Si ta jetojmë besimin në diasporën shqiptare?

Nga zyra te kantieri, nga biznesi personal te puna me kontratë, çdo ditë na jep mundësinë të tregojmë me jetën tonë se çfarë do të thotë të ndjekësh Jezus Krishtin.

A mund të jemi dishepuj të Jezusit edhe në punë?

Fjala «dishepull» mund të tingëllojë e vjetër, tepër fetare ose e lidhur vetëm me kishën dhe aktivitetet shpirtërore. Kur dikush na pyet nëse jemi dishepuj të Jezusit, ndoshta përgjigjemi me hezitim. Por, nëse e kuptojmë dishepullimin si një jetë në të cilën mësojmë çdo ditë nga Jezusi se si të duam, të punojmë, të sillemi dhe të ndikojmë te të tjerët, atëherë kuptimi i tij bëhet shumë më i afërt. Jezusi erdhi duke shpallur Mbretërinë e Perëndisë, një mënyrë të re jetese, që sjell shpresë në një botë të lodhur, të padrejtë dhe të plagosur. Të jesh dishepull i Tij do të thotë të lejosh që kjo Mbretëri të ndikojë në çdo fushë të jetës sonë. Por, ku duhet të duket kjo jetë e re? Për shumë shqiptarë që jetojnë në diasporë, një pjesë e madhe e javës kalon në vendin e punës. Disa punojnë në zyra, spitale, shkolla apo institucione publike. Të tjerë punojnë si elektricistë, hidraulikë, muratorë, shoferë, pastrues, punëtorë ndërtimi ose kontraktorë të pavarur. Disa drejtojnë biznese, ndërsa të tjerë përpiqen të ndërtojnë një jetë më të mirë për familjet e tyre duke punuar me orë të gjata, shpesh larg njerëzve të dashur. Për shumë prej nesh, jeta në diasporë nënkupton sakrifica, përgjegjësi financiare, pasiguri dhe presion për të ecur përpara. Në këto kushte, besimi mund të kufizohet lehtësisht te e diela, te pjesëmarrja në kishë ose te lutjet para gjumit. Por, a është Jezusi Zot vetëm i së dielës? A duhet të jetë besimi ynë i pranishëm vetëm gjatë takimeve të kishës, apo edhe gjatë një dite të zakonshme pune? Bibla na kujton: «Dhe çdo gjë që bëni, bëjeni me zemër, si për Zotin dhe jo për njerëzit.» (Kolosianëve 3:23) Ky varg na sfidon ta shohim punën jo thjesht si një mënyrë për të fituar para, por edhe si një fushë ku mund të rritemi shpirtërisht, të shërbejmë dhe të pasqyrojmë karakterin e Krishtit. Si duket, atëherë, dishepullimi në vendin e punës?

1. Vendi i punës bëhet një shkollë ku mësojmë nga Jezusi

Dishepullimi nuk do të thotë se kemi arritur përsosmërinë. Do të thotë se jemi ende duke mësuar nga Mësuesi ynë. Në Ungjillin sipas Markut 10:21 lexojmë se Jezusi, përpara se t’i përgjigjej të riut pasanik, «e vështroi dhe e deshi». Jezusi nuk shihte vetëm pasurinë, statusin apo gabimet e njerëzve. Ai shihte personin përpara Tij. Ky është një mësim i rëndësishëm edhe për vendin tonë të punës. Në një zyrë, mund të kemi kolegë që na bezdisin, klientë që ankohen vazhdimisht ose drejtues me të cilët nuk pajtohemi. Në një kantier, mund të punojmë me njerëz që kanë prejardhje, zakone dhe bindje të ndryshme. Si kontraktorë, mund të përballemi me klientë që vonojnë pagesat, ndryshojnë kërkesat ose na trajtojnë pa respekt. Është e lehtë t’i përgjigjemi secilit sipas mënyrës se si na trajton. Por Jezusi na thërret të mësojmë një mënyrë tjetër. Të shohim tjetrin si një njeri të krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë, me dinjitet dhe vlerë, edhe kur nuk pajtohemi me të. Kjo nuk do të thotë të pranojmë padrejtësinë, të lejojmë abuzimin apo të heqim dorë nga kufijtë e shëndetshëm. Do të thotë të mbrojmë të vërtetën dhe drejtësinë pa humbur dashurinë dhe respektin. Një dishepull i Jezusit mëson të dëgjojë përpara se të gjykojë, të përgjigjet me qetësi në vend që të shpërthejë dhe të kërkojë pajtim kur është e mundur. Pyetja nuk është vetëm: «A e bëra mirë punën time sot?», por edhe: «A i trajtova njerëzit në mënyrën që do të mësoja nga Jezusi?»

2. Përdorim dhuntitë tona për të sjellë të mira në shoqëri

Perëndia nuk na ka krijuar të gjithëve me të njëjtat aftësi. Disa janë të zotë në organizim dhe drejtim, të tjerë në ndërtim, riparim, mësimdhënie, kujdes ndaj njerëzve, teknologji, financa apo krijimtari. Dishepullimi nuk do të thotë që të gjithë duhet të bëhemi pastorë ose misionarë me kohë të plotë. Do të thotë që secili prej nesh të mësojë t’i përdorë dhuntitë që ka marrë për lavdinë e Perëndisë dhe të mirën e të tjerëve. Mendo për elektricistin shqiptar që kryen punën me kujdes, duke mos rrezikuar sigurinë e familjes që do të jetojë në atë shtëpi. Mendo për hidraulikun që nuk shpik defekte për të kërkuar më shumë para. Për kontabilistin që është i saktë dhe i ndershëm. Për punonjësin e zyrës që ndihmon një koleg të ri të përshtatet. Për pronarin e biznesit që respekton punëtorët dhe i paguan në mënyrë të drejtë. Këto nuk janë thjesht veprime të mira. Ato mund të jenë shprehje konkrete të besimit të jetuar. Një kontraktor i krishterë mund ta shohë cilësinë e punës si pjesë të dëshmisë së tij. Një punonjës mund të kontribuojë duke sjellë ide të dobishme, duke zgjidhur probleme dhe duke ndërtuar marrëdhënie të shëndetshme. Një drejtues mund të përdorë autoritetin për të zhvilluar të tjerët, jo për t’i shfrytëzuar. Në letrën drejtuar Efesianëve 2:10 thuhet se jemi krijuar në Krishtin Jezus për vepra të mira, të cilat Perëndia i ka përgatitur që më parë. Prandaj, nuk duhet ta nënvlerësojmë vendin ku punojmë. Aty mund të jenë pikërisht njerëzit dhe nevojat për të cilat Perëndia dëshiron të na përdorë.

