Si ta jetojmë besimin në diasporën shqiptare?

Nga zyra te kantieri, nga biznesi personal te puna me kontratë, çdo ditë na jep mundësinë të tregojmë me jetën tonë se çfarë do të thotë të ndjekësh Jezus Krishtin.

A mund të jemi dishepuj të Jezusit edhe në punë?

Fjala «dishepull» mund të tingëllojë e vjetër, tepër fetare ose e lidhur vetëm me kishën dhe aktivitetet shpirtërore. Kur dikush na pyet nëse jemi dishepuj të Jezusit, ndoshta përgjigjemi me hezitim. Por, nëse e kuptojmë dishepullimin si një jetë në të cilën mësojmë çdo ditë nga Jezusi se si të duam, të punojmë, të sillemi dhe të ndikojmë te të tjerët, atëherë kuptimi i tij bëhet shumë më i afërt. Jezusi erdhi duke shpallur Mbretërinë e Perëndisë, një mënyrë të re jetese, që sjell shpresë në një botë të lodhur, të padrejtë dhe të plagosur. Të jesh dishepull i Tij do të thotë të lejosh që kjo Mbretëri të ndikojë në çdo fushë të jetës sonë. Por, ku duhet të duket kjo jetë e re? Për shumë shqiptarë që jetojnë në diasporë, një pjesë e madhe e javës kalon në vendin e punës. Disa punojnë në zyra, spitale, shkolla apo institucione publike. Të tjerë punojnë si elektricistë, hidraulikë, muratorë, shoferë, pastrues, punëtorë ndërtimi ose kontraktorë të pavarur. Disa drejtojnë biznese, ndërsa të tjerë përpiqen të ndërtojnë një jetë më të mirë për familjet e tyre duke punuar me orë të gjata, shpesh larg njerëzve të dashur. Për shumë prej nesh, jeta në diasporë nënkupton sakrifica, përgjegjësi financiare, pasiguri dhe presion për të ecur përpara. Në këto kushte, besimi mund të kufizohet lehtësisht te e diela, te pjesëmarrja në kishë ose te lutjet para gjumit. Por, a është Jezusi Zot vetëm i së dielës? A duhet të jetë besimi ynë i pranishëm vetëm gjatë takimeve të kishës, apo edhe gjatë një dite të zakonshme pune? Bibla na kujton: «Dhe çdo gjë që bëni, bëjeni me zemër, si për Zotin dhe jo për njerëzit.» (Kolosianëve 3:23) Ky varg na sfidon ta shohim punën jo thjesht si një mënyrë për të fituar para, por edhe si një fushë ku mund të rritemi shpirtërisht, të shërbejmë dhe të pasqyrojmë karakterin e Krishtit. Si duket, atëherë, dishepullimi në vendin e punës?

1. Vendi i punës bëhet një shkollë ku mësojmë nga Jezusi

Dishepullimi nuk do të thotë se kemi arritur përsosmërinë. Do të thotë se jemi ende duke mësuar nga Mësuesi ynë. Në Ungjillin sipas Markut 10:21 lexojmë se Jezusi, përpara se t’i përgjigjej të riut pasanik, «e vështroi dhe e deshi». Jezusi nuk shihte vetëm pasurinë, statusin apo gabimet e njerëzve. Ai shihte personin përpara Tij. Ky është një mësim i rëndësishëm edhe për vendin tonë të punës. Në një zyrë, mund të kemi kolegë që na bezdisin, klientë që ankohen vazhdimisht ose drejtues me të cilët nuk pajtohemi. Në një kantier, mund të punojmë me njerëz që kanë prejardhje, zakone dhe bindje të ndryshme. Si kontraktorë, mund të përballemi me klientë që vonojnë pagesat, ndryshojnë kërkesat ose na trajtojnë pa respekt. Është e lehtë t’i përgjigjemi secilit sipas mënyrës se si na trajton. Por Jezusi na thërret të mësojmë një mënyrë tjetër. Të shohim tjetrin si një njeri të krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë, me dinjitet dhe vlerë, edhe kur nuk pajtohemi me të. Kjo nuk do të thotë të pranojmë padrejtësinë, të lejojmë abuzimin apo të heqim dorë nga kufijtë e shëndetshëm. Do të thotë të mbrojmë të vërtetën dhe drejtësinë pa humbur dashurinë dhe respektin. Një dishepull i Jezusit mëson të dëgjojë përpara se të gjykojë, të përgjigjet me qetësi në vend që të shpërthejë dhe të kërkojë pajtim kur është e mundur. Pyetja nuk është vetëm: «A e bëra mirë punën time sot?», por edhe: «A i trajtova njerëzit në mënyrën që do të mësoja nga Jezusi?»

2. Përdorim dhuntitë tona për të sjellë të mira në shoqëri

Perëndia nuk na ka krijuar të gjithëve me të njëjtat aftësi. Disa janë të zotë në organizim dhe drejtim, të tjerë në ndërtim, riparim, mësimdhënie, kujdes ndaj njerëzve, teknologji, financa apo krijimtari. Dishepullimi nuk do të thotë që të gjithë duhet të bëhemi pastorë ose misionarë me kohë të plotë. Do të thotë që secili prej nesh të mësojë t’i përdorë dhuntitë që ka marrë për lavdinë e Perëndisë dhe të mirën e të tjerëve. Mendo për elektricistin shqiptar që kryen punën me kujdes, duke mos rrezikuar sigurinë e familjes që do të jetojë në atë shtëpi. Mendo për hidraulikun që nuk shpik defekte për të kërkuar më shumë para. Për kontabilistin që është i saktë dhe i ndershëm. Për punonjësin e zyrës që ndihmon një koleg të ri të përshtatet. Për pronarin e biznesit që respekton punëtorët dhe i paguan në mënyrë të drejtë. Këto nuk janë thjesht veprime të mira. Ato mund të jenë shprehje konkrete të besimit të jetuar. Një kontraktor i krishterë mund ta shohë cilësinë e punës si pjesë të dëshmisë së tij. Një punonjës mund të kontribuojë duke sjellë ide të dobishme, duke zgjidhur probleme dhe duke ndërtuar marrëdhënie të shëndetshme. Një drejtues mund të përdorë autoritetin për të zhvilluar të tjerët, jo për t’i shfrytëzuar. Në letrën drejtuar Efesianëve 2:10 thuhet se jemi krijuar në Krishtin Jezus për vepra të mira, të cilat Perëndia i ka përgatitur që më parë. Prandaj, nuk duhet ta nënvlerësojmë vendin ku punojmë. Aty mund të jenë pikërisht njerëzit dhe nevojat për të cilat Perëndia dëshiron të na përdorë.

3. Dashuria duhet të jetë motivi pas punës sonë

Mund të jemi profesionistë të shkëlqyer, të fitojmë shumë para dhe të ndërtojmë një biznes të suksesshëm, por, nëse na mungon dashuria, diçka thelbësore mungon. Apostulli Pal shkruan: «Edhe sikur të kisha gjithë besimin, sa të zhvendosja malet, por të mos kisha dashuri, nuk do të isha asgjë.» (1 Korintasve 13:2) Dashuria biblike nuk është thjesht një ndjenjë e bukur. Ajo shfaqet në mënyrën se si veprojmë, si flasim dhe si i trajtojmë njerëzit. Në diasporë, ku shumë shqiptarë përpiqen të arrijnë siguri ekonomike, mund të biem në tundimin për ta matur suksesin vetëm me të ardhurat, pronat, klientët apo mundësitë që kemi fituar. Por çfarë vlere ka suksesi, nëse për ta arritur kemi shkelur mbi të tjerët? Çfarë dëshmie japim kur flasim për Jezusin, por nuk i mbajmë premtimet? Çfarë kuptimi ka të dhurojmë në kishë, nëse në biznes mashtrojmë klientët ose i trajtojmë punëtorët pa dinjitet? Dashuria mund të duket në një veprim shumë të thjeshtë: të mos e turpërosh një koleg që ka bërë gabim, të ndihmosh një punonjës të ri, të jesh i durueshëm me një klient të vështirë ose të mos përfitosh nga dikush që nuk i njeh mirë rregullat. Për një shqiptar që punon si kontraktor, dashuria mund të nënkuptojë t’i shpjegojë klientit me ndershmëri se çfarë pune nevojitet dhe sa do të kushtojë. Për një menaxher, mund të nënkuptojë të dëgjojë shqetësimet e punonjësve dhe të mos i shohë ata vetëm si numra në një raport. Për një punonjës zyre, mund të nënkuptojë të mos marrë pjesë në përgojime dhe të mos përhapë informacione që dëmtojnë të tjerët. Dashuria nuk e përjashton profesionalizmin, drejtësinë apo llogaridhënien. Përkundrazi, i jep punës sonë një qëllim më të thellë. Ne nuk punojmë me ndershmëri vetëm sepse dikush mund të na kontrollojë. Punojmë me ndershmëri sepse dëshirojmë t’i jemi besnikë Perëndisë dhe të mirën e tjetrit e marrim seriozisht.

