DELE NË MES TË UJQËRVE

Një mësim nga Luka 10 për misionin tonë sot Kapitulli 10 i Lukës na hap një dritare të fuqishme drejt misionit që Jezusi i dha dishepujve të Tij. Ishte një mision për atë brez, por është po aq aktual edhe për brezin tonë. Jezusi i dërgoi shtatëdhjetë e dy nxënësit, dy e nga dy, në çdo qytet dhe vend ku Ai vetë do të shkonte (Luka 10:1). Kjo na mëson diçka të rëndësishme: misioni nuk ishte menduar si një aventurë individualiste. Jezusi nuk i dërgoi vetëm. I dërgoi së bashku. Misioni në bashkësi na jep inkurajim kur lodhemi, korrigjim kur gabojmë, mbrojtje kur përballemi me vështirësi dhe dikë me të cilin mund të ndajmë gëzimin e shërbesës. Sigurisht, kjo nuk do të thotë se Perëndia nuk përdor njerëz që shkojnë vetëm. Historia e Kishës është plot me burra e gra që kanë shërbyer në vende ku nuk kishin askënd tjetër pranë. Por ndryshimi është i rëndësishëm: Të shkosh vetëm nuk është domosdoshmërisht individualizëm. Individualizmi është të mendosh se misioni të përket ty, dhe jo Krishtit dhe Trupit të Tij. Pastaj Jezusi thotë një nga fjalitë më tronditëse të këtij kapitulli: “Ja, unë po ju dërgoj si qengja në mes të ujqërve.” — Luka 10:3 Mendojeni për një moment. Kush i dërgon emisarët e vet drejt një rreziku të tillë? Nëse qëllimi do të ishte thjesht siguria, suksesi, fama apo komoditeti, kjo do të dukej si çmenduri. Por Jezusi nuk premtoi një mision pa rrezik. Ai premtoi praninë dhe autoritetin e Tij në mision. Delet nuk kanë dhëmbë ujku. Nuk kanë shpata. Nuk kanë muskuj për t’u mbrojtur. Por kanë një Bari. Dhe kjo ndryshon gjithçka.

PSE TË SHKOSH MES UJQËRVE?

Sepse misioni i Krishtit nuk drejtohet nga urrejtja ndaj atyre që janë larg Perëndisë, por nga dashuria për ta. Ujqërit mund të tregojnë dhëmbët. Mund të tregojnë forcën. Mund të përdorin fjalët, pushtetin, përbuzjen apo edhe dhunën. Por dishepulli i Krishtit nuk dërgohet për t’u bërë ujk. Ai dërgohet si dele. Jo për të mposhtur njerëzit, por për t’u sjellë atyre lajmin e Mbretërisë. Jo për të shkatërruar armiqtë, por për të dashur edhe armiqtë. Jo për të imponuar besimin, por për të dëshmuar për Krishtin. Kjo është fuqia e çuditshme e Ungjillit.

SI JANË NDRYSHUAR KOMBET?

Historia e Kishës dëshmon për njerëz që kanë shkuar në vende të vështira, jo sepse mendonin se ishin heronj, por sepse kishin përjetuar dashurinë, mëshirën dhe faljen e Perëndisë dhe nuk mund ta mbanin atë vetëm për vete. Ata shkuan sepse dikush tjetër duhej ta dëgjonte. Shkuan në qytete. Shkuan në fshatra. Kaluan kufij. Mësuan gjuhë të reja. U përballën me kundërshtim. Humbën miq. Disa humbën edhe jetën. Por Ungjilli vazhdoi të përhapej. Jo sepse ata ishin më të fortë se të tjerët, por sepse Ai që i dërgoi ishte më i madh se çdo kundërshtim që do të takonin.

BESIM QË RREZIKON

Në historinë e misionit shohim gjithashtu njerëz që morën hapa të guximshëm besimi, duke besuar se Perëndia do të vepronte. Dhe shpesh, Perëndia i shoqëroi dëshminë e tyre me përgjigje të fuqishme, shërime, ndërhyrje dhe mrekulli. Por mrekullia nuk ishte qëllimi përfundimtar. Qëllimi ishte Krishti. Mrekullitë nuk duhet të na bëjnë të fiksohemi pas shenjave, por të na drejtojnë te Ai që kryen veprat. Edhe në Luka 10, Jezusi u tha dishepujve të mos gëzoheshin thjesht sepse fuqitë u nënshtroheshin atyre, por të gëzoheshin sepse emrat e tyre ishin shkruar në qiej (Luka 10:20). Ky është një korrigjim i rëndësishëm për çdo shërbesë: Suksesi ynë më i madh nuk është ajo që bëjmë për Perëndinë, por marrëdhënia që kemi me Perëndinë. 

PO SOT?