3. Dashuria duhet të jetë motivi pas punës sonë

Mund të jemi profesionistë të shkëlqyer, të fitojmë shumë para dhe të ndërtojmë një biznes të suksesshëm, por, nëse na mungon dashuria, diçka thelbësore mungon. Apostulli Pal shkruan: «Edhe sikur të kisha gjithë besimin, sa të zhvendosja malet, por të mos kisha dashuri, nuk do të isha asgjë.» (1 Korintasve 13:2) Dashuria biblike nuk është thjesht një ndjenjë e bukur. Ajo shfaqet në mënyrën se si veprojmë, si flasim dhe si i trajtojmë njerëzit. Në diasporë, ku shumë shqiptarë përpiqen të arrijnë siguri ekonomike, mund të biem në tundimin për ta matur suksesin vetëm me të ardhurat, pronat, klientët apo mundësitë që kemi fituar. Por çfarë vlere ka suksesi, nëse për ta arritur kemi shkelur mbi të tjerët? Çfarë dëshmie japim kur flasim për Jezusin, por nuk i mbajmë premtimet? Çfarë kuptimi ka të dhurojmë në kishë, nëse në biznes mashtrojmë klientët ose i trajtojmë punëtorët pa dinjitet? Dashuria mund të duket në një veprim shumë të thjeshtë: të mos e turpërosh një koleg që ka bërë gabim, të ndihmosh një punonjës të ri, të jesh i durueshëm me një klient të vështirë ose të mos përfitosh nga dikush që nuk i njeh mirë rregullat. Për një shqiptar që punon si kontraktor, dashuria mund të nënkuptojë t’i shpjegojë klientit me ndershmëri se çfarë pune nevojitet dhe sa do të kushtojë. Për një menaxher, mund të nënkuptojë të dëgjojë shqetësimet e punonjësve dhe të mos i shohë ata vetëm si numra në një raport. Për një punonjës zyre, mund të nënkuptojë të mos marrë pjesë në përgojime dhe të mos përhapë informacione që dëmtojnë të tjerët. Dashuria nuk e përjashton profesionalizmin, drejtësinë apo llogaridhënien. Përkundrazi, i jep punës sonë një qëllim më të thellë. Ne nuk punojmë me ndershmëri vetëm sepse dikush mund të na kontrollojë. Punojmë me ndershmëri sepse dëshirojmë t’i jemi besnikë Perëndisë dhe të mirën e tjetrit e marrim seriozisht.

4. Nëpërmjet nesh, dashuria dhe krijimtaria e Perëndisë bëhen të dukshme

Bibla na zbulon një Perëndi krijues, i cili sjell rregull, bukuri dhe jetë. Kur përdorim aftësitë tona për të ndërtuar, krijuar, riparuar, organizuar ose për të ndihmuar, mund të pasqyrojmë diçka nga kjo krijimtari. Një marangoz që ndërton me mjeshtëri, një arkitekt që mendon për sigurinë dhe bukurinë, një programues që krijon zgjidhje të dobishme ose një infermier që kujdeset me dhembshuri, të gjithë mund ta përdorin punën e tyre për të mirën e njerëzve. Edhe punët që duken të zakonshme kanë rëndësi. Një ndërtesë duhet pastruar. Një rrugë duhet mirëmbajtur. Një zyrë duhet organizuar. Një shtëpi duhet riparuar. Një familje ka nevojë për shërbime të besueshme. Asnjë punë e ndershme nuk është e parëndësishme vetëm sepse nuk shihet nga publiku ose nuk sjell prestigj. Për më tepër, mënyra si punojmë mund të sjellë shpresë. Në një mjedis ku njerëzit janë mësuar me mashtrimin, një njeri i ndershëm bie në sy. Në një vend ku mbizotëron konkurrenca e ashpër, një njeri që ndan njohuritë dhe ndihmon të tjerët sjell një frymë ndryshe. Në një ambient ku mbizotëron ankesa, dikush që punon me përkushtim dhe kërkon zgjidhje mund të jetë burim inkurajimi. Kjo nuk do të thotë se çdo koleg do ta kuptojë besimin tonë ose se çdo veprim i mirë do të vlerësohet. Por jeta jonë mund t’i ndihmojë të tjerët të shohin se besimi në Krishtin nuk është vetëm një deklaratë fetare, por një realitet që ndikon në karakterin tonë. Jezusi tha: «Ashtu le të shndrisë drita juaj përpara njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe të lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej.» (Mateu 5:16)

5. Puna mund të jetë një thirrje nga Perëndia, jo vetëm një burim të ardhurash

Për shumë shqiptarë që kanë emigruar, puna është e lidhur ngushtë me historinë e sakrificës. Shumë kanë ardhur në Kanada dhe në vende të tjera me shpresën për t’u siguruar fëmijëve një të ardhme më të mirë. Kanë pranuar punë të vështira, kanë mësuar profesione të reja dhe kanë punuar me orë të gjata për të mbuluar qiranë, kredinë, faturat dhe nevojat e familjes. Kjo përpjekje meriton respekt. Sigurimi i nevojave të familjes është përgjegjësi e rëndësishme. Megjithatë, si të krishterë, mund të bëjmë një pyetje më të thellë: A është puna ime vetëm një mjet për të fituar para, apo mund të jetë edhe një mënyrë për t’i shërbyer Perëndisë? Thirrja jonë kryesore është të ndjekim Jezusin. Brenda kësaj thirrjeje, ne mund të zbulojmë mënyra të veçanta për t’i përdorur aftësitë dhe mundësitë tona. Për disa, kjo do të nënkuptojë të punojnë në shëndetësi, arsim, ndërtim apo shërbime sociale. Për të tjerë, do të nënkuptojë të krijojnë një biznes të ndershëm, të ofrojnë punësim të drejtë ose të ndihmojnë të rinjtë shqiptarë të fitojnë një profesion. Për dikë tjetër, mund të nënkuptojë të përdorë përvojën e vet për të ndihmuar familjet e sapoardhura të përshtaten në vendin e ri. Jo të gjithë do ta ndiejnë se duhet të ndryshojnë profesionin. Shpesh, Perëndia na thërret ta jetojmë besimin pikërisht aty ku jemi, duke e bërë punën tonë me besnikëri dhe duke kërkuar mundësi për të mirën e të tjerëve. Nëse jemi në një zyrë, le të jemi njerëz të besueshëm. Nëse jemi në një kantier, le të punojmë me përgjegjësi. Nëse kemi biznes, le ta drejtojmë me drejtësi. Nëse jemi punëdhënës, le të kujtojmë se njerëzit që punojnë për ne nuk janë thjesht kosto operative. Nëse jemi punonjës, le të mos e masim vlerën tonë vetëm me pagën ose pozitën që kemi. Dhe nëse kemi mundësi të ndikojmë në jetën e të tjerëve, le ta përdorim atë mundësi për të ndërtuar dhe jo për të shfrytëzuar. Puna jonë nuk është domosdoshmërisht e lehtë dhe jo çdo vend pune është një ambient i shëndetshëm. Ndonjëherë, besnikëria ndaj Krishtit mund të na kushtojë një përfitim, një klient ose një mundësi përparimi. Ndonjëherë, mund të na duhet të kundërshtojmë një veprim të pandershëm ose të kërkojmë një ambient më të drejtë. Megjithatë, thirrja jonë nuk është thjesht të kemi sukses sipas standardeve të botës, por të jemi besnikë ndaj Zotit në mënyrën si e jetojmë jetën.