4. Nëpërmjet nesh, dashuria dhe krijimtaria e Perëndisë bëhen të dukshme

Bibla na zbulon një Perëndi krijues, i cili sjell rregull, bukuri dhe jetë. Kur përdorim aftësitë tona për të ndërtuar, krijuar, riparuar, organizuar ose për të ndihmuar, mund të pasqyrojmë diçka nga kjo krijimtari. Një marangoz që ndërton me mjeshtëri, një arkitekt që mendon për sigurinë dhe bukurinë, një programues që krijon zgjidhje të dobishme ose një infermier që kujdeset me dhembshuri, të gjithë mund ta përdorin punën e tyre për të mirën e njerëzve. Edhe punët që duken të zakonshme kanë rëndësi. Një ndërtesë duhet pastruar. Një rrugë duhet mirëmbajtur. Një zyrë duhet organizuar. Një shtëpi duhet riparuar. Një familje ka nevojë për shërbime të besueshme. Asnjë punë e ndershme nuk është e parëndësishme vetëm sepse nuk shihet nga publiku ose nuk sjell prestigj. Për më tepër, mënyra si punojmë mund të sjellë shpresë. Në një mjedis ku njerëzit janë mësuar me mashtrimin, një njeri i ndershëm bie në sy. Në një vend ku mbizotëron konkurrenca e ashpër, një njeri që ndan njohuritë dhe ndihmon të tjerët sjell një frymë ndryshe. Në një ambient ku mbizotëron ankesa, dikush që punon me përkushtim dhe kërkon zgjidhje mund të jetë burim inkurajimi. Kjo nuk do të thotë se çdo koleg do ta kuptojë besimin tonë ose se çdo veprim i mirë do të vlerësohet. Por jeta jonë mund t’i ndihmojë të tjerët të shohin se besimi në Krishtin nuk është vetëm një deklaratë fetare, por një realitet që ndikon në karakterin tonë. Jezusi tha: «Ashtu le të shndrisë drita juaj përpara njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe të lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej.» (Mateu 5:16)

5. Puna mund të jetë një thirrje nga Perëndia, jo vetëm një burim të ardhurash

Për shumë shqiptarë që kanë emigruar, puna është e lidhur ngushtë me historinë e sakrificës. Shumë kanë ardhur në Kanada dhe në vende të tjera me shpresën për t’u siguruar fëmijëve një të ardhme më të mirë. Kanë pranuar punë të vështira, kanë mësuar profesione të reja dhe kanë punuar me orë të gjata për të mbuluar qiranë, kredinë, faturat dhe nevojat e familjes. Kjo përpjekje meriton respekt. Sigurimi i nevojave të familjes është përgjegjësi e rëndësishme. Megjithatë, si të krishterë, mund të bëjmë një pyetje më të thellë: A është puna ime vetëm një mjet për të fituar para, apo mund të jetë edhe një mënyrë për t’i shërbyer Perëndisë? Thirrja jonë kryesore është të ndjekim Jezusin. Brenda kësaj thirrjeje, ne mund të zbulojmë mënyra të veçanta për t’i përdorur aftësitë dhe mundësitë tona. Për disa, kjo do të nënkuptojë të punojnë në shëndetësi, arsim, ndërtim apo shërbime sociale. Për të tjerë, do të nënkuptojë të krijojnë një biznes të ndershëm, të ofrojnë punësim të drejtë ose të ndihmojnë të rinjtë shqiptarë të fitojnë një profesion. Për dikë tjetër, mund të nënkuptojë të përdorë përvojën e vet për të ndihmuar familjet e sapoardhura të përshtaten në vendin e ri. Jo të gjithë do ta ndiejnë se duhet të ndryshojnë profesionin. Shpesh, Perëndia na thërret ta jetojmë besimin pikërisht aty ku jemi, duke e bërë punën tonë me besnikëri dhe duke kërkuar mundësi për të mirën e të tjerëve. Nëse jemi në një zyrë, le të jemi njerëz të besueshëm. Nëse jemi në një kantier, le të punojmë me përgjegjësi. Nëse kemi biznes, le ta drejtojmë me drejtësi. Nëse jemi punëdhënës, le të kujtojmë se njerëzit që punojnë për ne nuk janë thjesht kosto operative. Nëse jemi punonjës, le të mos e masim vlerën tonë vetëm me pagën ose pozitën që kemi. Dhe nëse kemi mundësi të ndikojmë në jetën e të tjerëve, le ta përdorim atë mundësi për të ndërtuar dhe jo për të shfrytëzuar. Puna jonë nuk është domosdoshmërisht e lehtë dhe jo çdo vend pune është një ambient i shëndetshëm. Ndonjëherë, besnikëria ndaj Krishtit mund të na kushtojë një përfitim, një klient ose një mundësi përparimi. Ndonjëherë, mund të na duhet të kundërshtojmë një veprim të pandershëm ose të kërkojmë një ambient më të drejtë. Megjithatë, thirrja jonë nuk është thjesht të kemi sukses sipas standardeve të botës, por të jemi besnikë ndaj Zotit në mënyrën si e jetojmë jetën.

6. Si mund ta jetojmë dishepullimin në praktikë çdo ditë?

Dishepullimi në punë nuk kërkon gjithmonë veprime të mëdha. Shpesh fillon me vendime të vogla, të përsëritura çdo ditë. Ja disa hapa praktikë për ne që jetojmë dhe punojmë në diasporë: Para se të fillojmë punën, të lutemi. T’i kërkojmë Perëndisë urtësi, durim, ndershmëri dhe mundësinë për të qenë bekim për njerëzit që do të takojmë. Të punojmë me ndershmëri. Të mbajmë premtimet, të respektojmë marrëveshjet, të jemi të saktë me orarin, faturat dhe pagesat, dhe të mos përfitojmë nga dobësia ose padija e tjetrit. T’i trajtojmë njerëzit me dinjitet. Të mos i gjykojmë sipas prejardhjes, statusit ekonomik, profesionit apo bindjeve të tyre. Të dëgjojmë, të tregojmë respekt dhe të mos përdorim fjalë që poshtërojnë. Të jemi dëshmitarë me fjalë dhe me vepra. Nuk kemi pse ta detyrojmë çdo bisedë të kthehet në debat fetar. Por, kur lind një mundësi e natyrshme, mund të ndajmë me përulësi se si besimi ynë në Jezusin ndikon në vendimet dhe shpresën tonë. Të përdorim aftësitë për të ndihmuar. Të këshillojmë një të ri që kërkon punë, të ndihmojmë një familje të sapoardhur, të ndajmë përvojën profesionale ose të ofrojmë ndihmë aty ku ka një nevojë reale. Të mos harrojmë familjen dhe pushimin. Dishepullimi nuk do të thotë të punojmë pa kufi ose të sakrifikojmë vazhdimisht shëndetin dhe marrëdhëniet tona. Edhe mënyra si kujdesemi për familjen, trupin dhe kohën tonë është pjesë e përgjegjësisë së krishterë. Të reflektojmë në fund të ditës. Mund ta pyesim veten: Ku tregova dashurinë e Krishtit sot? Ku dështova? Kujt i detyrohem një falje? Çfarë duhet të ndryshoj nesër? Kështu, dita e zakonshme e punës mund të bëhet një pjesë e rëndësishme e rritjes sonë shpirtërore.

