Por bashkimi nuk është gjithmonë i lehtë. Shpesh, njerëzit që kanë vizion janë pikërisht njerëzit që kanë edhe një bindje të fortë për atë që duhet bërë. Secili sheh një drejtim, një nevojë, një mundësi dhe një të ardhme që dëshiron të ndërtojë. Kjo është diçka e mirë. Një vizion personal mund të jetë fillimi i diçkaje të madhe.

Mund ta mendojmë kështu: një vizion individual është si një përrua që zbret nga mali. Ai mund të jetë i vogël, por ka drejtim. Ka forcë. Ka potencial për të ujitur tokën dhe për të sjellë jetë. Por një përrua, sado i bukur dhe i fuqishëm të jetë, ka kufizimet e veta. Mund të thahet në një periudhë thatësire. Mund të humbasë rrugën mes shkëmbinjve. Mund të mos arrijë shumë larg.

Pastaj ndodh diçka tjetër.

Dy përrenj takohen.

Dhe ai që ishte vetëm një rrjedhë e vogël uji bëhet më i madh. Pastaj një tjetër bashkohet me ta. Dhe një tjetër. Secili përrua sjell ujin e vet, drejtimin e vet, historinë e vet. Por në momentin që bashkohen, nuk janë më thjesht përrenj individualë. Fillon të formohet një lumë.

Lumi ka një forcë që asnjë prej përrenjve nuk e kishte i vetëm.

Kjo është edhe sfida jonë si njerëz me vizion: jo të heqim dorë nga vizioni individual, por të zbulojmë se ku vizionet tona takohen.

Nuk është e nevojshme që të mendojmë njësoj për çdo gjë. Nuk është e nevojshme që secili të heqë dorë nga ajo që Perëndia ka vendosur në zemrën e tij. Përkundrazi, pyetja është: Cili është qëllimi më i madh që mund të bashkojë vizionet tona?

Sepse një vizion individual mund të jetë i vlefshëm, por një vizion i përbashkët mund të krijojë një lëvizje.

Një person mund të ketë idenë. Një tjetër mund të ketë dhuntitë. Një tjetër mund të ketë burimet. Një tjetër mund të ketë marrëdhëniet. Një tjetër mund të ketë përvojën. Një tjetër mund të ketë energjinë dhe kohën. Kur këto nuk konkurrojnë me njëra-tjetrën, por bashkohen rreth një qëllimi të përbashkët, ndodh diçka shumë më e madhe se shuma e kontributeve individuale.

Prandaj sfida nuk është të pyesim: “A do ta ndjekësh vizionin tim?”

Pyetja më e madhe është: “A mund të gjejmë atë që Perëndia na ka vendosur përpara si qëllim të përbashkët?”

Sepse kur një përrua bashkohet me një tjetër, ai nuk pushon së qeni ujë. Ai thjesht bëhet pjesë e diçkaje më të madhe.

Në të njëjtën mënyrë, kur njerëz me vizion bashkohen, ata nuk humbasin identitetin, dhuntitë apo thirrjen e tyre. Ata i vendosin ato në shërbim të një qëllimi më të madh.

Dhe këtu qëndron fuqia e bashkëpunimit: përroi i vizionit individual mund të bëhet lumi i një vizioni të përbashkët.

Një përrua mund të ujisë një fushë.

Por një lumë mund të ushqejë qytete, të ndryshojë peizazhe dhe të vazhdojë rrjedhën e tij për breza.

Prandaj, nëse secili prej nesh ka një vizion, le të mos përpiqemi vetëm ta mbrojmë atë. Le ta sjellim pranë njëri-tjetrit. Le ta vendosim përpara Perëndisë. Le të shohim ku takohen. Dhe aty ku takohen, ndoshta nuk kemi thjesht dy vizione individuale.

Ndoshta kemi fillimin e një lumi.