6. Si mund ta jetojmë dishepullimin në praktikë çdo ditë?

Dishepullimi në punë nuk kërkon gjithmonë veprime të mëdha. Shpesh fillon me vendime të vogla, të përsëritura çdo ditë. Ja disa hapa praktikë për ne që jetojmë dhe punojmë në diasporë: Para se të fillojmë punën, të lutemi. T’i kërkojmë Perëndisë urtësi, durim, ndershmëri dhe mundësinë për të qenë bekim për njerëzit që do të takojmë. Të punojmë me ndershmëri. Të mbajmë premtimet, të respektojmë marrëveshjet, të jemi të saktë me orarin, faturat dhe pagesat, dhe të mos përfitojmë nga dobësia ose padija e tjetrit. T’i trajtojmë njerëzit me dinjitet. Të mos i gjykojmë sipas prejardhjes, statusit ekonomik, profesionit apo bindjeve të tyre. Të dëgjojmë, të tregojmë respekt dhe të mos përdorim fjalë që poshtërojnë. Të jemi dëshmitarë me fjalë dhe me vepra. Nuk kemi pse ta detyrojmë çdo bisedë të kthehet në debat fetar. Por, kur lind një mundësi e natyrshme, mund të ndajmë me përulësi se si besimi ynë në Jezusin ndikon në vendimet dhe shpresën tonë. Të përdorim aftësitë për të ndihmuar. Të këshillojmë një të ri që kërkon punë, të ndihmojmë një familje të sapoardhur, të ndajmë përvojën profesionale ose të ofrojmë ndihmë aty ku ka një nevojë reale. Të mos harrojmë familjen dhe pushimin. Dishepullimi nuk do të thotë të punojmë pa kufi ose të sakrifikojmë vazhdimisht shëndetin dhe marrëdhëniet tona. Edhe mënyra si kujdesemi për familjen, trupin dhe kohën tonë është pjesë e përgjegjësisë së krishterë. Të reflektojmë në fund të ditës. Mund ta pyesim veten: Ku tregova dashurinë e Krishtit sot? Ku dështova? Kujt i detyrohem një falje? Çfarë duhet të ndryshoj nesër? Kështu, dita e zakonshme e punës mund të bëhet një pjesë e rëndësishme e rritjes sonë shpirtërore.

Të jemi dishepuj të Jezusit nga e hëna deri të shtunën

Diaspora shqiptare ka shumë njerëz punëtorë, të aftë dhe të përkushtuar. Shqiptarët ndërtojnë shtëpi, drejtojnë biznese, kujdesen për të sëmurët, shërbejnë në institucione, punojnë në zyra dhe kontribuojnë çdo ditë në shoqëritë ku jetojnë. Pyetja për ne si të krishterë nuk është vetëm nëse kemi arritur të ndërtojmë një jetë më të mirë, por edhe se çfarë lloj njerëzish po bëhemi gjatë këtij procesi. A po bëhemi më të ndershëm, më të durueshëm dhe më të dhembshur? A po i përdorim aftësitë tona për të mirën e të tjerëve? A mund të shohin kolegët, klientët dhe punëdhënësit tanë diçka nga karakteri i Jezusit në mënyrën si punojmë? Dishepullimi nuk kufizohet te kisha, te predikimi apo te aktivitetet e organizuara fetare. Ai përfshin edhe tavolinën e zyrës, kantierin e ndërtimit, automjetin e punës, dyqanin, biznesin familjar dhe çdo vend ku kalojmë ditët tona. Nuk kemi pse të jemi të përsosur për të filluar. Duhet të jemi të gatshëm të mësojmë nga Jezusi dhe të lejojmë që Fryma e Shenjtë të na ndryshojë pak nga pak. Në fund të fundit, puna jonë nuk është vetëm ajo që bëjmë për të siguruar jetesën. Ajo është gjithashtu një mundësi për të dashur, për të shërbyer, për të krijuar dhe për të qenë dëshmitarë të Mbretërisë së Perëndisë. Le të mos jemi dishepuj të Jezusit vetëm të dielave, por edhe të hënave, të martave dhe në çdo ditë të zakonshme të punës. Sepse, kudo që Perëndia na ka vendosur, aty mund të jetojmë besimin tonë dhe të bëhemi bekim për njerëzit që na rrethojnë. «Dhe gjithçka që bëni, me fjalë ose me vepra, bëjeni të gjitha në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar nëpërmjet tij Perëndinë Atë.» (Kolosianëve 3:17)

Lumi dhe perrenjte

Ajo që mund të arrijmë së bashku është shumë më e madhe, më e fuqishme dhe më jetëgjatë se ajo që secili prej nesh mund të arrijë i vetëm.
Por bashkimi nuk është gjithmonë i lehtë. Shpesh, njerëzit që kanë vizion janë pikërisht njerëzit që kanë edhe një bindje të fortë për atë që duhet bërë. Secili sheh një drejtim, një nevojë, një mundësi dhe një të ardhme që dëshiron të ndërtojë. Kjo është diçka e mirë. Një vizion personal mund të jetë fillimi i diçkaje të madhe.
Mund ta mendojmë kështu: një vizion individual është si një përrua që zbret nga mali. Ai mund të jetë i vogël, por ka drejtim. Ka forcë. Ka potencial për të ujitur tokën dhe për të sjellë jetë. Por një përrua, sado i bukur dhe i fuqishëm të jetë, ka kufizimet e veta. Mund të thahet në një periudhë thatësire. Mund të humbasë rrugën mes shkëmbinjve. Mund të mos arrijë shumë larg.
Pastaj ndodh diçka tjetër.
Dy përrenj takohen.
Dhe ai që ishte vetëm një rrjedhë e vogël uji bëhet më i madh. Pastaj një tjetër bashkohet me ta. Dhe një tjetër. Secili përrua sjell ujin e vet, drejtimin e vet, historinë e vet. Por në momentin që bashkohen, nuk janë më thjesht përrenj individualë. Fillon të formohet një lumë.
Lumi ka një forcë që asnjë prej përrenjve nuk e kishte i vetëm.
Kjo është edhe sfida jonë si njerëz me vizion: jo të heqim dorë nga vizioni individual, por të zbulojmë se ku vizionet tona takohen.
Nuk është e nevojshme që të mendojmë njësoj për çdo gjë. Nuk është e nevojshme që secili të heqë dorë nga ajo që Perëndia ka vendosur në zemrën e tij. Përkundrazi, pyetja është: Cili është qëllimi më i madh që mund të bashkojë vizionet tona?
Sepse një vizion individual mund të jetë i vlefshëm, por një vizion i përbashkët mund të krijojë një lëvizje.
Një person mund të ketë idenë. Një tjetër mund të ketë dhuntitë. Një tjetër mund të ketë burimet. Një tjetër mund të ketë marrëdhëniet. Një tjetër mund të ketë përvojën. Një tjetër mund të ketë energjinë dhe kohën. Kur këto nuk konkurrojnë me njëra-tjetrën, por bashkohen rreth një qëllimi të përbashkët, ndodh diçka shumë më e madhe se shuma e kontributeve individuale.
Prandaj sfida nuk është të pyesim: “A do ta ndjekësh vizionin tim?”
Pyetja më e madhe është: “A mund të gjejmë atë që Perëndia na ka vendosur përpara si qëllim të përbashkët?”
Sepse kur një përrua bashkohet me një tjetër, ai nuk pushon së qeni ujë. Ai thjesht bëhet pjesë e diçkaje më të madhe.
Në të njëjtën mënyrë, kur njerëz me vizion bashkohen, ata nuk humbasin identitetin, dhuntitë apo thirrjen e tyre. Ata i vendosin ato në shërbim të një qëllimi më të madh.
Dhe këtu qëndron fuqia e bashkëpunimit: përroi i vizionit individual mund të bëhet lumi i një vizioni të përbashkët.
Një përrua mund të ujisë një fushë.
Por një lumë mund të ushqejë qytete, të ndryshojë peizazhe dhe të vazhdojë rrjedhën e tij për breza.
Prandaj, nëse secili prej nesh ka një vizion, le të mos përpiqemi vetëm ta mbrojmë atë. Le ta sjellim pranë njëri-tjetrit. Le ta vendosim përpara Perëndisë. Le të shohim ku takohen. Dhe aty ku takohen, ndoshta nuk kemi thjesht dy vizione individuale.
Ndoshta kemi fillimin e një lumi.