Të jemi dishepuj të Jezusit nga e hëna deri të shtunën

Diaspora shqiptare ka shumë njerëz punëtorë, të aftë dhe të përkushtuar. Shqiptarët ndërtojnë shtëpi, drejtojnë biznese, kujdesen për të sëmurët, shërbejnë në institucione, punojnë në zyra dhe kontribuojnë çdo ditë në shoqëritë ku jetojnë. Pyetja për ne si të krishterë nuk është vetëm nëse kemi arritur të ndërtojmë një jetë më të mirë, por edhe se çfarë lloj njerëzish po bëhemi gjatë këtij procesi. A po bëhemi më të ndershëm, më të durueshëm dhe më të dhembshur? A po i përdorim aftësitë tona për të mirën e të tjerëve? A mund të shohin kolegët, klientët dhe punëdhënësit tanë diçka nga karakteri i Jezusit në mënyrën si punojmë? Dishepullimi nuk kufizohet te kisha, te predikimi apo te aktivitetet e organizuara fetare. Ai përfshin edhe tavolinën e zyrës, kantierin e ndërtimit, automjetin e punës, dyqanin, biznesin familjar dhe çdo vend ku kalojmë ditët tona. Nuk kemi pse të jemi të përsosur për të filluar. Duhet të jemi të gatshëm të mësojmë nga Jezusi dhe të lejojmë që Fryma e Shenjtë të na ndryshojë pak nga pak. Në fund të fundit, puna jonë nuk është vetëm ajo që bëjmë për të siguruar jetesën. Ajo është gjithashtu një mundësi për të dashur, për të shërbyer, për të krijuar dhe për të qenë dëshmitarë të Mbretërisë së Perëndisë. Le të mos jemi dishepuj të Jezusit vetëm të dielave, por edhe të hënave, të martave dhe në çdo ditë të zakonshme të punës. Sepse, kudo që Perëndia na ka vendosur, aty mund të jetojmë besimin tonë dhe të bëhemi bekim për njerëzit që na rrethojnë. «Dhe gjithçka që bëni, me fjalë ose me vepra, bëjeni të gjitha në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar nëpërmjet tij Perëndinë Atë.» (Kolosianëve 3:17)

Lumi dhe perrenjte

Ajo që mund të arrijmë së bashku është shumë më e madhe, më e fuqishme dhe më jetëgjatë se ajo që secili prej nesh mund të arrijë i vetëm.
Por bashkimi nuk është gjithmonë i lehtë. Shpesh, njerëzit që kanë vizion janë pikërisht njerëzit që kanë edhe një bindje të fortë për atë që duhet bërë. Secili sheh një drejtim, një nevojë, një mundësi dhe një të ardhme që dëshiron të ndërtojë. Kjo është diçka e mirë. Një vizion personal mund të jetë fillimi i diçkaje të madhe.
Mund ta mendojmë kështu: një vizion individual është si një përrua që zbret nga mali. Ai mund të jetë i vogël, por ka drejtim. Ka forcë. Ka potencial për të ujitur tokën dhe për të sjellë jetë. Por një përrua, sado i bukur dhe i fuqishëm të jetë, ka kufizimet e veta. Mund të thahet në një periudhë thatësire. Mund të humbasë rrugën mes shkëmbinjve. Mund të mos arrijë shumë larg.
Pastaj ndodh diçka tjetër.
Dy përrenj takohen.
Dhe ai që ishte vetëm një rrjedhë e vogël uji bëhet më i madh. Pastaj një tjetër bashkohet me ta. Dhe një tjetër. Secili përrua sjell ujin e vet, drejtimin e vet, historinë e vet. Por në momentin që bashkohen, nuk janë më thjesht përrenj individualë. Fillon të formohet një lumë.
Lumi ka një forcë që asnjë prej përrenjve nuk e kishte i vetëm.
Kjo është edhe sfida jonë si njerëz me vizion: jo të heqim dorë nga vizioni individual, por të zbulojmë se ku vizionet tona takohen.
Nuk është e nevojshme që të mendojmë njësoj për çdo gjë. Nuk është e nevojshme që secili të heqë dorë nga ajo që Perëndia ka vendosur në zemrën e tij. Përkundrazi, pyetja është: Cili është qëllimi më i madh që mund të bashkojë vizionet tona?
Sepse një vizion individual mund të jetë i vlefshëm, por një vizion i përbashkët mund të krijojë një lëvizje.
Një person mund të ketë idenë. Një tjetër mund të ketë dhuntitë. Një tjetër mund të ketë burimet. Një tjetër mund të ketë marrëdhëniet. Një tjetër mund të ketë përvojën. Një tjetër mund të ketë energjinë dhe kohën. Kur këto nuk konkurrojnë me njëra-tjetrën, por bashkohen rreth një qëllimi të përbashkët, ndodh diçka shumë më e madhe se shuma e kontributeve individuale.
Prandaj sfida nuk është të pyesim: “A do ta ndjekësh vizionin tim?”
Pyetja më e madhe është: “A mund të gjejmë atë që Perëndia na ka vendosur përpara si qëllim të përbashkët?”
Sepse kur një përrua bashkohet me një tjetër, ai nuk pushon së qeni ujë. Ai thjesht bëhet pjesë e diçkaje më të madhe.
Në të njëjtën mënyrë, kur njerëz me vizion bashkohen, ata nuk humbasin identitetin, dhuntitë apo thirrjen e tyre. Ata i vendosin ato në shërbim të një qëllimi më të madh.
Dhe këtu qëndron fuqia e bashkëpunimit: përroi i vizionit individual mund të bëhet lumi i një vizioni të përbashkët.
Një përrua mund të ujisë një fushë.
Por një lumë mund të ushqejë qytete, të ndryshojë peizazhe dhe të vazhdojë rrjedhën e tij për breza.
Prandaj, nëse secili prej nesh ka një vizion, le të mos përpiqemi vetëm ta mbrojmë atë. Le ta sjellim pranë njëri-tjetrit. Le ta vendosim përpara Perëndisë. Le të shohim ku takohen. Dhe aty ku takohen, ndoshta nuk kemi thjesht dy vizione individuale.
Ndoshta kemi fillimin e një lumi.