Edhe sot ne jetojmë “në mes të ujqërve”. Ka kundërshtim. Ka indiferencë. Ka konfuzion shpirtëror. Ka idhuj të rinj. Ka presione kulturore. Ka njerëz që nuk duan të dëgjojnë për Krishtin. Por përgjigjja e Kishës nuk është frika. As zemërimi. As tërheqja. As përshtatja me çdo gjë që kërkon bota. Përgjigjja është të vazhdojmë të jemi dishepuj besnikë të Jezusit, të dërguar me dashuri, të mençur si gjarpërinjtë dhe të pastër si pëllumbat (krahaso Mateu 10:16). Sepse fuqia jonë nuk qëndron në numrin tonë. Nuk qëndron në pasurinë tonë. Nuk qëndron në ndikimin tonë. Qëndron në Atë që na dërgon. Dhe siç shkruan Gjoni: “Ai që është në ju është më i madh se ai që është në botë.”  1 Gjonit 4:4 Prandaj, mos ki frikë nga ujqërit. Ki besim te Bariu.  Jezusi ende po dërgon. Ai ende po kërkon punëtorë për të korrat. Ai ende po thërret njerëz që të shkojnë. Dhe pyetja nuk është vetëm: “A ka ujqër atje?” Pyetja është: “A po më dërgon Jezusi atje?” 

Puna e përditshme si shërbim ndaj Perëndisë

Në një ditë prej 24 orësh, një pjesë e madhe e kohës sonë kalon duke fjetur, duke përgatitur dhe ngrënë ushqim, dhe mbi të gjitha, duke punuar. Orët që mbeten zakonisht janë ato që marrin më shumë vëmendje në predikimet dhe aktivitetet e kishës: adhurimi, ungjillizimi, dishepullizimi, shërbimi dhe inkurajimi i besimtarëve. Por kjo ngre një pyetje të rëndësishme: Sa shpesh flasim në kishë për punën e përditshme? Bibla ka shumë për të thënë për punën, pushimin, ushqimin, përgjegjësinë dhe mënyrën se si duhet ta jetojmë jetën tonë të zakonshme para Perëndisë. Për besimtarin, jeta nuk ndahet në një pjesë “shpirtërore” dhe një pjesë “laike”. Perëndia është Zot mbi të gjithë jetën tonë.

Ne u krijuam për të punuar

Puna nuk ishte pasojë e mëkatit. Që në fillim, Perëndia i dha njeriut një detyrë: “Zoti Perëndi e mori njeriun dhe e vuri në kopshtin e Edenit, që ta punonte dhe ta ruante.”  Zanafilla 2:15 Kjo është një e vërtetë e rëndësishme. Puna ishte pjesë e planit të mirë të Perëndisë para Rënies. Mëkati nuk e krijoi punën; ai e prishi punën. Pas Rënies, puna u bë e mundimshme, e lodhshme dhe shpesh zhgënjyese. Megjithatë, vetë puna mbeti pjesë e thirrjes së Perëndisë për njeriun. Prandaj, kur një i krishterë shkon në zyrë, në fabrikë, në shkollë, në një kantier ndërtimi, në një dyqan, në një spital apo punon nga shtëpia, ai nuk po largohet nga jeta e tij shpirtërore. Ai po jeton një pjesë të thirrjes së tij para Perëndisë.

Puna “laike” mund të jetë shërbim shpirtëror

Shpesh mendojmë se shërbim ndaj Perëndisë është vetëm ajo që bëjmë brenda kishës: të predikojmë, të këndojmë, të drejtojmë një grup, të bëjmë ungjillizim ose të shërbejmë në një aktivitet. Por Shkrimi na jep një perspektivë shumë më të gjerë. Pali u shkruan skllevërve dhe punëtorëve: “Çfarëdo që të bëni, punojeni me gjithë shpirt, si për Zotin dhe jo për njerëzit.”  Kolosianëve 3:23 Vini re: “çfarëdo që të bëni.”  Jo vetëm predikimin. Jo vetëm lutjen. Jo vetëm aktivitetin e kishës. Çfarëdo që të bëni. Kjo do të thotë se puna jonë e përditshme mund të bëhet një akt adhurimi kur e bëjmë me ndershmëri, përgjegjësi, përkushtim dhe me vetëdijen se po i shërbejmë Zotit. Punonjësi i krishterë nuk duhet të ketë dy standarde: një në kishë dhe një tjetër në vendin e punës. Karakteri ynë në punë është pjesë e dëshmisë sonë për Krishtin.

Puna jonë është edhe dëshmi

Një nga mënyrat më të fuqishme për të dëshmuar për Krishtin është mënyra se si punojmë. Titit 2:10 flet për një jetë që “zbukuron mësimin e Perëndisë, në çdo gjë”. Njerëzit që punojnë me ne mund të mos vijnë menjëherë në në takime kishe për të dëgjuar një predikim. Por ata na shohin çdo ditë. Ata shohin nëse jemi të ndershëm. Shikojnë nëse i mbajmë premtimet. Shikojnë si reagojmë kur trajtohemi padrejtësisht.  Shikojnë nëse punojmë vetëm kur na kontrollon shefi. Shikojnë nëse përfitojmë nga të tjerët.  Shikojnë nëse ankohemi vazhdimisht. Dhe shikojnë nëse besimi ynë në Krishtin ka ndonjë ndikim real në karakterin tonë. Puna e bërë mirë mund të bëhet një platformë për ungjillin.