Puna e përditshme si shërbim ndaj Perëndisë

Në një ditë prej 24 orësh, një pjesë e madhe e kohës sonë kalon duke fjetur, duke përgatitur dhe ngrënë ushqim, dhe mbi të gjitha, duke punuar. Orët që mbeten zakonisht janë ato që marrin më shumë vëmendje në predikimet dhe aktivitetet e kishës: adhurimi, ungjillizimi, dishepullizimi, shërbimi dhe inkurajimi i besimtarëve. Por kjo ngre një pyetje të rëndësishme: Sa shpesh flasim në kishë për punën e përditshme? Bibla ka shumë për të thënë për punën, pushimin, ushqimin, përgjegjësinë dhe mënyrën se si duhet ta jetojmë jetën tonë të zakonshme para Perëndisë. Për besimtarin, jeta nuk ndahet në një pjesë “shpirtërore” dhe një pjesë “laike”. Perëndia është Zot mbi të gjithë jetën tonë.

Ne u krijuam për të punuar

Puna nuk ishte pasojë e mëkatit. Që në fillim, Perëndia i dha njeriut një detyrë: “Zoti Perëndi e mori njeriun dhe e vuri në kopshtin e Edenit, që ta punonte dhe ta ruante.”  Zanafilla 2:15 Kjo është një e vërtetë e rëndësishme. Puna ishte pjesë e planit të mirë të Perëndisë para Rënies. Mëkati nuk e krijoi punën; ai e prishi punën. Pas Rënies, puna u bë e mundimshme, e lodhshme dhe shpesh zhgënjyese. Megjithatë, vetë puna mbeti pjesë e thirrjes së Perëndisë për njeriun. Prandaj, kur një i krishterë shkon në zyrë, në fabrikë, në shkollë, në një kantier ndërtimi, në një dyqan, në një spital apo punon nga shtëpia, ai nuk po largohet nga jeta e tij shpirtërore. Ai po jeton një pjesë të thirrjes së tij para Perëndisë.

Puna “laike” mund të jetë shërbim shpirtëror

Shpesh mendojmë se shërbim ndaj Perëndisë është vetëm ajo që bëjmë brenda kishës: të predikojmë, të këndojmë, të drejtojmë një grup, të bëjmë ungjillizim ose të shërbejmë në një aktivitet. Por Shkrimi na jep një perspektivë shumë më të gjerë. Pali u shkruan skllevërve dhe punëtorëve: “Çfarëdo që të bëni, punojeni me gjithë shpirt, si për Zotin dhe jo për njerëzit.”  Kolosianëve 3:23 Vini re: “çfarëdo që të bëni.”  Jo vetëm predikimin. Jo vetëm lutjen. Jo vetëm aktivitetin e kishës. Çfarëdo që të bëni. Kjo do të thotë se puna jonë e përditshme mund të bëhet një akt adhurimi kur e bëjmë me ndershmëri, përgjegjësi, përkushtim dhe me vetëdijen se po i shërbejmë Zotit. Punonjësi i krishterë nuk duhet të ketë dy standarde: një në kishë dhe një tjetër në vendin e punës. Karakteri ynë në punë është pjesë e dëshmisë sonë për Krishtin.

Puna jonë është edhe dëshmi

Një nga mënyrat më të fuqishme për të dëshmuar për Krishtin është mënyra se si punojmë. Titit 2:10 flet për një jetë që “zbukuron mësimin e Perëndisë, në çdo gjë”. Njerëzit që punojnë me ne mund të mos vijnë menjëherë në në takime kishe për të dëgjuar një predikim. Por ata na shohin çdo ditë. Ata shohin nëse jemi të ndershëm. Shikojnë nëse i mbajmë premtimet. Shikojnë si reagojmë kur trajtohemi padrejtësisht.  Shikojnë nëse punojmë vetëm kur na kontrollon shefi. Shikojnë nëse përfitojmë nga të tjerët.  Shikojnë nëse ankohemi vazhdimisht. Dhe shikojnë nëse besimi ynë në Krishtin ka ndonjë ndikim real në karakterin tonë. Puna e bërë mirë mund të bëhet një platformë për ungjillin.

Perëndia e sheh punën që bëjmë

Në një vend pune mund të ketë një shef që nuk e vëren përkushtimin tonë. Mund të kemi një menaxher që nuk e vlerëson punën tonë. Mund të punojmë shumë dhe të mos marrim menjëherë shpërblimin që mendojmë se meritojmë. Por besimtari punon me “sytë lart”. Pse? Sepse e di se ka një Zot qiellor që sheh. Shpërblimi i Perëndisë është më i madh se paga që marrim në fund të muajit. Paga është e rëndësishme dhe puna duhet të shpërblehet me drejtësi, por vlera e punës sonë nuk përcaktohet vetëm nga shuma në çekun e pagës. Puna po formon edhe personin që po bëhemi. Dikush ka thene: “Shpërblimi më i madh i punës së njeriut nuk është ajo që merr prej saj, por ajo që bëhet përmes saj.” Kjo sjell një pyetje e fuqishme për çdo të krishterë: Çfarë lloj njeriu po më transformon puna ime? A po më bën më të ndershëm? Më të durueshëm? Më të përgjegjshëm? Më bujar? Më të përulur? Apo më lakmitar, më egoist dhe më të fiksuar pas parasë?

Puna nuk duhet të bëhet idhull

Puna është e mirë. Por edhe gjërat e mira mund të bëhen idhuj. Një njeri mund të fillojë të jetojë vetëm për karrierën, pagën, pozitën, suksesin dhe pasurinë. Në atë moment puna nuk është më thjesht një mjet për të përmbushur përgjegjësitë tona; ajo bëhet një zot i vogël.  Prandaj Bibla na mëson edhe për pushimin. Perëndia nuk na krijoi si makina. Edhe vetë ritmi i krijimit na mëson për punën dhe pushimin. Ne kemi nevojë për gjumë, ushqim, familje, marrëdhënie, adhurim dhe kohë për të pushuar. Ndonjëherë edhe pamundësia për të pushuar është shenjë se kemi harruar se kush është në të vërtetë Zoti. Bota nuk mbahet mbi shpatullat tona apo sic me kane thene kur kam qene besimtar i ri “ti nuk je Shpetimtari”.  Ne punojmë me besnikëri, por Perëndia është ai që sundon dhe kujdeset për gjithçka.

Puna dhe bujaria

Puna nuk është vetëm për të fituar para për veten. Pali, duke kujtuar shembullin e tij, thotë: “Në çdo gjë ju tregova se duke u munduar kështu duhet të ndihmoni të dobëtit dhe të mbani mend fjalët e Zotit Jezus, që tha: ‘Ka më shumë lumturi të japësh sesa të marrësh.’” Veprat 20:35  Kjo ndryshon mënyrën se si e shohim pagën. Ne punojmë për të siguruar nevojat tona dhe të familjes, por Perëndia gjithashtu na jep mundësinë që përmes punës sonë të ndihmojmë të tjerët. Paga jonë mund të ushqejë një familje. Mund të ndihmojë një të varfër. Mund të mbështesë një misionar. Mund të kontribuojë në punën e kishës. Mund të ndihmojë një person në nevojë. Prandaj pyetja nuk është vetëm: “Sa mund të fitoj?” Por edhe: “Si dëshiron Perëndia që ta përdor atë që fitoj?”