Martesa si Besëlidhje: Një lidhje që nuk thyhet lehtë

Në kohën tonë, martesa shpesh shihet si një marrëveshje emocionale, një vendim i bazuar në ndjenja dhe përputhje personale. Por narrativa biblike na paraqet një kuptim shumë më të thellë: martesa është një besëlidhje. Nuk është thjesht një premtim midis dy njerëzve, por një lidhje e shenjtë që përfshin edhe Perëndinë. Kur një burrë dhe një grua martohen, ata hyjnë në një marrëdhënie ku secili bën premtime ndaj tjetrit. Por realiteti është ky: kur këto premtime bëhen vetëm midis dy njerëzve, ato mund të thyhen më lehtë. Pse? Sepse asnjëri nuk ka autoritet absolut mbi tjetrin për ta mbajtur përgjegjës në mënyrë përfundimtare. Në mungesë të një autoriteti më të lartë, përgjegjësia dobësohet dhe premtimet rrezikojnë të humbasin peshën e tyre. Kjo është arsyeja pse Bibla na kujton: “Litari i trefishtë nuk këputet lehtë” (Predikuesi 4:12). Kjo “fije e tretë” është vetë Perëndia. Kur Ai është pjesë e martesës, lidhja nuk është më vetëm horizontale (midis burrit dhe gruas), por edhe vertikale (me Perëndinë). Dhe kjo e bën atë më të fortë, më të qëndrueshme dhe më të shenjtë. Bibla e konsideron martesën e bërë sipas mënyrës së Perëndisë si të shenjtë, dhe ajo duhet të nderohet si e tillë nga të gjithë (Hebrenjve 13:4). Kjo do të thotë se martesa nuk duhet të jetë një vendim privat dhe i fshehtë, por një akt publik, ku çifti fton Perëndinë të jetë pjesë e saj që në fillim. Ceremonitë në kishë nuk janë thjesht një moment i bukur, një sallë elegante apo një fotograf profesionist. Ato duhet të jenë një akt i qëllimshëm, një shpallje publike se kjo martesë po vendoset nën autoritetin dhe bekimin e Perëndisë. Prania e pastorit si përfaqësues shpirtëror dhe dëshmitarët që marrin pjesë nuk janë aty për të “bërë martesën”, por për të dëshmuar një vendim që çifti ka marrë përpara Perëndisë. Në përvojën time personale, kur u martova para 26 vitesh, ceremonia ishte publike. Ne morëm me qira teatrin e qytetit “Skampa”, dhe në prani të pastorit dhe shumë dëshmitarëve, bëmë besëlidhjen tonë. Njerëzit ishin aty për të parë dhe për të dëshmuar, por vendimi ishte vetëm i yni. Ne vendosëm ta fillonim martesën tonë me Perëndinë në qendër. Një tjetër element thelbësor është përgatitja. Shumë çifte kërkojnë këshillim disa javë para dasmës. Kjo është e mirë, por nuk është ideale. Përgatitja për martesë duhet të fillojë që në momentin kur dy persona fillojnë të mendojnë seriozisht për një të ardhme së bashku. Martesa është shumë e rëndësishme për t’u përgatitur në mënyrë të nxituar. Po ata që janë martuar pa një ceremoni fetare:ata që kanë bërë vetëm një martesë civile apo kanë vendosur të jetojnë bashkë me premtime të ndërsjella për dashuri dhe përkujdesje? Është e vërtetë që disa nga këto çifte mund të kenë martesa të forta dhe të bukura—madje ndonjëherë më të mira se ato që kanë bërë ceremoni në kishë. Por, në përgjithësi, kur një gjë kaq e rëndësishme fillon pa Perëndinë, ekziston rreziku që ajo të vazhdojë pa Të në qendër. Lajmi i mirë është se nuk është kurrë vonë. Çifte të tilla mund të vendosin të bëjnë një besëlidhje të vetëdijshme para Perëndisë, edhe më vonë. Një ceremoni përkushtimi, një moment ku ata i dorëzojnë martesën e tyre Perëndisë, ka një fuqi të jashtëzakonshme. Dhe jo vetëm për ta, por edhe për fëmijët e tyre, të cilët mësojnë për rëndësinë e një lidhjeje të ndërtuar mbi baza të shenjta. Sot, gjithnjë e më shumë të rinj hezitojnë të angazhohen në marrëdhënie afatgjata. Një nga arsyet kryesore është mungesa e shembujve të mirë përpara tyre. Prandaj, ndërtimi i një martese si besëlidhje nuk është vetëm për të mirën e çiftit, por edhe për të ardhmen e brezit tjetër. Bëni besëlidhjen me bashkëshortin tuaj—për veten tuaj, për Perëndinë dhe për ata që do të vijnë pas jush. Sepse një martesë e ndërtuar me Perëndinë në qendër është një lidhje që nuk thyhet lehtë.

Zhvillimi i një vizioni për dishepullizim gjithperfshires në kishë

Si ta ndihmojmë kishën të jetojë besimin nga e hëna deri të shtunën

Shumë barinj dhe udhëheqës kishtarë sot po përballen me një pyetje thelbësore: Si t’i ndihmojmë besimtarët ta lidhin besimin e tyre me punën, profesionin dhe jetën e përditshme? Për shumë kisha, kjo rrugë nuk është e lehtë. Ajo është e mbushur me pasiguri, prova e gabime, por edhe me shpërblime të mëdha shpirtërore. Projekti Imagine Church i Institutit Londinez për Krishterimin Bashkëkohor (LICC) sugjeron një qasje praktike me disa hapa për të sjellë ndryshim kulturor në kishë – një ndryshim që synon dishepullizimin e gjithë jetës, jo vetëm të jetës kishtare.

1. Ndërtoni një vizion për dishepullizim të gjithë jetës

James Collins, autor i librit Built to Last, thekson se organizatat e qëndrueshme kanë vlera themelore dhe një qëllim të qartë. Strategjitë mund të ndryshojnë me kohën, por vizioni mbetet.

E njëjta gjë vlen edhe për kishën. Nëse duam t’i pajisim besimtarët të ndjekin Krishtin në çdo fushë të jetës – përfshirë punën – nevojitet një vizion i qartë dhe i artikuluar mirë.

Teologu Miroslav Volf e përshkruan bukur këtë vizion: “Ne kemi nevojë të ndërtojmë dhe të forcojmë komunitete të pjekura me vizion dhe karakter, që e festojnë besimin si mënyrë jetese kur mblidhen për adhurim para Perëndisë dhe që, të dërguar nga Perëndia, e jetojnë atë ndërsa shpërndahen për të kryer detyra të ndryshme në botë.”

Kisha që mblidhet të dielën është ajo që pajis kishën e shpërndarë për çdo ditë tjetër të javës.

2. Fokusohuni te “frontet” e përditshme të jetës

Vendet ku njerëzit kalojnë shumicën e kohës jashtë kishës – puna, shkolla, shtëpia, shoqëria – janë fusha reale misioni.

Çdo kishë ka kontekstin e saj. Edhe pse shërbesat misionare jashtë kontekstit tonë kulturor kanë vlerë, fushat ku besimtarët tanë tashmë jetojnë dhe punojnë janë fushat e tyre misionare. Shpesh është më e lehtë të flasim për Krishtin në një udhëtim misionar sesa në një ambient të zakonshëm, ndoshta sekular, ku na njohin prej vitesh.

Këtu bashkohen vizioni i kishës me thirrjen biblike të udhëheqësve, siç na kujton Efesianëve 4:11–12: “Ai dha disa si apostuj, disa si profetë, disa si ungjilltarë, disa si barinj dhe mësues, për të pajisur shenjtorët për veprën e shërbesës, për ndërtimin e trupit të Krishtit.”

Disa barinj e kanë të vështirë këtë, veçanërisht ata që kanë kaluar pjesën më të madhe të jetës së tyre brenda strukturave kishtare. Por shumë prej tyre kanë mësuar duke hyrë në botën e besimtarëve të tyre.

Pastori baptist britanik David Coffey tregon se gjatë shërbesës së tij vizitonte rregullisht anëtarët e kishës në vendin e punës: në gjykata, spitale, ferma, fabrika, zyra, kazermë ushtarake, shtëpi familjare dhe madje në burgje. Qëllimi i tij nuk ishte thjesht të shihte çfarë bënin, por t’i inkurajonte dhe t’i dishepullizonte pikërisht aty ku Perëndia i kishte thirrur të punonin.

Çdo kishë duhet të identifikojë realitetin e punës së njerëzve të saj: profesionistë, menaxherë, punëtorë krahu, teknikë, mësues, shërbyes publikë apo punëtorë shërbimi. Dallojnë shumë edhe kushtet: statusi, paga, siguria, fuqia apo mungesa e tyre.

3. Ndërtoni një ekip bërthamë

Ndryshimi kulturor nuk ndodh vetëm nga një person. Një ekip bërthamë – njerëz të angazhuar dhe të bindur – është thelbësor. Ky ekip komunikon vizionin, mbështet nismat, teston ide të reja dhe inkurajon njëri-tjetrin kur rruga bëhet e vështirë. Ashtu si në çdo mision të madh, një ekip i tillë është i pazëvendësueshëm.

4. Bëni ndryshime të vogla, por të qëndrueshme

Ndryshimi i kulturës së kishës rrallë ndodh përmes revolucioneve të mëdha. Ai ndodh përmes lëvizjeve të vogla, por të qëllimshme, që përforcojnë njëra-tjetrën.

Thirrja e besimtarëve në punën e tyre mund të afirmohet përmes:

  • predikimit,
  • lutjes publike,
  • ilustrimeve vizuale,
  • grupeve të vogla,
  • bekimeve në fund te takimit,
  • programeve praktike, konferencave apo shërbesave të dërgimit.

5. Ndani dhe festoni historitë

Historitë kanë fuqi. Ato tregojnë se Perëndia është në veprim. Kur një kishë fillon të flasë për Perëndinë që vepron në punë, në zyrë, në shkollë apo në shtëpi, njerëzit fillojnë të ndihen të parë dhe të vlerësuar. Pastori Tom Nelson tregon se, kur kisha e tij filloi ta lidhte adhurimin e së dielës me punën e së hënës, njerëzit i thoshin: “Gjithmonë jam ndjerë si qytetar i dorës së dytë” ose “Faleminderit që na the se puna jonë ka vlerë para Perëndisë.”

6. Rishikoni “kontratën” e kishës

Për disa kisha, integrimi i besimit dhe punës kërkon një ndryshim thelbësor të mënyrës se si e shohin kishën. Kisha nuk është vetëm vend për të marrë kujdes pastoral, por edhe vend për t’u pajisur për thirrjen në botë.