Perëndia e sheh punën që bëjmë

Në një vend pune mund të ketë një shef që nuk e vëren përkushtimin tonë. Mund të kemi një menaxher që nuk e vlerëson punën tonë. Mund të punojmë shumë dhe të mos marrim menjëherë shpërblimin që mendojmë se meritojmë. Por besimtari punon me “sytë lart”. Pse? Sepse e di se ka një Zot qiellor që sheh. Shpërblimi i Perëndisë është më i madh se paga që marrim në fund të muajit. Paga është e rëndësishme dhe puna duhet të shpërblehet me drejtësi, por vlera e punës sonë nuk përcaktohet vetëm nga shuma në çekun e pagës. Puna po formon edhe personin që po bëhemi. Dikush ka thene: “Shpërblimi më i madh i punës së njeriut nuk është ajo që merr prej saj, por ajo që bëhet përmes saj.” Kjo sjell një pyetje e fuqishme për çdo të krishterë: Çfarë lloj njeriu po më transformon puna ime? A po më bën më të ndershëm? Më të durueshëm? Më të përgjegjshëm? Më bujar? Më të përulur? Apo më lakmitar, më egoist dhe më të fiksuar pas parasë?

Puna nuk duhet të bëhet idhull

Puna është e mirë. Por edhe gjërat e mira mund të bëhen idhuj. Një njeri mund të fillojë të jetojë vetëm për karrierën, pagën, pozitën, suksesin dhe pasurinë. Në atë moment puna nuk është më thjesht një mjet për të përmbushur përgjegjësitë tona; ajo bëhet një zot i vogël.  Prandaj Bibla na mëson edhe për pushimin. Perëndia nuk na krijoi si makina. Edhe vetë ritmi i krijimit na mëson për punën dhe pushimin. Ne kemi nevojë për gjumë, ushqim, familje, marrëdhënie, adhurim dhe kohë për të pushuar. Ndonjëherë edhe pamundësia për të pushuar është shenjë se kemi harruar se kush është në të vërtetë Zoti. Bota nuk mbahet mbi shpatullat tona apo sic me kane thene kur kam qene besimtar i ri “ti nuk je Shpetimtari”.  Ne punojmë me besnikëri, por Perëndia është ai që sundon dhe kujdeset për gjithçka.

Puna dhe bujaria

Puna nuk është vetëm për të fituar para për veten. Pali, duke kujtuar shembullin e tij, thotë: “Në çdo gjë ju tregova se duke u munduar kështu duhet të ndihmoni të dobëtit dhe të mbani mend fjalët e Zotit Jezus, që tha: ‘Ka më shumë lumturi të japësh sesa të marrësh.’” Veprat 20:35  Kjo ndryshon mënyrën se si e shohim pagën. Ne punojmë për të siguruar nevojat tona dhe të familjes, por Perëndia gjithashtu na jep mundësinë që përmes punës sonë të ndihmojmë të tjerët. Paga jonë mund të ushqejë një familje. Mund të ndihmojë një të varfër. Mund të mbështesë një misionar. Mund të kontribuojë në punën e kishës. Mund të ndihmojë një person në nevojë. Prandaj pyetja nuk është vetëm: “Sa mund të fitoj?” Por edhe: “Si dëshiron Perëndia që ta përdor atë që fitoj?”

Jezusi dhe puna

Vetë Jezusi na jep një shembull të jashtëzakonshëm. Para se të vinte në botë si njeri, Ai ishte Krijuesi. Kur erdhi në tokë, Ai jetoi për shumë vite si një punëtor, i njohur si marangoz. Kjo na kujton se puna e zakonshme nuk është diçka e padenjë për një ndjekës të Krishtit. Jezusi nuk e kaloi gjithë jetën tokësore duke predikuar në mënyrë publike. Ai kaloi shumë vite në heshtje, duke jetuar dhe punuar në një komunitet të zakonshëm. Kjo duhet të na ndryshojë mënyrën se si e shohim jetën tonë të zakonshme. Vitet që kalojmë duke punuar nuk janë vite të humbura nga perspektiva e Perëndisë. Edhe puna e zakonshme mund të jetë pjesë e një jete të jashtëzakonshme të jetuar për Krishtin.

