te verteten e brendshme qe ne si njerez ndoshta nuk duam ta degjojme ne kushte joekzaminuese. Kërkoni që Perëndia t’ju zbulojë fusha në jetën tuaj që kanë nevojë për vëmendje, bindje dhe transformim.

  • Psalmi 139:23-24: "Hulumtome, o Perëndi, dhe njihezemrën time; provoje dhe njihi mendimet e mia. Dhe shiko nëse ka ndonjë udhë të keqe dhe më udhëhiq në udhën e përjetshme."

2. Ekzaminoni marrëdhënien tuaj me Perëndinë

Reflektoni mbi ecjen tuaj me Krishtin. Pyetni veten:

  • A kaloj kohë të rregullt në lutje, lexim të Biblës dhe adhurim?E deshiroj kete gje?
  • A kërkoj sinqerisht vullnetin e Perëndisë mbi vullnetin tim?
  • A ka fusha ku jam bërë i ftohtë apo larg Perëndisë?
  • A kam besim te Perëndia në të gjitha rrethanat, apo mbaj veten sikontrollor?

3. Vlerësoni bindjen tuaj ndaj Fjalës së Perëndisë

Shikoni se si jeta juaj përputhet me mësimet e Shkrimit:

  • A po jetoj në bindje ndaj urdhërimeve të Perëndisë?
  • A ka mëkate specifike që duhet të rrëfej dhe të braktis?
  • A e dua Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin dhe mendjen time? (Mateu 22:37)
  • A shmang sjelljet mëkatare si gënjeshtra, thashethemet, lakmia apo krenaria?
  • A ndjek shenjtërinë në mendimet dhe veprimet e mia?

4. Vlerësoni marrëdhëniet tuaja me të tjerët

Krishterimi thekson dashurinë për të tjerët. Reflektoni mbi ndërveprimet tuaja me familjen, miqtë dhe të tjerët:

  • A mbaj mëri, hidhërim ose mosfalje?
  • A i trajtoj të tjerët me mirësjellje, durim dhe përulësi?
  • A e ndaj dashurinë e Krishtit përmes fjalëve dhe veprimeve të mia?
  • A praktikoj pajtimin dhe përpiqem të jetoj në paqe me të tjerët? (Romakëve 12:18)

5. Reflektoni mbi përdorimin e kohës, talenteve dhe burimeve tuaja

Perëndia na thërret të jemi kujdestarë të asaj që Ai na ka dhënë. Pyesni veten:

  • A e përdor kohën time me mençuri për të nderuar Perëndinë?
  • A shërbej në kishë apo ndihmoj ata që kanë nevojë?
  • A jam bujar me burimet e mia, duke dhuruar me gëzim për të mbështetur veprën e Perëndisë?
  • A janë prioritetet e mia të përqendruara në gjëra të përjetshme apo të përkohshme?

6. Kontrolloni gjendjen e zemrës tuaj

Ekzaminoni motivet dhe dëshirat tuaja të brendshme:

  • A luftoj me krenarinë, smirën apo ambicien egoiste?
  • A kërkoj vlerësimin dhe aprovimin e të tjerëve mbi atë të Perëndisë?
  • A po rritem në frytet e Frymës: dashuri, gëzim, paqe, durim, mirësjellje, mirësi, besnikëri, butësi dhe vetëkontroll? (Galatasve 5:22-23)

7. Shikoni se ku keni hapesire per rritje

Vetë-examinimi nuk është vetëm për të identifikuar gabimet, por edhe për të njohur fusha ku mund të rriteni. Pyesni veten:

  • Cilët disiplina shpirtërore mund të përmirësoj (p.sh., lutjen, agjërimin, meditimin mbi Shkrimin)?
  • Si mund të thelloj marrëdhënien time me Perëndinë?
  • Si mund të shërbej më besnikërisht të tjerëve?

8. Rrëfeni dhe Pendohuni

Nëse Fryma e Shenjtë ju bind për mëkat, rrëfejani atë Perëndisë. Pendohuni duke u larguar nga mëkati dhe duke u angazhuar për bindje. Besoni premtimin e Perëndisë për falje:

  • 1 Gjonit 1:9: "Nëse i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë për të na falur mëkatet dhe për të na pastruar nga çdo paudhësi."

9. Rinovoni angazhimet tuaja

Pas reflektimit mbi jetën tuaj, rinovoni angazhimin tuaj ndaj Perëndisë. Vendosni qëllime specifike dhe të zbatueshme për t’u rritur në besim, bindje dhe dashuri. Kërkoni forcë dhe mençuri nga Perëndia për t’i ndjekur ato.

10. Përfundoni me mirënjohje

Mbylleni vetë-examinimin tuaj duke falënderuar Perëndinë për hirin, faljen dhe besnikërinë e Tij. Lëvdoni Atë për veprën që po bën në jetën tuaj dhe për mundësinë për t’u afruar më shumë me Të.