Siç thoshte Dallas Willard: “Kisha është për dishepullizim, dhe dishepullizimi është për botën.”

7. Vlerësoni dhe rregulloni vazhdimisht

Asnjë model nuk i përshtatet çdo kishe. Prandaj, është e domosdoshme të ndalet kohë për të vlerësuar, për të dëgjuar komunitetin dhe për të rregulluar qasjen. Kisha që ka sukses është ajo që mban fort vizionin, por është e gatshme të përshtatet në mënyrën e zbatimit.

Një pyetje për reflektim:

  • Barinj dhe udhëheqës: çfarë ka funksionuar për ju dhe çfarë jo?
  • Besimtarë: si mund t’ju ndihmojë më mirë kisha që ta jetoni thirrjen tuaj në botë?

Dishepullizimi nuk përfundon në derën e takimit te djelës. Ai fillon aty – dhe vazhdon kudo ku Perëndia na ka vendosur.

A ke nevoje per ndihme apo shpetim?

A ke nevoje per “shpetim” apo “ndihme’?
Kam qene duke menduar qe dje lidhur me kete teme e cila eshte e nderthurur si ne gjuhen praktike, financiare dhe teologjike.
Ne anglisht shprehjet perkatese jane “rescue” dhe “help” dhe nganjehere per ne qe i perdorim edhe ne te menduar te dyja gjuhet sikur na ndihmojne te jemi me te qarte.
 
Ne ate qe une arrij te kuptoj eshte: “shpetim/rescue” ndodh ne raste kur individi apo grup individesh nuk shohin rrugezgjidhje tjeter pervec se nje ndihme jashte tyre, t’i nxjerre nga situata. Ne raste shpetimi, puna qe duhet te beje personi qe shpetohet eshte minimale krahasuar me punen qe kryen pala shpetuese. Si psh: afganet qe duan te largohen nga Afganistani, u duhej te shkonin ne aeroport, por nese nuk merren me avion ata mbesin ne vend. Nje person qe ka rene ne grope dhe i eshte zgjatur dora per shpetim, u duhet te zgjasin doren e tyre apo te kapin litarin e shpetimit dhe te mbahen fort pas tij.
 
Ndersa ne rastin e te ndihmuarit roli i personit qe ndihmohet rritet dhe behet kryesori ne daljen nga situata. Psh te larguarin afgane qe duan te kalojne kufirin tokesor u duhet te udhetojne dhe ta kalojne vete kufirin-ndihma eshte qe lejohen te kalojne. Dikujt qe i hidhet litari per te dale jashte nga gropa, u duhet te perdorin gjithe aftesite per t’u ngjitur, sepse litari eshte thjesht i fiksuar diku, por nuk te terheq.
 
Ndersa programe sociale krijohen per t’u ardhur ne ndihme nevojtareve, une shikoj te dyja menyrat e ndihmes dhe shpetimit, here te ndeerthurura dhe here dukshmerisht te vecuara. Emigranteve te rinj u ofrohen mundesi te caktuara per t’u pergatitur per tregun e punes, por i mbetet atyre ne dore per ta perdorur mundesine. Te tjere nevojtareve u jeper nje cek mujor duke supozuar qe keta jane te paafte ta fitojne te ardhuren e tyre duke punuar. Shpesh behen lloj-lloj manovrash ketu, qe per ate qe i ben jane te justifikueshme/pranueshme por per te tjeret jo.
 
Para shume vitesh me kujtohet qe ne Elbasan, nje pjese e lypesve vinin tek dera e kishes me shprese per te marre dicka me shume. Pa gjykuar problemin dhe aresyen pse ishin aty, vura re qe kishte dy lloj grup-njerezish, ata qe donin te shpetoheshin per ate dite dhe ata qe donin te ndihmoheshin per te dale nga situata. Kisha u dhe nje grupi te tyre nje kuti me banane per ta shitur ne menyre qe te perdornin fitimin per nevojat e tyre. Nuk arrin te behesh pasanik apo te dalesh nga varferia me nje kuti babane, por ishte dicka, nje litar i hedhur per ndihme dhe nje ftese per te menduar sesi te perdoresh ate qe ke dhe jo te ankohesh per ate qe nuk ke.
Sigurisht qe kishte histori te ndryshme se c’ndodhte me ate kuti babane. Nganjehere ajo qe shitej perdorej e gjitha ate dite per ate nevoje qe ishte me urgjente nga personi apo familja. Nganjehere nje pjese e tyre perdorej thjesht per ushqim. Por nje grua nuk do ta harroj. Ajo vendosi qe te ishte ndryshe: ndau fitimin nga cmimi origjinal i nje kutie banane. Me fitimin e dites se pare ajo bleu nje shishe vaj per gatim dhe me pjesen kryesore te lekeve bleu kutine e bananeve per diten e dyte. keshtu cdo dite ajo beri te njejten gje.
 
Kjo grua kishte nevoje per ndihme, jo thjesht per shpetim. Te tjeret ishin dorezuar ndoshta duke fajesuar brezin, familjen, fatin e keq, pasaniket, padrejtesine, vetveten ndoshta dhe Zotin.
 
Meqe jemi tek Zoti. Krishterimi ofron nje teologji ku Zoti ofrohet edhe si Shpetimtar dhe si Ndihmues. Ka situata ku njeriu vertet ka nevoje per Shpetim. Psh, falja e mekateve personale nuk arrin do te shlyhet me vepra te mira te bera diten, javen apo muajin tjeter. Nuk arrin dot njeriu te fitoje pike te mjaftueshme shpengimi, sepse ne paditurine dhe rebelimin e zemres se vet, do vazhdoje te beje dicka tjeret te papranuar nga Hyji i Shenjte. Sakrificat me kafshe te sjellura ne nje kohe te meparshme i mesuan njerezve (qe donin te mesonin), qe ekziston mundesia qe dikush tjeter (ne kete rast gjaku i nje kafshe) te perdorej si justifikim dhe zevendesim te perkohshem shfajesues. GJithashtu po keta njerez kuptuan qe sakrifica te tilla ishin siperfaqesore dhe nuk mund te zgjidhnin problemin ne rrenje-ne brendesine e njeriut. Prandaj, kur Jezusi u manifestua ne ate krahine te panjohur te Galilese dhe me vone u kryqezua si kurban, ishte i qarte ne mendjen e te vemendshme qe dicka e jashtezakonshme mund te ishte duke ndodhur. Nese Jezusi ishte ne te vertete ai qe po deklaronte, i ardhur prej perjetesise, per t’u bere nje zevendesues perfect per te justifikuar dhe shlyer mekatet e njerezimit, atehere ky do ishte lajm i mire per ata qe ishin te varur tek sakrificat siperfaqesore me kafshe dhe sende materiale. Ata qe kishin nevoje te shpetoheshin nga natyre e tyre qe i shtynte normalisht te benin ate qe Perendia e quan te papranueshme.
Kete rast une e quaj Shpetim, sepse pavaresiht deshires pozitive dhe ngulmimit njerezor per t’u bere me i mire, arrin deri ne nje fare niveli. Dhe kjo jo me informacion te kuptuar ne xhungel, por informacion i ardhur permes njerezve qe degjuan mesazhin hyjnore. Pra dhe kjo miresi qe njerezit perpiqen te arrijne ne menyre te pavaruar e bejne duke kerkuar direkt ose indirekt NDIHME nga burimet hyjnore nga ku vijne percaktimet e asaj qe eshte e mire dhe e keqe, e duhur dhe e gabuar.
Pra une kam arritur ne perfundimin qe ne menyre qe dikush te jete ne rregull me Perendine, ka nevoje te shpetohet, sigurisht duke bere pjesen e vet- te zgjase doren ndersa e terheqin lart.
 
Nderkohe pasi dikush shpetohet, tashme ka nevoje te ndihmohet duke u edukuar per te gjitha burimet e mundshme per t’u perdorur per te kaluar situata te veshtira. Sigurisht, here pas here si dele pa tru ne bejme gabime qe na detyrojne te therrasim per shpetim, por kjo nuk duhet te jete metoda jone e vetme: shpetohu dhe bej ate qe duket ty me mire derisa te biesh ne grope me koke dhe te kerkosh prape per skuader shpetimi. Presupozohet qe me ndihmen e informacionit te dhene prej se larti dhe atyre qe jane ne te njejten rruge si ty, ti mund te marresh vendime me te mira dhe me rezultate me te mira.
 