Edhe rritja e fëmijëve është punë me vlerë

Në një shoqëri që shpesh e mat vlerën me pagën, pozitën dhe titullin profesional, duhet të kujtojmë se jo çdo punë e rëndësishme paguhet me para.Rritja e fëmijëve, kujdesi për familjen, edukimi, përgatitja e ushqimit, organizimi i shtëpisë dhe kujdesi për njerëzit janë përgjegjësi me një vlerë të madhe.Shkrimi i Shenjtë nuk e mat vlerën e punës vetëm me një rrogë.Një nënë apo baba që kujdeset për fëmijët po kryen një detyrë me rëndësi të përjetshme. Fëmijët nuk janë thjesht një përgjegjësi; ata janë njerëz që Perëndia ia ka besuar familjes për t’i rritur, dashur dhe drejtuar.

Po pensioni?

Edhe pensioni nuk duhet parë thjesht si fundi i dobisë sonë. Kur mbaron një karrierë, nuk mbaron thirrja për të qenë i dobishëm për Perëndinë. Mund të ndryshojë lloji i punës, por jo domosdoshmërisht qëllimi i jetës. Mosha më e madhe mund të sjellë mundësi të reja për mentorim, lutje, këshillim, kujdes për familjen, shërbim ndaj kishës dhe ndihmë ndaj brezit të ri. Nuk dalim në pension nga mbretëria e Perëndisë.

Puna nuk përfundon me këtë jetë

Një nga të vërtetat më inkurajuese të Shkrimit është se puna jonë nuk përfundon përgjithmonë me vdekjen. Në Zbulesën 22:3 lexojmë: “Shërbëtorët e tij do t’i shërbejnë.” Në praninë e Perëndisë do të vazhdojmë t’i shërbejmë Atij. Në mbretërinë e Krishtit puna nuk do të jetë më e shoqëruar nga mallkimi, kotësia, lodhja dhe padrejtësia që njohim sot. Puna do të jetë e çliruar nga pasojat e mëkatit.

Puno për Zotin

Ndoshta duhet ta shohim ndryshe javën tonë. Kur të hënën në mëngjes ngrihemi për të shkuar në punë, nuk po largohemi nga “shërbesa e krishterë” për të hyrë në jetën “normale”. Po vazhdojmë t’i shërbejmë Perëndisë në një fushë tjetër. Kur punojmë me ndershmëri, po e nderojmë Atë. Kur i shërbejmë klientit me respekt, po e nderojmë Atë. Kur kujdesemi për familjen, po e nderojmë Atë. Kur refuzojmë mashtrimin, po e nderojmë Atë. Kur punojmë edhe kur askush nuk na sheh, po e nderojmë Atë. Kur përdorim të ardhurat tona për të ndihmuar dikë në nevojë, po e nderojmë Atë. Kur dimë të ndalojmë dhe të pushojmë, po pranojmë se Ai është Zoti dhe ne nuk jemi. Prandaj, pyetja nuk është vetëm: “Çfarë pune bëj?” Pyetja më e rëndësishme është: “Për kë po punoj?” Nëse përgjigjja është “për Zotin”, atëherë edhe puna më e zakonshme mund të marrë një kuptim të përjetshëm. Sepse për një të krishterë, puna e përditshme nuk është e ndarë nga besimi. Puna jonë është një nga vendet ku besimi ynë bëhet i dukshëm. Dhe lutja jonë mund të jetë:  “Zot, më ndihmo që mënyra se si punoj të zbukurojë doktrinën e Krishtit, të bekojë njerëzit rreth meje dhe të të sjellë lavdi Ty.”