Jezusi dhe puna

Vetë Jezusi na jep një shembull të jashtëzakonshëm. Para se të vinte në botë si njeri, Ai ishte Krijuesi. Kur erdhi në tokë, Ai jetoi për shumë vite si një punëtor, i njohur si marangoz. Kjo na kujton se puna e zakonshme nuk është diçka e padenjë për një ndjekës të Krishtit. Jezusi nuk e kaloi gjithë jetën tokësore duke predikuar në mënyrë publike. Ai kaloi shumë vite në heshtje, duke jetuar dhe punuar në një komunitet të zakonshëm. Kjo duhet të na ndryshojë mënyrën se si e shohim jetën tonë të zakonshme. Vitet që kalojmë duke punuar nuk janë vite të humbura nga perspektiva e Perëndisë. Edhe puna e zakonshme mund të jetë pjesë e një jete të jashtëzakonshme të jetuar për Krishtin.

Edhe rritja e fëmijëve është punë me vlerë

Në një shoqëri që shpesh e mat vlerën me pagën, pozitën dhe titullin profesional, duhet të kujtojmë se jo çdo punë e rëndësishme paguhet me para.Rritja e fëmijëve, kujdesi për familjen, edukimi, përgatitja e ushqimit, organizimi i shtëpisë dhe kujdesi për njerëzit janë përgjegjësi me një vlerë të madhe.Shkrimi i Shenjtë nuk e mat vlerën e punës vetëm me një rrogë.Një nënë apo baba që kujdeset për fëmijët po kryen një detyrë me rëndësi të përjetshme. Fëmijët nuk janë thjesht një përgjegjësi; ata janë njerëz që Perëndia ia ka besuar familjes për t’i rritur, dashur dhe drejtuar.

Po pensioni?

Edhe pensioni nuk duhet parë thjesht si fundi i dobisë sonë. Kur mbaron një karrierë, nuk mbaron thirrja për të qenë i dobishëm për Perëndinë. Mund të ndryshojë lloji i punës, por jo domosdoshmërisht qëllimi i jetës. Mosha më e madhe mund të sjellë mundësi të reja për mentorim, lutje, këshillim, kujdes për familjen, shërbim ndaj kishës dhe ndihmë ndaj brezit të ri. Nuk dalim në pension nga mbretëria e Perëndisë.

Puna nuk përfundon me këtë jetë

Një nga të vërtetat më inkurajuese të Shkrimit është se puna jonë nuk përfundon përgjithmonë me vdekjen. Në Zbulesën 22:3 lexojmë: “Shërbëtorët e tij do t’i shërbejnë.” Në praninë e Perëndisë do të vazhdojmë t’i shërbejmë Atij. Në mbretërinë e Krishtit puna nuk do të jetë më e shoqëruar nga mallkimi, kotësia, lodhja dhe padrejtësia që njohim sot. Puna do të jetë e çliruar nga pasojat e mëkatit.

Puno për Zotin

Ndoshta duhet ta shohim ndryshe javën tonë. Kur të hënën në mëngjes ngrihemi për të shkuar në punë, nuk po largohemi nga “shërbesa e krishterë” për të hyrë në jetën “normale”. Po vazhdojmë t’i shërbejmë Perëndisë në një fushë tjetër. Kur punojmë me ndershmëri, po e nderojmë Atë. Kur i shërbejmë klientit me respekt, po e nderojmë Atë. Kur kujdesemi për familjen, po e nderojmë Atë. Kur refuzojmë mashtrimin, po e nderojmë Atë. Kur punojmë edhe kur askush nuk na sheh, po e nderojmë Atë. Kur përdorim të ardhurat tona për të ndihmuar dikë në nevojë, po e nderojmë Atë. Kur dimë të ndalojmë dhe të pushojmë, po pranojmë se Ai është Zoti dhe ne nuk jemi. Prandaj, pyetja nuk është vetëm: “Çfarë pune bëj?” Pyetja më e rëndësishme është: “Për kë po punoj?” Nëse përgjigjja është “për Zotin”, atëherë edhe puna më e zakonshme mund të marrë një kuptim të përjetshëm. Sepse për një të krishterë, puna e përditshme nuk është e ndarë nga besimi. Puna jonë është një nga vendet ku besimi ynë bëhet i dukshëm. Dhe lutja jonë mund të jetë:  “Zot, më ndihmo që mënyra se si punoj të zbukurojë doktrinën e Krishtit, të bekojë njerëzit rreth meje dhe të të sjellë lavdi Ty.”

Besimi që refuzon të tërhiqet

“Dhe si doli prej andej, Jezusi u tërhoq në rajonet e Tirit dhe të Sidonit. Dhe ja, një grua kananease nga ata kufij doli dhe i thirri atij duke thënë: “Ki mëshirë për mua, o Zot, Biri i Davidit! Bija ime është demonizuar keqas”. Por ai nuk iu përgjigj me asnjë fjalë. Dhe si erdhën pranë Jezusit dishepujt e tij, e lutnin duke thënë: “Lëshoje atë, sepse po thërret përmbrapa nesh”. Dhe ai, duke u përgjigjur, tha: “Nuk u dërgova askund, përveçse te delet e humbura të shtëpisë së Izraelit”. Por ajo erdhi dhe binte përmbys para tij duke thënë: “O Zot, më ndihmo!”. Por ai, duke u përgjigjur, tha: “Nuk është mirë që të marrësh bukën e fëmijëve dhe t’ua hedhësh këlyshëve të qenve”. Por ajo tha: “Po, o Zot, se edhe këlyshët e qenve hanë nga thërrimet që bien nga tryeza e zotërinjve të tyre”. Atëherë, duke u përgjigjur, Jezusi i tha: “O grua, i madh është besimi yt! Le të të bëhet ashtu siç dëshiron”. Dhe e bija u shërua që nga ai çast. Atëherë, duke u përgjigjur, Jezusi i tha: “O grua, i madh është besimi yt! Le të të bëhet ashtu siç dëshiron”. Dhe e bija u shërua që nga ai çast.” (Ungjilli sipas Mateut 15:21-28 BiblaPRO)

Çfarë na fton të mendojmë kjo histori?

1. Realiteti i pushtimit nga demonët.
Teksti e thotë qartë: vajza ishte “demonizuar keqas”. Bibla nuk e trajton këtë si metaforë, por si një realitet frymor. Në kohën e Jezusit kishte njerëz që ishin nën ndikim të drejtpërdrejtë të demonëve, dhe Jezusi i çlironte ata. Pyetja që lind për ne sot është: si mund të dallojmë kur një problem është thjesht njerëzor (psikologjik, emocional, fizik) dhe kur ka edhe një dimension frymor? Kjo kërkon urtësi, njohje të Shkrimit dhe shumë kujdes. Jo çdo problem është demonik, por Bibla na kujton se bota frymore ekziston dhe nuk duhet injoruar.

2. Kërkesa e dëshpëruar e gruas që nuk u dorëzua.
Kjo grua ishte e dëshpëruar për vajzën e saj. Ajo thërriste, lutej dhe kërkonte mëshirë. Edhe kur u përball me heshtjen e Jezusit dhe me refuzime të njëpasnjëshme, ajo nuk u tërhoq. Besimi i saj nuk ishte një kërkesë e lehtë; ishte një këmbëngulje që vinte nga dashuria për vajzën e saj dhe nga bindja se Jezusi ishte shpresa e vetme.

3. Reagimi i dishepujve.
Dishepujt, si në shumë raste të tjera në Ungjij, nuk tregojnë dhembshurinë e Jezusit. Ata i kërkojnë Jezusit ta largojë gruan, sepse ajo po bërtiste pas tyre. Shqetësimi i tyre kryesor nuk ishte vuajtja e gruas apo e vajzës së saj, por bezdisja që po ndjenin. Sa shpesh edhe ne mund të reagojmë kështu: më shumë të shqetësuar për qetësinë tonë sesa për nevojën e dikujt tjetër.