Cfare mendon ti lidhur me kete? A ke ndogje shembul per ta mbeshtetur apo sfiduar ate qe une shkrova? Te mirepres!

Duke ndjekur Yllin

DUKE NDJEKUR YLLIN

Para dy ditesh u lajmerua qe do te dale serisht "Ylli i Bethlehemit" ne hapesiren qiellore. Te them te drejten nuk di sesa persona ishin te interesuar per ta pare kete gje sepse ne fakt eshte shume personale dhe asksuh  nuk mund te thote me saktesi kur nuk dime se cfare njerezit mendojne dhe bejne. Por sigurisht shfaqja e ketij ylli, i ben shume te mendojne mbi historine e nje ylli qe eshte shenuar ne librin e shenjte. Nje yll levizes qe drejtoi disa njerez te mencur te vinin ne Bethlehem dhe te gjenin te persalindurin Mbret. Historia e ketyre dijetareve do mbetet pjeserisht e pakuptueshme per pjesen me te madhe te njerezve qe ndoshta do mjaftohen me ate qe ose ka ndodhur ose jo-dhe jeta vazhdon. Por per te tjere qe kerkojne shenja ne qiell e ne toke, per ata qe kerkojne te kuptojne me shume mbi jeten dhe qellimin e saj, cfare ka ndodhur me keta dijetare te mencur eshte e rendesishme. Them te mencur sepse ata nuk erdhen duarbosh ne audience e nje mbreti. Erdhen me dhurata per mbretin e porsalindur. Te ben te mendosh se nga ka ardhur historia e dhuratave te Krishtlindjes. Vecse ndryshimi ishte qe dhuratat e dijetareve ishin per mbretin, ndersa tonat ja bejme njerezve te dashur, atyre qe ndoshta na i bene vjet ose e dime qe do te na i bejne edhe kete vit 😊.

Keta dijetare nuk u "perplasen" aksidentalisht me kete yll, por ishin ne kerkim te asaj qe do te ndodhte. Sic nje miku im thote shpesh "arrita te kuptoj shenjat" dhe keta dijetare arriten te lidhin shenjat qe i profetizuari Mbret i Judenjve por qe do te ishte bekim per te gjithe kombet erdhi. Erdhi foshnja e shenjte dhe disa e pane, te tjere e njohen, te tjere u shqetesuan, ca u terbuan. Te sinqertet dijetare nuk mund te mashtroheshin per here te dyte nga i babezituri per pushtet, Mbreti Herod dhe e lane me gisht ne goje. Sot ndersa Krisht-Lindjen si feste e presin shume ne forma te ndryshme, une ftoj secilin te reflektoje dhe te gjeje veten ne nje prej personazheve te historise. A do ishe ti nje dijetar ne kerkim te yllit, apo nje Herod qe do te zhduke cdo yll qe i kercenon shkelqimin e asaj qe zoteron? A do te ishe ti nje Mari qe do te thoshte "Ja ku jam sherbetorja jote, u befte me mua sipas fjales tende" apo nje fetar qe i pelqen te vazhdoje nje tradite te trasheguar pa e ditur as aresyen dhe as thelbin? A do te ishe ti nje bari i thjeshte qe do te ngazellonte nje lajm i papritur nga te panjohur apo nje hotelexhi qe ende nuk ka dhome te lire sot per Mbretin qe do te linde? A do te ishe ti nje Jozef qe do t’i besonte nje endrre apo nje Simeon qe pret ne lutje ardhjen e Mesias? Eshte mire qe te pakten nje here ne vit, secili te mendoje te gjeje rolin e vet ne dramen hyjnore – persa kohe jemi ende ne "enderr" mund te zgjedhim te ndryshojme rolet, sepse kur gjithcka behet e dukshme do te mbetemi me rolin qe zgjodhem. Uroj qe ta gjeni yllin e mengjesit, pa ardhe ende dielli.

A te eshte bere e merzitshme kisha?

Ndersa shkruaj kete postim kujtoj dhjetra biseda qe kam bere me njerez te ndryshem dhe qindra te tjera qe i kam degjuar te tjeret te shprehen. Ndoshta fjala “e merzitshme” nuk eshte perdorur gjithmone ne cdo bisede te tille por thelbi eshte i njejte.

Zakonisht ka dalur si teme kur dikush qe deklaron qe eshte besimtar dhe ndjekes i Jezus Krishtit, nuk eshte as ne dashuri dhe as ne marredhenie me kishen e Tij. Nuk eshte e rastit qe per shumicen, kisha nenkupton takimin e kishes te dielave keshtu qe per hir te faktit kisha si familje dhe kisha ne aktivitetin liturgjik nderthuren.

Here me vjen keq per ta dhe jam perpjekur t’i ndihmoj separi duke u perpjekur te degjoj aresyet e verteta pas “merzitjes”. Here te tjera ballafaqohem me nje lloj narzicizmi religjioz qe nuk eshte i pakte ne ditet tona dhe aq me teper neper rrethet e krishtera, ku i eshte dhene shume fokus te drejtave personale dhe deshirave personale te panderthurura me te mirat dhe bekimet e te tjereve.

Me duhet te pohoj qe jetoj ne nje brez qe eshte krejt ndryshe nga breza te tjere. Nje brez ku individualizmi eshte ne nivelet me te larta. Ne nje brez ku fale teknologjise mund te degjoj ne cdo kohe kenge dhe predikime nga anembane globit. Per dike qe ndoshta perton te dale nga shtepia per nje takim kishe, degjimi i nje predikimi nga celulari eshte jo vetem i thjeshte por gati i pakushtueshem. Ne mund te degjojme falas mesazhe te mirepregatitura nga pastore qe harxhojne ore te tera dhe qe mbeshteten financiarisht nga kisha qe nuk kane lidhje me ne. Degjojme falas kenge adhurimi nga muzikante te nivele te larta te regjistruara ne studio profesionale. Jo pa aresye behet me pak terheqese te shkosh ne nje takim kishe ku predikuesi nuk eshte aq i pergatitur sesa ai ne Youtube dhe muzikantet jo aq te talentuar sa ato ne YouTube.

A vertet eshte bere kisha e merzitshme apo ndoshta kerkohet te shmanget niveli i pergjegjesise dhe llogaridhenia?

A mos ndoshta gabimisht eshte prezantuar kisha vetem si nje vend ku shkohet ne raste kur ke nevoje per ndryshim (je vetem-ke nevoje per miq, je semure-ke nevoje per sherim, ndihesh i dobet-ke nevoje per inkurajim, ndihesh mekatar-ke nevoje per pranim, je ne udhekryq-ke nevoje per keshille, je ngushte financiarisht-ke nevoje per ndihme.) ose per te kaluar nje kohe te mire ne nje ambjent ndryshe nga ai i diteve te javes. Kjo e fundit mund te ngrere pritje qe nuk permbushen gjithmone. Shpesh besimtare shkojne te degjojne te “rejat e fundit” nga kendveshtrimi i pastorit/mesues. Keto te reja duhen paketuar ne nje menyre qe i pershtatet brezit te sotshem: 1) jo shume te gjate, 2) jo te thate, por me ilustrime, 3) qe t’i flase cdo individi ne te njejten kohe, 4) te jete inkurajues dhe jo bezdisesh. Shpesh besimtare shkojne vec per te marre dozen javore shpirterore, pra “degjo nje mesazh dhe ca kenge te bukura”- dhe jo rralle i bashkohen kishave me shume anetare ku nuk eshte e nevojshme te besh shoqeri, ku mund te zgjedhesh ku te ulesh dhe afer kujt te mos ulesh.

Ne nje kishe lokale pritet qe cdo besimtar te jete kontribues me aftesite, dhuntite, financat dhe buzeqeshjen inkurajuese. Mungesa e pjesetareve te kishes jo vec ne takimin e te dieles por ne jeten e kishes, e ben me te veshtire per gjymtyret e tjera te plotesojne detyrat e gjymtyreve joaktive, nderkohe qe duhet te bejne detyrat e tyre.