E Enjtja e Madhe : Kuptimi, origjina dhe thirrja për jetën tonë

E enjtja e Madhe, e njohur në anglisht si Maundy Thursday, është një nga ditët më domethënëse të Javës së Shenjtë. Ajo na çon drejtpërdrejt në momentet e fundit të Jezusit me dishepujt e Tij, duke mbartur një mesazh të thellë për jetën e çdo të krishteri. Fjala Maundy vjen nga latinishtja “mandatum”, që do të thotë “urdhërim” ose “porosi”. Ky term lidhet drejtpërdrejt me fjalët e Jezusit gjatë Darkës së Fundit: “Një urdhërim të ri po ju jap: ta doni njëri-tjetrin; sikurse unë ju kam dashur ju” (Gjoni 13:34). Ky është thelbi i kësaj dite—një urdhërim hyjnor që nuk është thjesht një këshillë morale, por një standard i ri jetese për ndjekësit e Krishtit. Në këtë ditë përkujtojmë disa ngjarje themelore: Larja e këmbëve – Jezusi, megjithëse Zot dhe Mësues, u përul dhe lau këmbët e dishepujve. Ky veprim ishte një shembull i gjallë i përulësisë dhe shërbimit. Ai na mëson se madhështia në Mbretërinë e Perëndisë matet me dashurinë që shërben. Pjetri në fillim refuzoi, por kur u sqarua, deshi të lahej i tëri :). Ka shumë simbolika të tilla që në disa kisha praktikohen si kujtesë dhe ftesë. Darka e Fundit – Jezusi theu bukën dhe ndau verën, duke themeluar Kungimin/Meshën e Shenjtë. Kjo është kujtesa e përhershme e sakrificës së Tij dhe e besëlidhjes së re. Të krishterët duhet ta bëjnë këtë gjë; nuk është opsionale, nuk është “kur të kem kohë”, por duhet bërë, sepse nëse nuk bëhet, harrohet ajo që Ai bëri, duke harruar atë që Ai tha të bëjmë që të mos harrojmë. Tradhtia dhe fillimi i vuajtjeve – Po atë natë, Jezusi u tradhtua nga Juda dhe u arrestua në kopshtin e Gjetsemanit. Drita e dashurisë hyjnore qëndron përballë errësirës së mëkatit njerëzor. Ne nuk e dimë se kush do të na tradhtojë dhe kur, por prapë Krishti na dha shembullin që edhe tradhtarët (që përfshijnë ata që nuk mbajnë premtimet, që e lënë Jezusin për një përfitim politik, material apo social) duhet të duhen, sepse dashuria është mbi gjithçka. Për ne si të krishterë shqiptarë, E enjtja e Madhe nuk është vetëm një përkujtim historik, por një thirrje e gjallë. Në një kulturë ku marrëdhëniet dhe nderi kanë peshë të madhe, Jezusi na fton të jetojmë një dashuri që shkon përtej fjalëve—një dashuri që fal, që përkulet dhe që shërben pa kërkuar lavdi. Ky “mandatum” i Jezusit mbetet sfidë edhe sot:
  1. Të duam kur është e vështirë.
  2. Të shërbejmë kur nuk vlerësohemi.
  3. Të qëndrojmë besnikë edhe kur përballemi me tradhti apo padrejtësi.
E enjtja e Madhe na kujton se rruga drejt kryqit fillon me dashurinë dhe përulësinë. Dhe vetëm duke jetuar këtë urdhërim të ri, ne tregojmë se jemi me të vërtetë dishepuj të Krishtit.

Zhvillimi i një vizioni për dishepullizim gjithperfshires në kishë

Si ta ndihmojmë kishën të jetojë besimin nga e hëna deri të shtunën

Shumë barinj dhe udhëheqës kishtarë sot po përballen me një pyetje thelbësore: Si t’i ndihmojmë besimtarët ta lidhin besimin e tyre me punën, profesionin dhe jetën e përditshme? Për shumë kisha, kjo rrugë nuk është e lehtë. Ajo është e mbushur me pasiguri, prova e gabime, por edhe me shpërblime të mëdha shpirtërore. Projekti Imagine Church i Institutit Londinez për Krishterimin Bashkëkohor (LICC) sugjeron një qasje praktike me disa hapa për të sjellë ndryshim kulturor në kishë – një ndryshim që synon dishepullizimin e gjithë jetës, jo vetëm të jetës kishtare.

1. Ndërtoni një vizion për dishepullizim të gjithë jetës

James Collins, autor i librit Built to Last, thekson se organizatat e qëndrueshme kanë vlera themelore dhe një qëllim të qartë. Strategjitë mund të ndryshojnë me kohën, por vizioni mbetet.

E njëjta gjë vlen edhe për kishën. Nëse duam t’i pajisim besimtarët të ndjekin Krishtin në çdo fushë të jetës – përfshirë punën – nevojitet një vizion i qartë dhe i artikuluar mirë.

Teologu Miroslav Volf e përshkruan bukur këtë vizion: “Ne kemi nevojë të ndërtojmë dhe të forcojmë komunitete të pjekura me vizion dhe karakter, që e festojnë besimin si mënyrë jetese kur mblidhen për adhurim para Perëndisë dhe që, të dërguar nga Perëndia, e jetojnë atë ndërsa shpërndahen për të kryer detyra të ndryshme në botë.”

Kisha që mblidhet të dielën është ajo që pajis kishën e shpërndarë për çdo ditë tjetër të javës.

2. Fokusohuni te “frontet” e përditshme të jetës

Vendet ku njerëzit kalojnë shumicën e kohës jashtë kishës – puna, shkolla, shtëpia, shoqëria – janë fusha reale misioni.

Çdo kishë ka kontekstin e saj. Edhe pse shërbesat misionare jashtë kontekstit tonë kulturor kanë vlerë, fushat ku besimtarët tanë tashmë jetojnë dhe punojnë janë fushat e tyre misionare. Shpesh është më e lehtë të flasim për Krishtin në një udhëtim misionar sesa në një ambient të zakonshëm, ndoshta sekular, ku na njohin prej vitesh.

Këtu bashkohen vizioni i kishës me thirrjen biblike të udhëheqësve, siç na kujton Efesianëve 4:11–12: “Ai dha disa si apostuj, disa si profetë, disa si ungjilltarë, disa si barinj dhe mësues, për të pajisur shenjtorët për veprën e shërbesës, për ndërtimin e trupit të Krishtit.”

Disa barinj e kanë të vështirë këtë, veçanërisht ata që kanë kaluar pjesën më të madhe të jetës së tyre brenda strukturave kishtare. Por shumë prej tyre kanë mësuar duke hyrë në botën e besimtarëve të tyre.