4. Pse Jezusi duket sikur e refuzon disa herë?
Në pamje të parë, duket sikur Jezusi po e sorrollat këtë grua. Ai hesht, pastaj thotë se është dërguar vetëm te Izraeli, dhe më pas përdor një krahasim të ashpër. Por në të vërtetë Jezusi nuk i thotë asnjëherë një “JO” përfundimtare. Ai e fut në një dialog, duke e shtyrë që të shprehë hapur besimin e saj. Përmes kësaj bisede, besimi i gruas del në pah në mënyrë të jashtëzakonshme. Kjo duhet të na bëjë të reflektojmë më thellë kur shohim nevojat e njerëzve përreth nesh: ndonjëherë procesi është më i thellë sesa duket në sipërfaqe.

5. “I madh është besimi yt.”
Jezusi e shpall publikisht madhështinë e besimit të saj. A e tha këtë për gruan apo për dishepujt? Ai vetë e dinte tashmë sa besim kishte ajo. Ndoshta kjo ishte edhe një mësim për dishepujt që po e shikonin gjithë këtë skenë: një grua jo-izraelite po tregonte një besim që ata vetë shpesh nuk e kishin.

6. Shërimi i menjëhershëm.
Teksti përfundon me një fjali të fuqishme: vajza u shërua në atë moment. Kur Jezusi jep fjalën e Tij dhe vendos diçka, pengesat nuk kanë më fuqi të qëndrojnë. Autoriteti i Tij është i menjëhershëm dhe i plotë.

Mendoni për këto gjëra — dhe Krishti ju ndriçoftë.

Zhvillimi i një vizioni për dishepullizim gjithperfshires në kishë

Si ta ndihmojmë kishën të jetojë besimin nga e hëna deri të shtunën

Shumë barinj dhe udhëheqës kishtarë sot po përballen me një pyetje thelbësore: Si t’i ndihmojmë besimtarët ta lidhin besimin e tyre me punën, profesionin dhe jetën e përditshme? Për shumë kisha, kjo rrugë nuk është e lehtë. Ajo është e mbushur me pasiguri, prova e gabime, por edhe me shpërblime të mëdha shpirtërore. Projekti Imagine Church i Institutit Londinez për Krishterimin Bashkëkohor (LICC) sugjeron një qasje praktike me disa hapa për të sjellë ndryshim kulturor në kishë – një ndryshim që synon dishepullizimin e gjithë jetës, jo vetëm të jetës kishtare.

1. Ndërtoni një vizion për dishepullizim të gjithë jetës

James Collins, autor i librit Built to Last, thekson se organizatat e qëndrueshme kanë vlera themelore dhe një qëllim të qartë. Strategjitë mund të ndryshojnë me kohën, por vizioni mbetet.

E njëjta gjë vlen edhe për kishën. Nëse duam t’i pajisim besimtarët të ndjekin Krishtin në çdo fushë të jetës – përfshirë punën – nevojitet një vizion i qartë dhe i artikuluar mirë.

Teologu Miroslav Volf e përshkruan bukur këtë vizion: “Ne kemi nevojë të ndërtojmë dhe të forcojmë komunitete të pjekura me vizion dhe karakter, që e festojnë besimin si mënyrë jetese kur mblidhen për adhurim para Perëndisë dhe që, të dërguar nga Perëndia, e jetojnë atë ndërsa shpërndahen për të kryer detyra të ndryshme në botë.”

Kisha që mblidhet të dielën është ajo që pajis kishën e shpërndarë për çdo ditë tjetër të javës.

2. Fokusohuni te “frontet” e përditshme të jetës

Vendet ku njerëzit kalojnë shumicën e kohës jashtë kishës – puna, shkolla, shtëpia, shoqëria – janë fusha reale misioni.

Çdo kishë ka kontekstin e saj. Edhe pse shërbesat misionare jashtë kontekstit tonë kulturor kanë vlerë, fushat ku besimtarët tanë tashmë jetojnë dhe punojnë janë fushat e tyre misionare. Shpesh është më e lehtë të flasim për Krishtin në një udhëtim misionar sesa në një ambient të zakonshëm, ndoshta sekular, ku na njohin prej vitesh.

Këtu bashkohen vizioni i kishës me thirrjen biblike të udhëheqësve, siç na kujton Efesianëve 4:11–12: “Ai dha disa si apostuj, disa si profetë, disa si ungjilltarë, disa si barinj dhe mësues, për të pajisur shenjtorët për veprën e shërbesës, për ndërtimin e trupit të Krishtit.”

Disa barinj e kanë të vështirë këtë, veçanërisht ata që kanë kaluar pjesën më të madhe të jetës së tyre brenda strukturave kishtare. Por shumë prej tyre kanë mësuar duke hyrë në botën e besimtarëve të tyre.

Pastori baptist britanik David Coffey tregon se gjatë shërbesës së tij vizitonte rregullisht anëtarët e kishës në vendin e punës: në gjykata, spitale, ferma, fabrika, zyra, kazermë ushtarake, shtëpi familjare dhe madje në burgje. Qëllimi i tij nuk ishte thjesht të shihte çfarë bënin, por t’i inkurajonte dhe t’i dishepullizonte pikërisht aty ku Perëndia i kishte thirrur të punonin.

Çdo kishë duhet të identifikojë realitetin e punës së njerëzve të saj: profesionistë, menaxherë, punëtorë krahu, teknikë, mësues, shërbyes publikë apo punëtorë shërbimi. Dallojnë shumë edhe kushtet: statusi, paga, siguria, fuqia apo mungesa e tyre.

3. Ndërtoni një ekip bërthamë

Ndryshimi kulturor nuk ndodh vetëm nga një person. Një ekip bërthamë – njerëz të angazhuar dhe të bindur – është thelbësor. Ky ekip komunikon vizionin, mbështet nismat, teston ide të reja dhe inkurajon njëri-tjetrin kur rruga bëhet e vështirë. Ashtu si në çdo mision të madh, një ekip i tillë është i pazëvendësueshëm.

4. Bëni ndryshime të vogla, por të qëndrueshme

Ndryshimi i kulturës së kishës rrallë ndodh përmes revolucioneve të mëdha. Ai ndodh përmes lëvizjeve të vogla, por të qëllimshme, që përforcojnë njëra-tjetrën.

Thirrja e besimtarëve në punën e tyre mund të afirmohet përmes:

  • predikimit,
  • lutjes publike,
  • ilustrimeve vizuale,
  • grupeve të vogla,
  • bekimeve në fund te takimit,
  • programeve praktike, konferencave apo shërbesave të dërgimit.

5. Ndani dhe festoni historitë

Historitë kanë fuqi. Ato tregojnë se Perëndia është në veprim. Kur një kishë fillon të flasë për Perëndinë që vepron në punë, në zyrë, në shkollë apo në shtëpi, njerëzit fillojnë të ndihen të parë dhe të vlerësuar. Pastori Tom Nelson tregon se, kur kisha e tij filloi ta lidhte adhurimin e së dielës me punën e së hënës, njerëzit i thoshin: “Gjithmonë jam ndjerë si qytetar i dorës së dytë” ose “Faleminderit që na the se puna jonë ka vlerë para Perëndisë.”