Nga ana tjeter mungesa e rradhitjes ne kishe zvogelon mundesine e te paturit dike qe ti e ndihmon te rritet dhe dike qe te ndihmon te rritesh. Kjo kerkon vazhdimisht nje ndershmeri ne komunikim qe shkon pertej komunikimit siperfaqesor: “Si je?” ‘Jam mire.” Individualizmi shoqeror ka ndikuar ne individualizmin shpirteror ku jo rralle marredhenia personale me Jezusin, me Fjalen e gjalle dhe Frymen e Shenjte, mund te merret si zevendesues i komunitetit dhe komunikimit ne komunitetin e besimit. Ajo qe eshte me e bezdisshme eshte llogari-dhenia, ose me nje fjale me biblike: “rrefimi i mekateve”.

Bibla thote rrefejini mekatet njeri-tjetrit qe te sheroheni dhe nuk jane te rralla rastet kur ne ia rrefejme mekatet vec Perendise. Dhe kjo ndoshta per aresyen e vetme se rrefimi i mekateve te krijon idene e asaj qe mund te behemi vulnerabel perpara te tjereve dhe na mban te lidhur ne marredhenie qe duam te mbajme jo shume te forta.

A vertet kisha behet e merzitshme?

Ka raste qe takimet e kishes mund te mos jene shume ngazellyese, une e pranoj kete gje. Por varet se cfare pret! Nese pret nje takim si nje shfaqje ku gjithcka duhet te jete super-class, atehere eshte e mundshme qe te zhgenjehesh. Dhe nuk eshte aspak gabim te kesh pritje kur mbledhesh me besimtare te tjere. Por ndoshta i gjithe ndryshimi eshte tek LLOJI i PRITJES dhe tek lloji i produktit te pritshem perfundimtar.

Nese ne besojme qe sa here qe besimtaret mblidhen bashke ne emer te Krishtit, i Bekuari eshte ne mes te tyre, atehere pritjet duhet te gjejne kenaqesi qe jemi ne prezencen e me Te Lartit. Nese themi qe kisha eshte e merzitshme, ndoshta rrezikojme te themi qe mesazhi qe Fryma ka per ne sot apo kete sezon nuk eshte ajo qe une dua dhe qe me ben te ndjehem mire. A jemi ne te thirrur qe te ndjehemi mire? A jemi thirrur ne qe te ecim me ane te ndjenjave? A nuk jemi thirrur ne qe te ecim me besim dhe jo me ndjenja? Pra ndjenjat tona nuk duhet te jene ato qe drejtojne menyren sesi mendojme, analizojme, peshojme dhe vleresojme. Ka raste qe bisedat me disa njerez mund te duken rutine nese nuk pritet asgje prej tyre, por nese ne marrim pjese ne keto biseda me deshire, kuriozitet dhe perfshirje aktive, gjithmone do te surprizohemi mbi ate qe degjojme dhe mesojme.

Takimet e kishes kane per qellim te transformojne mekatarin ne shenjtor dhe ky proces here eshte i pakendshem dhe here i pasqaruar. Takimet e kishes u sherbejne atyre qe kane vendosur te ndjekin Krishtin, te mesojne disiplina dhe te dalin jashte zones se rehatise qe ndoshta pa e kuptuar e kane vendosur vetveten. Takimet e kishes krijojne hapesira qe bashkebesimtaret t’i sherbejne njeri-tjetrin ne ate qe kane nevoje edhe nese eshte e padukshme apo e pashprehur publikisht.

Transformimi nuk ndodh ne momente por ne udhetime. Ta ndjekesh Jezusin perfshin qe te ecesh me ata qe po e ndjekin Ate. Nese fokusohemi tek gabimet e ndjekesve te tjere edhe mund te dekurajohemi dhe merzitemi, por nese fokusohemi tek Jezusi dhe tek ajo qe ai po ben tek bashkeudhetaret atehere kisha nuk arrin te behet asnjehere e merzitshme.

 

A te skandalizon Jezusi?

Lum ai që nuk do të skandalizohet nga unë!

Jezusi sipas Mateu 11:6

Ishte nje moment ku i forti Gjon Pagezori pati dyshime. Ishte koha kur ai ishte ne burg dhe po reflektonte mbi jeten e tij dhe qellimin per te cilin jetoi. (Ai nuk e dinte qe do ekzekutohej se shpejti, por njerez te tille qe sfidonin autoritetet duhej te pergatiteshin edhe per kete). Ai e dinte qe nga fillimi qe ishte paracaktuar te ishte pararendesi i Mesias. Dhe kur thirri popullin te pendohej dhe pagezohej ne Jordan, ai po priste qe Mesia te shfaqej. Surpriza erdhi kur Mesia u shfaq ne personin e Jezusit, kusheririt te Gjonit. Fryma e Shenjte zbriti mbi Jezusin dhe Gjoni e kuptoi qe tashme kusheriri i tij i vogel, ishte ai qe duhej te ngihej me lart dhe ai, Gjoni te sherbente si nje platforme per ngritjen e Mesias. Pak me vone, ai i drejtoi dishepujt e vet te ndiqnin Jezusin. Ai besoi ne Jezusin.

Por sic ndodh me secilin prej nesh, kur degjojme lajme kontradiktore, edhe Gjoni pati dyshime. Megjithese ishte i vecante ne Zotin dhe profet i me te lartit, jetesa ne burg i rrethuar ndoshta me lajme jo shume te verteta, e beri Gjonin te pyese veten “A vertete ishte Jezusi, Mesia i profetizuar”? Patjeter qe Gjonit i kane thene qe Jezusi rrinte me taksidare dhe prostituta, nuk lante duart, prishte Shabatin – dhe meqe nuk pati mundesi te degjonte argumentin e Jezusit, mendoi qe ndoshta jane te verteta.

Prapeseprape Jezusi, flet ne menyre te jashtezakonshme me nderim dhe respekt per Gjonin. Ai i percjell permes lajmetareve te tij veprat e mira qe po beheshin, si shenja te dashurise se Perendise te manifestuar permes te vajosurit Krisht.

“Lum kush nuk skandalizohet nga une” – e perfundon mesazhin Jezusi.

Te ka ardhur ndonjehere turp per ate qe kane bere prinderit, mesuesit e tu te nderuar apo qofte drejtues te tu morale dhe shpirtetore? A ka dashur te distancohesh per te treguar qe nuk je si ata?

Une mund te them nje eksperience timen te permbledhur. Une u bera i krishtere ne nje kishe karizmatike. Ne te ishte normale te predikohej mbi dhuntite e Frymes se Shenjte dhe te inkurajoheshin besimtaret te aktivizonin keto dhunti, si ne sherbesen e perbashket dhe ne jeten e perditshme. Sigurisht ajo qe i bente kishat e tjera te mos ishin rehat apo me keq, te sulmonin ate qe ne besonim dhe praktikonim, ishte e folura ne gjuhe te tjera. Si besimtar i ri, i pagezuar ne Frymen e Shenjte dhe qe flisja ne gjuhe te tjera, nuk arrija ta kuptoja pse kishte kaq shume kundershtim. Ne takime ku kishte perzierje besimtaresh apo pastoresh nga kisha te ndryshme, ne ishim te kujdesshem dhe per te respektuar diferencat me te tjeret, nuk luteshim ne gjuhe ne pranine e te tjereve. Per disa kjo quhej sikur neve na vinte turp. Por per mua ishte mencuri: ne kishen e Perendise uniteti i dashurise eshte me i cmueshem sesa preferencat personale.

Vitet kaluan dhe sigurisht duke lexuar dhe reflektuar dhe duke pare eksperiencat e te tjereve, dhe praktika ime lidhur me praktikimin e dhuntive frymore ndryshoi. Duke qene tashme me i rrethuar me besimtare qe nuk besonin dhe praktikonin “charismata”, u mesova te jetoj nga jashte si nje prej tyre, por ne jeten time personale te praktikoja ate qe une e dija ishte si biblike dhe e vertete ne jeten time. Por nuk kane qene te pakta rastet kur ne pranine time, kalimthi apo me gjate jane kritikuar apo tallur karizmatiket-sigurisht duke vene ne pah, disa elemente te keqkuptuara te manifestuara nga individe qe nuk duhen marre si shembull sublim. Aty kam patur nje sfide: “A me vjen turp mua qe te them, une jam si ata?”. Une nuk pata turp aspak dhe here i vetmi ne nje ambjent si skeptik dhe te paditur, kam treguar qe ekziston nje menyre me biblike per manifestimin e dhuntive frymore pertej keqperdorimit dhe ndalimit te tyre.