Pastori baptist britanik David Coffey tregon se gjatë shërbesës së tij vizitonte rregullisht anëtarët e kishës në vendin e punës: në gjykata, spitale, ferma, fabrika, zyra, kazermë ushtarake, shtëpi familjare dhe madje në burgje. Qëllimi i tij nuk ishte thjesht të shihte çfarë bënin, por t’i inkurajonte dhe t’i dishepullizonte pikërisht aty ku Perëndia i kishte thirrur të punonin.

Çdo kishë duhet të identifikojë realitetin e punës së njerëzve të saj: profesionistë, menaxherë, punëtorë krahu, teknikë, mësues, shërbyes publikë apo punëtorë shërbimi. Dallojnë shumë edhe kushtet: statusi, paga, siguria, fuqia apo mungesa e tyre.

3. Ndërtoni një ekip bërthamë

Ndryshimi kulturor nuk ndodh vetëm nga një person. Një ekip bërthamë – njerëz të angazhuar dhe të bindur – është thelbësor. Ky ekip komunikon vizionin, mbështet nismat, teston ide të reja dhe inkurajon njëri-tjetrin kur rruga bëhet e vështirë. Ashtu si në çdo mision të madh, një ekip i tillë është i pazëvendësueshëm.

4. Bëni ndryshime të vogla, por të qëndrueshme

Ndryshimi i kulturës së kishës rrallë ndodh përmes revolucioneve të mëdha. Ai ndodh përmes lëvizjeve të vogla, por të qëllimshme, që përforcojnë njëra-tjetrën.

Thirrja e besimtarëve në punën e tyre mund të afirmohet përmes:

  • predikimit,
  • lutjes publike,
  • ilustrimeve vizuale,
  • grupeve të vogla,
  • bekimeve në fund te takimit,
  • programeve praktike, konferencave apo shërbesave të dërgimit.

5. Ndani dhe festoni historitë

Historitë kanë fuqi. Ato tregojnë se Perëndia është në veprim. Kur një kishë fillon të flasë për Perëndinë që vepron në punë, në zyrë, në shkollë apo në shtëpi, njerëzit fillojnë të ndihen të parë dhe të vlerësuar. Pastori Tom Nelson tregon se, kur kisha e tij filloi ta lidhte adhurimin e së dielës me punën e së hënës, njerëzit i thoshin: “Gjithmonë jam ndjerë si qytetar i dorës së dytë” ose “Faleminderit që na the se puna jonë ka vlerë para Perëndisë.”

6. Rishikoni “kontratën” e kishës

Për disa kisha, integrimi i besimit dhe punës kërkon një ndryshim thelbësor të mënyrës se si e shohin kishën. Kisha nuk është vetëm vend për të marrë kujdes pastoral, por edhe vend për t’u pajisur për thirrjen në botë.

Siç thoshte Dallas Willard: “Kisha është për dishepullizim, dhe dishepullizimi është për botën.”

7. Vlerësoni dhe rregulloni vazhdimisht

Asnjë model nuk i përshtatet çdo kishe. Prandaj, është e domosdoshme të ndalet kohë për të vlerësuar, për të dëgjuar komunitetin dhe për të rregulluar qasjen. Kisha që ka sukses është ajo që mban fort vizionin, por është e gatshme të përshtatet në mënyrën e zbatimit.

Një pyetje për reflektim:

  • Barinj dhe udhëheqës: çfarë ka funksionuar për ju dhe çfarë jo?
  • Besimtarë: si mund t’ju ndihmojë më mirë kisha që ta jetoni thirrjen tuaj në botë?

Dishepullizimi nuk përfundon në derën e takimit te djelës. Ai fillon aty – dhe vazhdon kudo ku Perëndia na ka vendosur.

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Vetë-examinimi është një disiplinë thelbësore shpirtërore për të krishterët, pasi na ndihmon të vlerësojmë zemrat, veprimet dhe marrëdhënien tonë me Perëndinë. Ky proces na ndihmon të rritemi në shenjtëri dhe të përputhemi me vullnetin e Tij. 2 Korintasve 13: 5 thote "Ekzaminoni veten per te pare nese po qendroni ne besim". Ne mund te ftojme dike tjeter te na beje keto pyetje dhe ndoshta mund te vihemi pak me shume ne pergjegjesi, por nese jemi te sinqerte dhe serioze ne mund t’ja bejme vetes keto pyetje, sepse ne fakt jane per te miren tone. Disa hapa për të kryer një vetë-examinim të kuptimtë mund t’i gjeni me poshte:

1. Filloni me lutje

Ftojeni Frymën e Shenjtë të udhëheqë mendimet tuaja. Ne fakt ky nuk eshte vete-ekzaminim por ftese qe Fryma te ndihmoje dhe zbuloje te verteten e brendshme qe ne si njerez ndoshta nuk duam ta degjojme ne kushte joekzaminuese. Kërkoni që Perëndia t’ju zbulojë fusha në jetën tuaj që kanë nevojë për vëmendje, bindje dhe transformim.