6. Rishikoni “kontratën” e kishës

Për disa kisha, integrimi i besimit dhe punës kërkon një ndryshim thelbësor të mënyrës se si e shohin kishën. Kisha nuk është vetëm vend për të marrë kujdes pastoral, por edhe vend për t’u pajisur për thirrjen në botë.

Siç thoshte Dallas Willard: “Kisha është për dishepullizim, dhe dishepullizimi është për botën.”

7. Vlerësoni dhe rregulloni vazhdimisht

Asnjë model nuk i përshtatet çdo kishe. Prandaj, është e domosdoshme të ndalet kohë për të vlerësuar, për të dëgjuar komunitetin dhe për të rregulluar qasjen. Kisha që ka sukses është ajo që mban fort vizionin, por është e gatshme të përshtatet në mënyrën e zbatimit.

Një pyetje për reflektim:

  • Barinj dhe udhëheqës: çfarë ka funksionuar për ju dhe çfarë jo?
  • Besimtarë: si mund t’ju ndihmojë më mirë kisha që ta jetoni thirrjen tuaj në botë?

Dishepullizimi nuk përfundon në derën e takimit te djelës. Ai fillon aty – dhe vazhdon kudo ku Perëndia na ka vendosur.

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Si të bëjmë vetë-examinim si të krishterë?

Vetë-examinimi është një disiplinë thelbësore shpirtërore për të krishterët, pasi na ndihmon të vlerësojmë zemrat, veprimet dhe marrëdhënien tonë me Perëndinë. Ky proces na ndihmon të rritemi në shenjtëri dhe të përputhemi me vullnetin e Tij. 2 Korintasve 13: 5 thote "Ekzaminoni veten per te pare nese po qendroni ne besim". Ne mund te ftojme dike tjeter te na beje keto pyetje dhe ndoshta mund te vihemi pak me shume ne pergjegjesi, por nese jemi te sinqerte dhe serioze ne mund t’ja bejme vetes keto pyetje, sepse ne fakt jane per te miren tone. Disa hapa për të kryer një vetë-examinim të kuptimtë mund t’i gjeni me poshte:

1. Filloni me lutje

Ftojeni Frymën e Shenjtë të udhëheqë mendimet tuaja. Ne fakt ky nuk eshte vete-ekzaminim por ftese qe Fryma te ndihmoje dhe zbuloje te verteten e brendshme qe ne si njerez ndoshta nuk duam ta degjojme ne kushte joekzaminuese. Kërkoni që Perëndia t’ju zbulojë fusha në jetën tuaj që kanë nevojë për vëmendje, bindje dhe transformim.

  • Psalmi 139:23-24: "Hulumtome, o Perëndi, dhe njihezemrën time; provoje dhe njihi mendimet e mia. Dhe shiko nëse ka ndonjë udhë të keqe dhe më udhëhiq në udhën e përjetshme."

2. Ekzaminoni marrëdhënien tuaj me Perëndinë

Reflektoni mbi ecjen tuaj me Krishtin. Pyetni veten:

  • A kaloj kohë të rregullt në lutje, lexim të Biblës dhe adhurim?E deshiroj kete gje?
  • A kërkoj sinqerisht vullnetin e Perëndisë mbi vullnetin tim?
  • A ka fusha ku jam bërë i ftohtë apo larg Perëndisë?
  • A kam besim te Perëndia në të gjitha rrethanat, apo mbaj veten sikontrollor?

3. Vlerësoni bindjen tuaj ndaj Fjalës së Perëndisë

Shikoni se si jeta juaj përputhet me mësimet e Shkrimit:

  • A po jetoj në bindje ndaj urdhërimeve të Perëndisë?
  • A ka mëkate specifike që duhet të rrëfej dhe të braktis?
  • A e dua Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin dhe mendjen time? (Mateu 22:37)
  • A shmang sjelljet mëkatare si gënjeshtra, thashethemet, lakmia apo krenaria?
  • A ndjek shenjtërinë në mendimet dhe veprimet e mia?

4. Vlerësoni marrëdhëniet tuaja me të tjerët

Krishterimi thekson dashurinë për të tjerët. Reflektoni mbi ndërveprimet tuaja me familjen, miqtë dhe të tjerët:

  • A mbaj mëri, hidhërim ose mosfalje?
  • A i trajtoj të tjerët me mirësjellje, durim dhe përulësi?
  • A e ndaj dashurinë e Krishtit përmes fjalëve dhe veprimeve të mia?
  • A praktikoj pajtimin dhe përpiqem të jetoj në paqe me të tjerët? (Romakëve 12:18)

5. Reflektoni mbi përdorimin e kohës, talenteve dhe burimeve tuaja

Perëndia na thërret të jemi kujdestarë të asaj që Ai na ka dhënë. Pyesni veten:

  • A e përdor kohën time me mençuri për të nderuar Perëndinë?
  • A shërbej në kishë apo ndihmoj ata që kanë nevojë?
  • A jam bujar me burimet e mia, duke dhuruar me gëzim për të mbështetur veprën e Perëndisë?
  • A janë prioritetet e mia të përqendruara në gjëra të përjetshme apo të përkohshme?

6. Kontrolloni gjendjen e zemrës tuaj

Ekzaminoni motivet dhe dëshirat tuaja të brendshme:

  • A luftoj me krenarinë, smirën apo ambicien egoiste?
  • A kërkoj vlerësimin dhe aprovimin e të tjerëve mbi atë të Perëndisë?
  • A po rritem në frytet e Frymës: dashuri, gëzim, paqe, durim, mirësjellje, mirësi, besnikëri, butësi dhe vetëkontroll? (Galatasve 5:22-23)

7. Shikoni se ku keni hapesire per rritje

Vetë-examinimi nuk është vetëm për të identifikuar gabimet, por edhe për të njohur fusha ku mund të rriteni. Pyesni veten:

  • Cilët disiplina shpirtërore mund të përmirësoj (p.sh., lutjen, agjërimin, meditimin mbi Shkrimin)?
  • Si mund të thelloj marrëdhënien time me Perëndinë?
  • Si mund të shërbej më besnikërisht të tjerëve?

8. Rrëfeni dhe Pendohuni

Nëse Fryma e Shenjtë ju bind për mëkat, rrëfejani atë Perëndisë. Pendohuni duke u larguar nga mëkati dhe duke u angazhuar për bindje. Besoni premtimin e Perëndisë për falje:

  • 1 Gjonit 1:9: "Nëse i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë për të na falur mëkatet dhe për të na pastruar nga çdo paudhësi."

9. Rinovoni angazhimet tuaja

Pas reflektimit mbi jetën tuaj, rinovoni angazhimin tuaj ndaj Perëndisë. Vendosni qëllime specifike dhe të zbatueshme për t’u rritur në besim, bindje dhe dashuri. Kërkoni forcë dhe mençuri nga Perëndia për t’i ndjekur ato.

10. Përfundoni me mirënjohje

Mbylleni vetë-examinimin tuaj duke falënderuar Perëndinë për hirin, faljen dhe besnikërinë e Tij. Lëvdoni Atë për veprën që po bën në jetën tuaj dhe për mundësinë për t’u afruar më shumë me Të.

Këshilla për një vetë-examinim të frytshëm

  • Bëjeni rregullisht: Vetë-examinimi është më i efektshëm kur bëhet rregullisht, jo vetëm gjatë krizave apo stinëve të veçanta (p.sh., Kreshmës).
  • Përdorni Shkrimin: Lëreni Biblën të udhëheqë reflektimet tuaja, pasi ajo është standardi përfundimtar për të vlerësuar jetën tuaj.
  • Jini të sinqertë: Shmangni justifikimin apo minimizimin e mëkateve. Jini të sinqertë me veten dhe Perëndinë.
  • Kërkoni llogaridhenie: Ndani reflektimet tuaja me një mik të krishterë të besuar, mentor ose pastor për të marrë inkurajim dhe mbështetje.