Këshilla për një vetë-examinim të frytshëm

  • Bëjeni rregullisht: Vetë-examinimi është më i efektshëm kur bëhet rregullisht, jo vetëm gjatë krizave apo stinëve të veçanta (p.sh., Kreshmës).
  • Përdorni Shkrimin: Lëreni Biblën të udhëheqë reflektimet tuaja, pasi ajo është standardi përfundimtar për të vlerësuar jetën tuaj.
  • Jini të sinqertë: Shmangni justifikimin apo minimizimin e mëkateve. Jini të sinqertë me veten dhe Perëndinë.
  • Kërkoni llogaridhenie: Ndani reflektimet tuaja me një mik të krishterë të besuar, mentor ose pastor për të marrë inkurajim dhe mbështetje.

Vetë-examinimi nuk ka të bëjë me ndjenjën e fajit apo kërkimin e përsosmërisë; ka të bëjë me rritjen në ngjashmërinë me Krishtin përmes hirit të Perëndisë. Lëreni këtë proces t’ju çojë në një intimitet më të thellë me Zotin, një kuptim më të qartë të qëllimit tuaj dhe një ndjenjë të ripërtërirë të gëzimit në udhëtimin tuaj të besimit.

Kete artikull mund ta perdorni per vete apo te tjere.

Si të bëjmë vetëekzaminim

Pse ecim në këtë rrugë të veçantë dhe jo në një tjetër?

Dita e Dyte – Pse ecim në këtë rrugë të veçantë në udhën tonë të besimit dhe jo në një tjetër? Le te meditojme mbi Mishërimin, se si Zoti e shikon botën me dashuri dhe hyn në të. Në mënyrë të ngjashme, Perëndia shikon rremujen e jetës sonë dhe hyn në të. Në jetën tonë gjejmë vazhdimisht dëshmi të Perëndisë që vepron në ne. Medito mbi Thirrjen e Mbretit, mbi thirrjen bindëse të zërit të Jezuit në jetën tonë. Te gjitheve na paraqen dy standarte, qe krijojne thirrjet konkurruese në jetën tonë për «pasuri, nderim dhe krenari» ose për «varfëri, çnderim dhe përulësi». Tekste të sugjeruara: Gjoni 1:35-45 Luka 5:1-11 Mateu 9:9-13 Mateu 4:1-11 Pika për meditim: Medito për aktivitetin e Perëndisë në jetën tënde dhe për zërat e ndryshëm që të thërrasin. Medito për Mishërimin: Si hyn Perëndia në mes te jetës sate? Ku i gjen dëshmitë e Perëndisë në veprim: në heshtjen e lutjes  apo në jetën tënde të përditshme? Thirrja e Mbretit: Përfytyro një udhëheqës të botës dhe pastaj imagjino Jezuin. Cfaredo beje po te therriste nje drejtues i njohur financiar, politik apo strategjik? Ku e dëgjon zërin e Jezuit në jetën tënde? Ne c’drejtim po të thërret Jezusi? Dy pyetje:
  • Kur tundohesh të ndjekësh pasurinë, nderimin dhe krenarinë në një mënyrë jo të shëndetshme?
  • Si po të fton Jezusi të thellohesh në varfëri, çnderim dhe përulësi?

Pengesat ne rrugetimin e besimit

 – Dita 1 ne javen e Lutje/agjerimit A ndjej një pikëllim të thellë dhe të madh për mëkatet e mia, turp dhe pështjellim që mëkati im është një pengesë midis meje dhe Perëndisë? Katër lloje kryesore pengesash që hasim në udhëtimin tonë të besimit: mëkatin, idhujt e rremë, lidhjet dhe dyshimet për veten. Meditimi për pengesat që hasim gjithmonë duhet të vendoset brenda kontekstit të dashurisë dhe mëshirës së pafund të Perëndisë. Ne jemi mëkatarë, por të dashur nga Perëndia. Te lutemi që të provojmë gëzimin e thellë që vjen kur Perëndia na fal. Tekste të sugjeruara: Gjoni 8:1-11 Luka 18:9-14 Mateu 6:19-21 Romakëve 7:13-23 Psalmi 51 Pika për të medituar: Meditoni për pengesat në udhëtimin tuaj të besimit. Mëkat: Çka ju shtyn të largoheni nga Perendia dhe të shkoni në rrugë të gabuar? Idhujt e rremë: Çfarë të shpërqendron në udhëtimin tënd dhe të bën të humbasësh përqendrimin te Perëndia? Të lidhurit pas dytesoreve: Cilat janë gjërat që kapeni fort dhe ju rëndojnë ne ecjen e besimit? Vetë-dyshimi: A po has një pengesë të frikshme tani? A mund t’ia ofrosh këtë Jezusit?