  • Psalmi 139:23-24: "Hulumtome, o Perëndi, dhe njihezemrën time; provoje dhe njihi mendimet e mia. Dhe shiko nëse ka ndonjë udhë të keqe dhe më udhëhiq në udhën e përjetshme."

2. Ekzaminoni marrëdhënien tuaj me Perëndinë

Reflektoni mbi ecjen tuaj me Krishtin. Pyetni veten:

  • A kaloj kohë të rregullt në lutje, lexim të Biblës dhe adhurim?E deshiroj kete gje?
  • A kërkoj sinqerisht vullnetin e Perëndisë mbi vullnetin tim?
  • A ka fusha ku jam bërë i ftohtë apo larg Perëndisë?
  • A kam besim te Perëndia në të gjitha rrethanat, apo mbaj veten sikontrollor?

3. Vlerësoni bindjen tuaj ndaj Fjalës së Perëndisë

Shikoni se si jeta juaj përputhet me mësimet e Shkrimit:

  • A po jetoj në bindje ndaj urdhërimeve të Perëndisë?
  • A ka mëkate specifike që duhet të rrëfej dhe të braktis?
  • A e dua Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin dhe mendjen time? (Mateu 22:37)
  • A shmang sjelljet mëkatare si gënjeshtra, thashethemet, lakmia apo krenaria?
  • A ndjek shenjtërinë në mendimet dhe veprimet e mia?

4. Vlerësoni marrëdhëniet tuaja me të tjerët

Krishterimi thekson dashurinë për të tjerët. Reflektoni mbi ndërveprimet tuaja me familjen, miqtë dhe të tjerët:

  • A mbaj mëri, hidhërim ose mosfalje?
  • A i trajtoj të tjerët me mirësjellje, durim dhe përulësi?
  • A e ndaj dashurinë e Krishtit përmes fjalëve dhe veprimeve të mia?
  • A praktikoj pajtimin dhe përpiqem të jetoj në paqe me të tjerët? (Romakëve 12:18)

5. Reflektoni mbi përdorimin e kohës, talenteve dhe burimeve tuaja

Perëndia na thërret të jemi kujdestarë të asaj që Ai na ka dhënë. Pyesni veten:

  • A e përdor kohën time me mençuri për të nderuar Perëndinë?
  • A shërbej në kishë apo ndihmoj ata që kanë nevojë?
  • A jam bujar me burimet e mia, duke dhuruar me gëzim për të mbështetur veprën e Perëndisë?
  • A janë prioritetet e mia të përqendruara në gjëra të përjetshme apo të përkohshme?

6. Kontrolloni gjendjen e zemrës tuaj

Ekzaminoni motivet dhe dëshirat tuaja të brendshme:

  • A luftoj me krenarinë, smirën apo ambicien egoiste?
  • A kërkoj vlerësimin dhe aprovimin e të tjerëve mbi atë të Perëndisë?
  • A po rritem në frytet e Frymës: dashuri, gëzim, paqe, durim, mirësjellje, mirësi, besnikëri, butësi dhe vetëkontroll? (Galatasve 5:22-23)

7. Shikoni se ku keni hapesire per rritje

Vetë-examinimi nuk është vetëm për të identifikuar gabimet, por edhe për të njohur fusha ku mund të rriteni. Pyesni veten:

  • Cilët disiplina shpirtërore mund të përmirësoj (p.sh., lutjen, agjërimin, meditimin mbi Shkrimin)?
  • Si mund të thelloj marrëdhënien time me Perëndinë?
  • Si mund të shërbej më besnikërisht të tjerëve?

8. Rrëfeni dhe Pendohuni

Nëse Fryma e Shenjtë ju bind për mëkat, rrëfejani atë Perëndisë. Pendohuni duke u larguar nga mëkati dhe duke u angazhuar për bindje. Besoni premtimin e Perëndisë për falje:

  • 1 Gjonit 1:9: "Nëse i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë për të na falur mëkatet dhe për të na pastruar nga çdo paudhësi."

9. Rinovoni angazhimet tuaja

Pas reflektimit mbi jetën tuaj, rinovoni angazhimin tuaj ndaj Perëndisë. Vendosni qëllime specifike dhe të zbatueshme për t’u rritur në besim, bindje dhe dashuri. Kërkoni forcë dhe mençuri nga Perëndia për t’i ndjekur ato.

10. Përfundoni me mirënjohje

Mbylleni vetë-examinimin tuaj duke falënderuar Perëndinë për hirin, faljen dhe besnikërinë e Tij. Lëvdoni Atë për veprën që po bën në jetën tuaj dhe për mundësinë për t’u afruar më shumë me Të.