Ka raste kur lexoj shkrimet e shenjta dhe permes historive te veshtira per t’u kaperdire ne realitetin e bute qe sot jetojme ne boten perendimore, apo permes deklaratave dhe urdherimeve qe nuk jane te mirepritura ne jeten tone te perditshme, pyes veten: “A kam turp une te deklaroj qe une besoj qe Bibla tregon zemren dhe mendjen e Perendise edhe kur kjo bie ndesh me realitetin qe njerezit rreth meje duan ta krijojne dhe jetojne?” Pergjigja prape mbetet JO. Une nuk kam turp dhe nuk skandalizohem edhe kur shkrimet e shenjta me sfidojne mua apo brezin tim.

Une nuk kam turp te quaj veten si ndjekes i Jezusit dhe kur te tjere ne emrin e Jezusit bejne ate qe mua me vjen turp ose nuk bie dakort.

Une e quaj nder qe jam bir i Perendise dhe Jezusi me konsideron si vella te vogel. Po ti?

KUSH THOTË SE PARAJA NUK SJELL LUMTURINË?

Nga: Robert J. Tamasy

Çdo kulturë ka proverbat e saj, fjalë të urta që i kanë rezistuar kohërave e që kanë kaluar nga brezi në brez duke u pranuar si të vërteta. Por jo të gjitha janë të vërteta. Marrim, për shembull, proverbin që përsëritet aq shumë (në Amerikë): “Shkopinjtë dhe gurët mund të më thyejnë kockat, por emrat s’kanë ç’më bëjnë.” Në të vërtetë, emrat (e njerëzve), kur është fjala për kujtime të pakëndshme prej tyre, të shkaktojnë shqetësim dhe shpesh dhimbja shpirtërore që sjellin, mund të jetë më jetëgjatë se sa dhimbja fizike që provon kur goditesh nga ndonjë objekt.

Një tjetër proverb me vërtetësi të dyshimtë është ky, “Paraja nuk sjell lumturinë.” Mendohu pak: A nuk ndjehesh i lumturuar kur ta rrisin rrogën në punë? Po kur merr papritur ndonjë çek parash, a nuk përjeton momente lumturie? Po kur ke vendosur të shesësh diçka dhe merr vesh se çmimi i saj në treg është më i lartë nga sa ke menduar, a nuk ndjehesh i lumturuar? Edhe Bibla e pranon se,

“Pasuritë sigurojnë një numër të madh miqsh, por të varfrin e braktis miku i tij…të gjithë janë miq të atij që bën dhurata” .

(Fjalët e Urta 19:4, 6)

Padyshim, nëse do të zgjidhnim para dy mundësive – për të pasur ose mos pasur para – të gjithë do të zgjidhnim mundësinë e parë. Apo jo? Por çështja është se çfarë nënkuptojmë me fjalën “lumturi”?

Vite më parë kam dëgjuar një program në radio që bënte një dallim të shkëlqyer midis lumturisë dhe gëzimit. Lumturia, thuhej aty, ka të bëjë me ngjarje, faktorë të jashtëm që ndikojnë mbi ne në mënyrë pozitive ose negative. Gëzimi, shpjegonte folësi, është një ndjesi e brendshme mirëqenieje, diçka që nuk varet nga çfarë ndodh rreth nesh. Të marrim si shembull rastin kur blejmë një makinë të re. Ky fakt mund të na lumturojë së tepërmi duke filluar nga çasti që ndjejmë aromën karakteristike të makinës së dyqanit dhe prekim aksesorët e saj modernë e deri në çastet kur provojmë emocionet e ngarjes së një makine të re. Megjithatë, nëse dikush në parkim na e godet makinën e na shtrembëron parafangon e saj, lumturia që provuam zhduket menjëherë. Ky lloj lumturimi venitet edhe me kalimin e kohës teksa shohim makinën tonë që fillon e vjetrohet. Pra, paratë mund të blejnë lumturi, por ato nuk mund ta ruajnë atë përgjithmonë.

Gëzimi, përkundrazi, mund të ruhet edhe në çaste dhimbjeje, humbjeje, ose fatkeqësish të mëdha. Sepse ai ka të bëjë me ndjenjën e plotësimit të brendshëm shpirtëror dhe nuk cënohet nga rrethana të jashtme. Prandaj është më e saktë të theksojmë se paraja mund ta blejë lumturinë, por ajo nuk mund të blejë gëzimin.

Edhe Bibla flet për këtë: Syno për gjërat e duhura. Paraja është e dobishme, por ajo ka limitet e veta. Ajo s’ka vlerë kur vijmë në fundin e jetës tonë. Në atë pikë, ajo që ka rëndësi është vetëm trashëgimia që lëmë pas, reflektimi mbi atë se si e jetuam jetën dhe çfarë ndikimi lamë në këtë botë.

“Pasuritë nuk sjellin dobi ditën e zemërimit, por drejtësia të shpëton nga vdekja”

(Fjalët e Urta 11:4)

Fokusohu në gjërat që zgjasin në kohë. Një tjetër proverb thotë: “Kollaj vjen, kollaj ikën (nga kjo jetë mbi tokë)” Pra, a është mençuri që t’ia përkushtojmë gjithë kohën dhe energjitë tona sigurimit të pasurive që mund t’i humbasim aq lehtë e shpejtë?

“Mos u lodh për t’u pasuruar…Sa të hapësh e të mbyllësh sytë pasuria do të bëjë krahë e do të fluturojë drejt qiellit si shqiponjë.

(Fjalët e Urta 23:4-5)

Grumbullo pasurinë e vërtetë. Nëse kuptimin e jetës tonë e gjejmë tek gëzimi në kuptimin e plotësimit shpirtëror, pak rëndësi ka nëse kemi shumë para apo hiç fare.

“Mos mblidhni për vete thesare mbi tokë ku i brejnë tenja dhe ndryshku dhe ku vjedhësit shpërthejnë dhe vjedhin. Përkundrazi, mblidhni për vete thesare në qiell ku as tenja as ndryshku nuk prishin dhe ku vjedhësit nuk shpërthejnë e nuk vjedhin”

(Mateu 6:19-20)

Reflektime nga demtimi ne supermarket

Nje zhurme u degjua ne anen tjeter te marketit dhe disa vajten te shohin se c’ndodhi. Ne mes te nje katrahure te kavanozave te thyer, ishte nje plake gjysme e hutuar dhe gjysme e turperuar. Ndersa shumica e njerezve thjesht po vezhgonin, dikush u afrua dhe u perpoq te ndihmonte ne pastrim. U afrua dhe manaxheri i marketit dhe i tha: “S’ka gje, do e pastrojme ne kete”. Plaka qe me zor po rrinte ne kembe, tha: “Si do ta paguaj une kete dem qe bera?” Menaxheri ju pergjigj buzagaz: “Mos ki merak nene, kemi siguracion per raste te tilla, na mbulon ai. Ti shko ne shtepi”

Me beri te mendoja per siguracionin qe kemi si besimtare. Sa here qe bejme rremuje jeten tone dhe demtojme dhe te tjere, jo rralle vuajme me denimin e brendshem te fajit te bere. Faji eshte aty, na flet, na kujton qe ne jemi gabimtare dhe na duhet te paguajme. Kjo eshte e drejte apo jo. Te largohesh fshehtas me shprese qe nuk te pa askush nuk e largon ndjenjen e fajit, vec te jep idene qe shmanget pasoja e te paguarit te demit. Nese do e konsiderojme pagesen e Krishtit ne kryq si siguracion per jeten tone, a do te kemi mjaftueshem guxim dhe besim te bejme “claim”, pra te themi qe kemi te drejte qe te jemi te falur. Kerkon besim tek informacioni i marre qe siguracioni i prere nga Zoti Jezus mbulon dhe mekatin tim.

Mrekulli! Sot do te jetoj i lire nga denimi. Shpresoj dhe ajo plaka do te fleje e paturperuar per demin ne supermarket. Shpresoj dhe ti lexues i dashur, te besosh ne premtimin e Perendise per ty dhe te thuash: “Faleminderit Krishtit, jam i falur”.