Vetë-examinimi nuk ka të bëjë me ndjenjën e fajit apo kërkimin e përsosmërisë; ka të bëjë me rritjen në ngjashmërinë me Krishtin përmes hirit të Perëndisë. Lëreni këtë proces t’ju çojë në një intimitet më të thellë me Zotin, një kuptim më të qartë të qëllimit tuaj dhe një ndjenjë të ripërtërirë të gëzimit në udhëtimin tuaj të besimit.

Kete artikull mund ta perdorni per vete apo te tjere.

Devotshmeria si cilesi ne zvogelim

Psalmi 12:1 “Na shpëto, o Zot, sepse njerëz të devotshëm ka më pak, dhe ata që thonë të vërtetën janë zhdukur në mes të bijve të njerëzve.”
 
Sa e sikletshme eshte kur e bejme kete lutje! Eshte nje lutje dhe rrefim deshperimi qe e ka bere Davidi dhe mund ta beje kushdo prej nesh kur kerkon te beje gjene e duhur dhe shikon qe rreth teje bejne ate qe duket e lehte, e perfitueshme, por jo e vertete.
Psalmisti ne vazhdimin e ketij psalmi flet per buzet genjeshtare, (Secili gënjen të afërmin e tij dhe flet me buzë lajkatare dhe me zemër të zhdyzuar), por dhe per fjalet e pastra te Zotit (Fjalët e Zotit janë fjalë të pastra, si argjend i rafinuar në një furrë prej dheu, i pastruar shtatë herë).
Jezusi thote qe cfare ka njeriu ne shpirt, do nxjerre nga goja. Kur fjalet e pastra te Perendise banojne ne shpirt, atehere njeriu thote te verteten.
A mund te jete nje besimtar buzeperdredhur? Pra flet si te verteten dhe te genjeshtren? Bibla thote JO. Nje besimtar nuk mund te thote normalisht si te verteten dhe genjeshtren, sepse ne eshte duke genjyer qellimisht diku, do te genjeje pa kuptuar dhe aty ku nuk kishte ne plan.
Beje zemren te paster, dhe do te thuash te verteten ne cdo situate.
Ne kete periudhe Adventi, pritjeje ndoshta eshte mire te mendojme se kujt i ngjajme me shume: psalmistit apo atyre per te cilet psalmisti ankohet?

Sfida e vertete

Te sfidohesh dhe te lejosh te tjeret te sfidojne eshte nje cilesi sa e vleresuar dhe e pakendshme. Sfidohen kampionet e boksit, sfidohen bizneset tradicionale me ato bashkekohore, sfidohet traditat, menyrat e te jetuarit, konceptet. Sfidohet besimi, shtyllat ku mbahet dhe ushqimi qe e ben te gjalle. Sfidohet dashuria me nje dashuri me te madhe, me te vertete, me te sinqerte, me sakrifikuese. Dhe apostulli Pal ndersa deklaroi vargjet qe po citoj me poshte i tregoi bashkeudhetareve te tij qe te mos ndjeheshin te vetkenaqur me vetpercaktimin e asaj qe ishin dhe qe benin. Ja thote njerezve qe kishin bere shume, kishin perjetuar shume dhe kishin shume dhunti. I informon per nje nivel tjeter te jetuarit dhe nderkohe i fton sfidueshem te hipin ne anijen tjeter te dashurise. Ju ftoj t’i lexoni sikur i keni pare per here te pare keto vargje dhe te lejoni ujin e fresket te hyje neper damaret e shpirtit e te jape jete duke pastruar blozen e grumbulluar nga nxehtesia e dashurive te tjera. Po të flisja gjuhët e njerëzve dhe të engjëjve, dhe të mos kisha dashuri, do të bëhesha si një bronz që kumbon ose si cimbali që tingëllon. Edhe sikur të kisha dhuntinë e profecisë, edhe të dija të gjitha misteret dhe mbarë shkencën dhe të kisha gjithë besimin sa të luaja nga vendi malet, por të mos kisha dashuri, nuk jam asgjë. Edhe sikur të ndaja gjithë pasuritë e mia për të ushqyer të varfërit dhe ta jepja trupin tim që të digjej, e të mos kisha dashuri, nuk do të më vlente asgjë! Dashuria është e durueshme; plot mirësi; dashuria nuk ka smirë, nuk vë në dukje, nuk krekoset, nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk kërkon të sajat, nuk pezmatohet, nuk dyshon për keq; nuk gëzohet për padrejtësinë, por gëzohet me të vërtetën, i duron të gjitha, i beson të gjitha, i shpreson të gjitha, i mban çdo gjë. Dashuria nuk ligshtohet kurrë. (1 Korintasve 13: 1-8)

Ec ne drite

1 Gjoni 1:7 “po të ecim në dritë, sikurse ai është në dritë, kemi bashkësi njeri me tjetrin, dhe gjaku i Jezu Krishtit, Birit të tij, na pastron nga çdo mëkat.” Kjo eshte nje te vertetat e mesuara dhe praktikuar gjysme ne komunitete te ndryshme te krishtera. Meqenese ecja jone ne drite eshte e padukshme per komunitetin por e reflektuar ne komunitet, mund te themi me siguri qe lakmusi i te ecurit ne drite eshte bashkesia biblike me bashkebesimtaret e tjere. Kjo nuk do te thote qe keta persona nuk mekatojne, por keta persona nuk e fshehin mekatin e tyre, duke mos u hequr sikur gjithcka eshte ne rregull. Cfare ndodh jo rralle eshte qe kur mekati nuk merret seriozisht ne driten e Zotit, personi perpiqet te fshihet nga te tjeret. Dhe me te drejte, sepse te tjeret nese jane nen drejtimin e frymes se shenjte mund te dallojne qe nje bashkebesimtar po ecen ne mekat.
Por cfare po na inkurajon ketu apostulli Gjon-ai qe e quante veten si te dashur prej Jezusit -eshte qe te mos hiqemi ato qe nuk jemi.
1-Ec ne drite. Shmangju pra erresires te cdo lloj forme. Kush ecen ne erresire ne nje moment apo tjeter do te filloje te beje veprat e erresires. Pra, te dy faktoret jane te rendesishem: Kush ecen ne erresire fillon te beje vepra te erresires, dhe kur ben vepra te erresires, do shtyhet te shkoje drejt erresires.
2-Ec ne driten e ndershmerise me vetveten. Mos bej pakt me asnje lloj mekati sepse ai do te mbaje deren hapur per te tjere qe te vijne me pas. Mos e genje veten si thote Apostulli Gjon ne kete leter, sepse njeriu njihet nga veprat jo nga deklaratat apo nga deshirat.
Ndersa i ekspozohemi drites, gjaku i Krishtit na pastron nga CDO mekat. Pra, ne testohemi nese vertet besojme qe Krishti na fal mekatet e perseritura, ato qe i quajme te turpshme apo te neveritshme dhe ato qe te perjashtojne nga bashkesia me njerezit e tjere. Gjoni po na thote qe nese ecim ne drite, pa hile, pa rrena por ne te vertete, Krishti na fal nga cdo mekat. Pike.
Shenja e bashkesise me te besimtaret e vertete eshte vula e dukshme e dikujt qe ka vendosur te ece ne drite.
Si po ecen ti sot?