Këshilla për një vetë-examinim të frytshëm

  • Bëjeni rregullisht: Vetë-examinimi është më i efektshëm kur bëhet rregullisht, jo vetëm gjatë krizave apo stinëve të veçanta (p.sh., Kreshmës).
  • Përdorni Shkrimin: Lëreni Biblën të udhëheqë reflektimet tuaja, pasi ajo është standardi përfundimtar për të vlerësuar jetën tuaj.
  • Jini të sinqertë: Shmangni justifikimin apo minimizimin e mëkateve. Jini të sinqertë me veten dhe Perëndinë.
  • Kërkoni llogaridhenie: Ndani reflektimet tuaja me një mik të krishterë të besuar, mentor ose pastor për të marrë inkurajim dhe mbështetje.

Vetë-examinimi nuk ka të bëjë me ndjenjën e fajit apo kërkimin e përsosmërisë; ka të bëjë me rritjen në ngjashmërinë me Krishtin përmes hirit të Perëndisë. Lëreni këtë proces t’ju çojë në një intimitet më të thellë me Zotin, një kuptim më të qartë të qëllimit tuaj dhe një ndjenjë të ripërtërirë të gëzimit në udhëtimin tuaj të besimit.

Kete artikull mund ta perdorni per vete apo te tjere.

Si të bëjmë vetëekzaminim

Si mund të qëndrojmë në shtegun hyjnor në udhëtimin tonë të besimit?

Dita e trete Ne duhet te piqemi dhe te aftesohemi per te dalluar frymërat,te jemi të vëmendshëm ndaj frymërave të ndryshme që na tërheqin në një drejtim ose në një tjetër. Cfare metodash konkrete mund te perdorim për të na ndihmuar t’u përgjigjemi nxitjeve të frymës së Zotit në jetën tonë dhe t’u rezistojmë lëvizjeve të frymës së rreme? Ne te njejten kohe, na duhet te forcojme miqësinë tonë me Jezusin. Një përbërës i rëndësishëm qe duhet te kemi parasysh është lutja ndersa lexojme dhe kujtojme elemente nga jeta e Jezusit dhe kërkimi i hirit për ta njohur më nga afër, për ta dashur më me përkushtim dhe për ta ndjekur Atë më plotësisht. Tekste të sugjeruara:
  • Selanikasve 5:14-22
  • Psalmi 34
  • Luka 10:29-37
  • Mateu 6:19-21
Pika për meditim: Medito për lëvizjet e frymës së Zotit dhe të frymës së rreme në jetën tënde dhe për miqësitë që të ndihmojnë të qëndrosh në shtegun drejt Perëndisë ose te largohesh prej ketij shtegu. Si përpiqet fryma e rreme t’ju mashtrojë në mënyra tinëzare dhe tinëzare? Ku e sheh më qartë frymën e Zotit në jetë? Si po i përgjigjesh? Si po e thelloni miqësinë me Jezuin? Cilët janë miqtë me besim që të frymëzojnë dhe të ndihmojnë të qëndrosh në shtegun drejt Perëndisë? Medito për miqtë e Jezuit në Ungjij, për shembuj nga historia e kishes, për miqtë e për familjen.

Pse ecim në këtë rrugë të veçantë dhe jo në një tjetër?

Dita e Dyte – Pse ecim në këtë rrugë të veçantë në udhën tonë të besimit dhe jo në një tjetër? Le te meditojme mbi Mishërimin, se si Zoti e shikon botën me dashuri dhe hyn në të. Në mënyrë të ngjashme, Perëndia shikon rremujen e jetës sonë dhe hyn në të. Në jetën tonë gjejmë vazhdimisht dëshmi të Perëndisë që vepron në ne. Medito mbi Thirrjen e Mbretit, mbi thirrjen bindëse të zërit të Jezuit në jetën tonë. Te gjitheve na paraqen dy standarte, qe krijojne thirrjet konkurruese në jetën tonë për «pasuri, nderim dhe krenari» ose për «varfëri, çnderim dhe përulësi». Tekste të sugjeruara: Gjoni 1:35-45 Luka 5:1-11 Mateu 9:9-13 Mateu 4:1-11 Pika për meditim: Medito për aktivitetin e Perëndisë në jetën tënde dhe për zërat e ndryshëm që të thërrasin. Medito për Mishërimin: Si hyn Perëndia në mes te jetës sate? Ku i gjen dëshmitë e Perëndisë në veprim: në heshtjen e lutjes  apo në jetën tënde të përditshme? Thirrja e Mbretit: Përfytyro një udhëheqës të botës dhe pastaj imagjino Jezuin. Cfaredo beje po te therriste nje drejtues i njohur financiar, politik apo strategjik? Ku e dëgjon zërin e Jezuit në jetën tënde? Ne c’drejtim po të thërret Jezusi? Dy pyetje:
  • Kur tundohesh të ndjekësh pasurinë, nderimin dhe krenarinë në një mënyrë jo të shëndetshme?
  • Si po të fton Jezusi të thellohesh në varfëri, çnderim dhe përulësi?